บททั้งหมดของ นางร้ายในสายลม: บทที่ 11 - บทที่ 20

ดวงตาสีนิลที่ฉายประกายสดใสกลับหม่นแสงลงและดำขลับจนยากจะหยั่งถึงก้นบึ้งของความรู้สึก นิลกาฬมองภาพของพลอยชมพูและมารุตที่สนิทสนมแนบชิดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากเห็นสิ่งใดที่ทำให้หัวใจไหวหวั่น แต่ก็ต้องชะงักเมื่อทิศทางที่เธอเบือนหน้าไป ยังมีนายแพทย์หนุ่มคนเมื่อครู่ยืนมองอยู่ไม่วางตาเขาทำราวกับกำลังพยายามอ่านสิ่งที่อยู่ภายใต้จิตใจของเธอ!นิลกาฬหันหลังกลับไปยังทิศทางที่เธอสมควรเดินไปตั้งแต่เมื่อหลายนาทีก่อนทันที โดยไม่คิดจะใส่ใจกับสายตาแปลกๆที่มองทอดมายังตนเอง“ลิน” นายแพทย์พิรุณเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นอีกฝ่ายหันหลังกลับคนถูกเรียกชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับนายแพทย์หนุ่มอีกครั้ง“ลินใช่ไหม?”“ฉันชื่อนิลค่ะ คุณหมอคงได้ยินไม่ถนัดตอนคุณมารุตเรียก และคุณหมอก็คงเพิ่งย้ายมาเลยยังไม่รู้จักฉัน” เธอตอบกลับอย่างมีมารยาท ก่อนจะคลี่ยิ้มพึงพอใจเมื่อเห็นใบหน้าหล่อคมของนายแพทย์หนุ่มขมวดขุ่นคล้ายไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอเอ่ยออกมา“ยายนิล ทำไมถึงเอาเอกสารมาเองละลูก” เสียงผู้อาวุโสที่ดังมาจากด้านหลังของชายหนุ่ม ทำให้นายแพทย์พิรุณต้องหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจ“นิลแวะมา

ดวงตาสีนิลมองภาพสะท้อนในกระจกด้วยความขุ่นมัวอาจเพราะสิ่งที่เห็นไม่ใช่ความจริงที่เป็นเสมอ หัวใจของเธอจึงเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเงาตัวเองในกระจก นิลกาฬถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะละความสนใจจากภาพสะท้อนเบื้องหน้า คำพูดเหยียดหยันที่ได้ฟังจากพลอยชมพูยังดังก้องในความรู้สึก ความจริงเธอก็ไม่คิดจะเก็บเอาคำพูดไร้สาระของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนสวยแต่นิสัยร้ายกาจมาเป็นอารมณ์ เพราะมันไม่ใช่วิสัยของเธอ แต่หากคำพูดเหล่านั้นมันกวนตะกอนในหัวใจเธอให้ฟุ้งกระจาย จนดึงภาพอดีตที่เธอกลบฝังไปแล้วในความทรงจำให้ย้อนกลับคืนมา...มันก็เป็นอีกเรื่อง!ดวงตาสีนิลวาววับไปด้วยไฟโทสะ แม้เพียงครู่เดียวจะจางหายไปเหลือไว้เพียงดวงตาสีนิลกลมใสแสนสวยราวกับไม่เคยมีความรู้สึกกรุ่นโกรธใดๆฝังอยู่ในนั้น หญิงสาวก้าวออกจากห้องน้ำอย่างมั่นคงเช่นเดียวกันกับอารมณ์ที่คงที่แล้ว“ไพลิน” คำสั้นๆแต่ชัดเจนและหนักแน่นทำให้คนที่เพิ่งสงบอารมณ์ได้ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีนิลไหววูบเพียงครู่ก่อนจะนิ่งสนิทเช่นเดิมเมื่อหันมาเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงเรียก“นิลกาฬค่ะ ฉันชื่อนิลกาฬ” เธอยิ้มหวานขณะเอ่ยแนะนำตัวเองช้าๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำ“ก็คงเป็นอย่างงั้น...ถ้าคุณไ

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านสีอ่อนที่ถูกเปิดไว้เพียงครึ่ง ทำให้ดวงตากลมหวานค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะกระพริบตาถี่ๆเพื่อขับไล่ความงัวเงียที่ยังตกค้างให้จางไป ทันทีที่ความง่วงสลายหายไปคิ้วสวยได้รูปก็ขมวดเข้าหากันทันที“เมื่อวานอยู่บนรถกับพี่ลมนี่น่า หรือว่าฝัน?” คนที่ยังสับสนบ่นพึมพำก่อนจะบิดตัวไปมาอย่างเกียจคร้าน‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ เสียงเคาะประตูสองสามครั้งที่ได้ยินไม่ได้ทำให้คนเกียจคร้านขยับตัวลุกจากที่นอนนุ่มอย่างที่ควรจะเป็น เจ้าของห้องทำเพียงแต่บิดตัวไปมาอีกครั้ง ก่อนจะปิดเปลือกตาลงอีกหนคล้ายว่าตนเองยังไม่ตื่นนอน เสียงเปิดประตูเกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่นานนักพร้อมๆกับร่างท้วมของผู้สูงวัยที่เดินเข้ามา ผู้มาใหม่คลี่ยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นร่างบอบบางที่ดูเหมือนหลับสนิทอยู่บนเตียงขยับเปลือกตาเล็กน้อย“คุณหนู ป้ารู้นะคะว่าตื่นแล้ว อย่าคิดแกล้งคนแก่เชียวค่ะ” อรอนงค์บอกอย่างรู้ทัน เพียงไม่กี่วินาทีดวงตากลมสวยที่ปิดสนิทก็ลืมขึ้นอย่างง่ายดาย และในดวงตาคู่สวยก็ปราศจากร่องรอยความง่วงอย่างเห็นได้ชัด จนผู้สูงวัยต้องหัวเราะชอบใจ“โถ่! ป้านงค์ขา แบบนี้พลอยก็หมดสนุก

กลิ่นดอกมะลิหอมอ่อนลอยตามสายลมที่พัดผ่านชวนให้รู้สึกถึงความหวานละไมแบบไทยๆอย่างไม่ต้องสงสัย หากแต่กลิ่นเหล่านั้นอาจจะไม่ส่งผลดีนักกับคนแพ้ท้อง เพราะบุตรสาวคนเล็กของบ้านแทบจะกลับบ้านสามีในทันทีที่ก้าวลงจากรถ ด้วยไม่อาจทนกลิ่นหวานรันจวนใจได้ เพียงไม่นานเพทายผู้เป็นสามีก็ต้องพากะรัตกลับไปจริงๆ จะมีก็เพียงแต่พลอยชมพูที่หัวเราะชอบใจกับท่าทีปวดเศียรเวียนเกล้าของน้องสาวแท้ๆ จนถูกมารดาที่นั่งอยู่ข้างๆเอ็ดในที่สุด“อย่าให้แม่เห็นพลอยหัวเราะน้องอีกนะ! ไม่งั้นแม่จะโกรธจริงๆด้วย” นพเก้าบอกอีกครั้ง หลังรับสายโทรศัพท์จากลูกเขยอย่างเพทาย ว่ากะรัตอาการดีขึ้นแล้วและไม่ได้เป็นอะไรมาก“ก็แค่ขำๆ แม่ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้น” พลอยชมพูตอบโต้“พลอย แม่ไม่อยากเห็นหนูมีความสุขบนความทุกข์ของใคร โดยเฉพาะถ้าคนๆนั้นเป็นน้องแท้ๆของเรานะลูก” นพเก้าตำหนิอีกหน เมื่อเห็นท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของบุตรสาวคนโต“พลอยเขาคงไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก แกแค่เห็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ร้ายแรงอะไร ก็เลยหัวเราะไปแบบนั้นเอง” บัวบูชาเอ่ยออกมาในที่สุด ก่อนจะลูบท่อนแขนบอบบางของพลอยชมพูอย่างปลอบโยน เมื่อเห็นดวงหน้าหวานซึมลงเล็กน้อย“บัว

บ้านทรงไทยประยุกต์ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวนสวยทำให้ผู้มาเยือนต้องคลี่ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย เพราะบรรยากาศรอบกายชวนให้รู้สึกสงบและหวนนึกถึงความทรงจำในอดีตครั้งมาเยือนสถานที่แห่งนี้ครั้งแรก เมื่อสิบปีก่อนหลังจากที่มารดาของเขาเสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ มารุตที่อยู่มหาวิทยาลัยปีสุดท้ายก็ต้องย้ายมาอยู่กับบัวบูชาที่นี่เพราะเธอเป็นญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่ในตอนนั้นตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดจะสนใจแม่เลี้ยงเท่าไรนัก แต่ความเมตตาและการต้อนรับที่แสนอบอุ่นทำให้ชายหนุ่มยอมรับผู้สูงวัยในฐานะมารดาคนที่สองได้อย่างไม่ยากเย็น แม้ตอนนี้ตัวเขาจะย้ายออกไปอยู่คอนโดมิเนียมของมารดาที่เหลือทิ้งไว้ให้ แต่มารุตก็มักจะแวะมาเยี่ยมเยียนผู้สูงวัยอยู่บ่อยครั้งตามวิสัย ถึงแม้การมาในวันนี้จะเป็นเพราะการติดต่อหาของบัวบูชาก็ตาม“ว่าไงเรน วันนี้ไม่ขึ้นเวรหรือไง” มารุตเอ่ยถามน้องชายทันทีที่เห็นหน้า เพราะปกติแล้วนายแพทย์พิรุณมักจะอยู่เวรวันหยุดเป็นประจำ“เออ แลกเวรกับเพื่อนจะมารอดูหน้าคนโชคดี” คนถูกทักตอบเสียงขุ่น ก่อนจะเดินเคียงคู่กับพี่ชายเข้าไปภายในบ้านเงียบๆ โดยไม่สนใจสีหน้าที่มีเครื่องหมายคำถามของมารุต