บททั้งหมดของ นางร้ายในสายลม: บทที่ 21 - บทที่ 30

หลังมื้อเที่ยงที่ชวนให้รู้สึกไม่อยากอาหารและข้อเสนอที่ชวนปวดประสาทจบลง มารุตก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่ในดินแดนมหัศจรรย์ที่มีแต่เรื่องบ้าๆให้ต้องประหลาดใจไม่หยุดหย่อน ตั้งแต่ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามาในเขตพื้นที่ และเขาคงไม่แปลกใจไปมากกว่าที่เป็นอยู่ หากจะมีปลาโลมากระโดดขึ้นมาจากลำคลองกว้างที่ตัดผ่านท้ายสวนชายหนุ่มทอดถอนใจอีกหนก่อนจะนำพาร่างสูงของตัวเองไปยังศาลาริมคลองที่อยู่ปลายสุดสายตา เขามักจะมานั่งเล่นที่นี่เสมอยามต้องใช้ความคิดหรือตัดสินใจบางอย่าง ความสงบที่ได้รับจากที่แห่งนี้มักจะทำให้เขาตัดสินใจอะไรๆได้ง่ายขึ้นเสมอ และหัวใจของเขาก็หวังว่าการตัดสินใจที่กำลังจะเกิดต่อจากนี้อาจจะง่ายขึ้นเช่นกัน มารุตนั่งมองแสงอาทิตย์ที่ตัดสะท้อนท้องน้ำยามต้องลมแล้วแปรเปลี่ยนทุกเสี้ยววินาทีด้วยความหนักใจ ก่อนร่างสูงจะทิ้งตัวลงบนม้านั่งภายในศาลาริมน้ำพลางถอนหายใจคล้ายเหนื่อยอ่อน หากปัจจัยมากมายที่เข้ามากระทบเพียงบางเบา จะสามารถเปลี่ยนผันทุกเรื่องราวที่เป็นอยู่ได้เช่นเดียวกับที่ธรรมชาติแปรเปลี่ยน ชีวิตของเขาก็อาจจะกำลังต้องเผชิญความเปลี่ยนแปลงก็เป็นได้คนใช้ความคิดถอนหายใจอีกหน และหากการใช้ควา

ในตอนนั้นตัวเขาเองไม่เคยคาดคิดว่าวันหนึ่งข้างหน้า จะมีวันที่ตัวเองต้องอยู่ในจุดที่ต้องเลือกบางสิ่งเช่นกัน และหากจำต้องเลือกขึ้นมาจริงๆในวันนี้ แล้วในท้ายที่สุดผลของมันจะเป็นอย่างไรกันแน่?‘ลมช่วยแต่งงานกับพลอยได้ไหม’‘ฮ่ะ!’‘แต่งงานกับพลอยชมพูสักหกเดือนได้ไหม ถือว่าลุงกับป้าขอร้อง’‘ผมไม่ได้รักพลอยชมพูนะครับ! คุณลุงอาจจะฟังผิดไป’‘ไม่ผิดหรอก ช่วยแต่งงานกับยายพลอยสักหกเดือนได้ไหม’‘เพื่ออะไรครับ?’‘เพื่อให้เขารู้ว่าเรื่องของลมกับเขาเป็นไปไม่ได้...เขาจะได้เลิกหวังสักที’‘ขอให้ผมแต่งงานเพื่อให้เขาเลิกยุ่งกับผม...ผมเข้าใจถูกใช่ไหม’‘...พลอยชมพูเป็นคนดื้อดึง ถ้ายังไม่ได้ลองดูจนถึงที่สุด เด็กคนนั้นไม่มีทางตัดใจหรือยอมแพ้อะไรง่ายๆ’‘คุณลุงเลยอยากให้ผมแต่งงานกับเขา เพื่อให้เขายอมตัดผมออกจากชีวิตของเขาด้วยตัวเองเหรอครับ?’ มารุตนึกขันเมื่อย้อนคิดถึงบทสนทนาประหลาดๆที่บุพการีของพลอยชมพูเอ่ยเมื่อวานนี้ ชายหนุ่มไม่แน่ใจสักนิดว่าระหว่างที่พูดคุยกันใบหน้าของเขาฉายความรู้สึกใดออกไปบ้าง แต่มันคงเต็มไปด้วยคำถามและดูงุงงงไม่น้อยแน่ๆ เพราะขนาดคิดย้อนกลับไป มารุตก็ยังนึกไม่ออกว่าตัวเองควรจะท

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะที่ดังขึ้นสามารถเรียกความสนใจจากคนทั้งคู่ได้อย่างง่ายดาย ในความรู้สึกของมารุตเสียงที่ดังขึ้นเหมือนระฆังช่วยชีวิต ที่ทำให้ตัวของเขาหลุดจากอารมณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นได้อย่างฉิวเฉียด ต่างจากอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกายเพราะดวงตากลมหวานฉายประกายไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด จนแม้เธอไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาเขาก็รับรู้ได้ในทันที“คุณลม สรุปว่านัดเย็นนี้เราไปเจอกันที่ยิมเลยนะคะ” เสียงรื่นรมย์ของนิลกาฬที่ดังมาพร้อมๆกับบานประตูที่ถูกเปิดออก ทำให้พลอยชมพูต้องหันขวับมามองเจ้าของห้องทันที“ครับ คุณนิลไปถูกนะ” มารุตระบายยิ้มกว้างตามนิสัยก่อนจะตอบรับทันที พยายามไม่สนใจสายตาคุกรุ่นของคนข้างกายที่มองจ้องมายังเขาอย่างไม่วางตา“เอ่อ...คุณพลอยสวัสดีค่ะ” นิลกาฬลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยทักทายตามมารยาท“ค่ะ” เจ้าของชื่อรับคำเสียงกระด้าง ก่อนจะคล้องท่อนแขนแกร่งของคนข้างกายไว้แน่นด้วยความหวงแหนมารุตกรอกตามองเพดานคล้ายเหนื่อยอ่อน ก่อนตัดสินใจเอ่ยกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ยืนอยู่ข้างกายเรียบๆ”ผมนัดกับคุณนิลไปยิม ไม่ใช่อะไรอย่างที่คุณคิดหรอกนะ อย่ามโน”“คุณพลอยจะไปด้ว

“คุณพลอยจะปีนหน้าผาจำลองด้วยกันไหมคะ สนุกนะ” นิลกาฬเอ่ยขึ้นหลังจากติดอุปกรณ์ความปลอดภัยเสร็จเรียบร้อย“ไม่” พลอยชมพูปฏิเสธเรียบๆ ก่อนจะหันไปสนใจมารุตที่กำลังสวมอุปกรณ์สำหรับปีนหน้าผาจำลองแทน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินประโยคต่อมา“แหม! น่าเสียดายนะคะ นิลนึกว่าวันนี้จะได้ลองปีนหน้าผาแข่งกับคุณพลอยซะอีก น่าเสียใจจัง” น้ำเสียงที่เหมือนจะเป็นไปตามที่เอ่ยออกมาคงไม่ทำให้พลอยชมพูรู้สึกสิ่งใด หากช่วงปลายของประโยคนั้นไม่ใช่น้ำเสียงเยาะหยันและเหยียดหยามอยู่ในที“การที่ฉันไม่ทำ ไม่ได้หมายว่าฉันทำไม่ได้! ฉันแค่ไม่อยากเสียเวลาหรือกำลังไปกับเรื่องที่ไม่สนใจ...อ่อ โดยเฉพาะกับคนที่ไม่ได้คิดจะสนใจ หรือเก็บมาใส่ใจให้รกความคิด”“เหรอคะ? งั้นก็ขอโทษด้วยนะคะ ที่เข้าใจผิดไปเอง” น้ำเสียงราวกับรู้สึกผิดเสียเต็มประดาไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย โดยเฉพาะเมื่อมองสบดวงตาสีนิลที่มองสบตาเธออย่างท้าทาย“เข้าใจผิด?”“อ่อค่ะ เข้าใจผิดว่าคุณพลอย ‘อ่อนแอ’ จนปีนหน้าผาจำลองไม่ไหว” ดวงตาสีนิลที่ส่อประกายเยาะหยัน ทำให้พลอยชมพูต้องเม้มปากเข้าหากันอย่างต้องการระงับความขุ่นเคืองที่มีในใจ“ตกลง! ฉันจะปีนหน้าผาจำลองแข่ง

“พลอยชมพู ทำไมถึงดื้อขนาดนี้?” มารุตบอกแกมตำหนิ“เปลี่ยนจากคำบ่นเป็นให้กำลังใจแทนได้ไหมคะ แบบนั้นดีกว่าเยอะ” พลอยชมพูระบายยิ้มสดใส ก่อนจะเอ่ยเสียงขึ้นจมูกอย่างน่าเอ็นดู“...เห็นสีที่แตกต่างกันของที่จับใช่ไหม” มารุตบอกเรียบๆคล้ายไม่ใส่ใจคำพูดของคนตรงหน้า เมื่อเห็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบพยักหน้ารับ จึงเอ่ยต่อ “ให้ปีนตามสีที่มีห้ามเปลี่ยนไปมา”“ถ้าเกิดปีนๆไป แล้วตรงหน้าไม่มีสีเดียวกันละคะ” ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบถามเสียงหวาน ไม่นึกใส่ใจกับท่าทีหมางเมินของคนตรงหน้า“ถ้าปีนตามสีตั้งแต่แรก มันก็ต้องมีอยู่แล้ว” มารุตบอกอย่างเหนื่อยหน่ายสำหรับคนที่ปีนหน้าผาจำลองอยู่เป็นประจำอย่างเขา ย่อมรู้ดีกว่าคนที่ยังไม่เคยสัมผัสเป็นไหนๆ แม้ในความเป็นจริงแล้วจะสามารถปีนอย่างไรก็ได้ตามความพอใจของผู้ปีน แต่สำหรับมือใหม่แล้ว การปีนตามสีที่กำหนด จะให้ความปลอดภัยและลดระดับความยากของหน้าผาจำลองได้ แต่หากจะต้องอธิบายยืดยาวก็ไม่ใช่นิสัยของเขา“งั้นพี่ลมอยากให้พลอยปีนสีอะไรดีคะ ก้อนหินปลอมๆพวกนั้นมีตั้งเจ็ดแปดสี” เมื่อกวาดสายตามองหน้าผาประดิษฐ์ที่สูงกว่าสิบเมตรและก้อนหินหลากที่ชวนลายตา คนไม่คุ้นชินกับการออกกำลังก็เอ่