บททั้งหมดของ นางร้ายในสายลม: บทที่ 41 - บทที่ 50

แขกผู้มาเยือนมองร่างบอบบางของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่โผล่พรวดออกมาจากประตูบานกว้างด้วยความตกใจไม่น้อย ก่อนจะปรับสีหน้าลงอย่างรวดเร็วพลางปรายตามองดวงหน้าหวานที่ซีดลงถนัดตาคล้ายคาดโทษ เจ้าของห้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเห็นสายตาตำหนิติเตียนของผู้อาวุโสทั้งสองขณะเดินผ่านบานประตูที่มีพลอยชมพูยืนนิ่งเหมือนถูกสาปอยู่เข้ามาภายในห้อง“คุณลุง คุณป้า สวัสดีครับ” มารุตยกมือไหว้ไพฑูรย์และนพเก้าอย่างนอบน้อม ก่อนจะเชื้อเชิญท่านทั้งสองไปนั่งยังโซฟาตัวกว้างที่กลางห้องทันทีอดนึกดีใจที่วันนี้ตนเองหมดแรงสลบไสลไปตั้งแต่ช่วงสายของวัน จึงไม่ได้อยู่ในชุดนอนที่เกือบเปลือยเปล่าเช่นที่ทำปกติยามอยู่ห้องเพียงลำพัง ไม่เช่นนั้นสายตาขุ่นเคืองจากบิดาของพลอยชมพูคงกลายเป็นเปลวไฟไปในพริบตาเป็นแน่“ยายพลอยจะไปไหน มานั่งนี่สิ” ไพฑูรย์มองบุตรสาวที่ทำท่าจะหายลับออกไปทางประตูที่เปิดทิ้งไว้คล้ายหนีความผิดที่ถูกคาดโทษจึงเอ่ยปรามเสียงดุ ก่อนจะปรายตามองมารุตอย่างไม่สบอารมณ์นัก“แหม คุณพ่อ...กลับมาจากมาเลเซียเมื่อไรกันคะ พลอยไม่ยักรู้” เสียงหวานเอ่ยเปลี่ยนเรื่องอย่างประจบประแจงเช่นที่ทำเสมอ ก่อนจะสวมกอดบิดาแนบแน่นทันที

บริเวณมุมห้องมีโต๊ะเครื่องแป้งขนาดเล็กที่ถูกออกแบบมาแปลกตาด้วยลวดลายที่คล้ายคลึงกับลวดลายบนฝาผนัง ทุกสิ่งทุกอย่างรอบห้องถูกสร้างสรรค์เป็นผลงานศิลปะที่แฝงไปด้วยความเข้มแข็ง แต่ก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก ส่วนตู้เสื้อผ้าก็มีพื้นหลังเป็นสีขาวเช่นกันหากแต่ต่างออกไป เพราะบานประตูตู้ทั้งสองด้านถูกวาดลายดอกไม้ที่แสนอ่อนหวานและใช้สีชมพูในการลงลายเส้นทั้งหมด จนชวนให้คนมองรู้สึกถึงความอ่อนโยนระคนอ่อนหวานราวกับมันถูกขีดเขียนโดยจิตนาการของศิลปินที่กำลังมีความรักมือบอบบางไล้ไปตามลายเส้นสีชมพูบนตู้เสื้อผ้าอย่างหลงใหล ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นภายในใจเธออย่างไร้เหตุผล และคงกำลังผูกหัวใจเธอให้รัดร้อยเหมือนลวดลายเถาวัลย์ที่เกาะเกี่ยวกอดรัดดอกไม้แสนสวยในลายเส้นที่ปรากฏบนประตูตู้เสื้อผ้าก็เป็นได้“ผมไม่ว่างทาสีใหม่ หวังว่าคุณคงไม่มีปัญหา” เสียงทุ้มของศิลปินใหญ่ ที่มักจะใช้ห้องๆนี้สำหรับสร้างงานศิลปะตามใจอยากเสมอเอ่ยขึ้น ทั้งที่ตัวเองยืนอยู่นอกห้องห่างออกไปหลายเมตรราวกับกลัวว่าเจ้าของห้องคนใหม่จะลากตนเองเข้าไปทำมิดีมิร้ายก็ไม่ปาน“ห้องสวยขนาดนี้ ใครจะกล้ามีปัญหาค่ะ” พลอยชมพูบอกเสียงห

‘สายน้ำไม่เคยไหลย้อนกลับ...เมื่อพลาดพลั้งและร่วงหล่น สายน้ำก็จะพัดพาเราไปไกลจนไม่อาจย้อนกลับมาได้’“คุณมาทำอะไรที่นี่?” นิลกาฬอุทาน เมื่อหันหลังกลับมาแล้วพบนายแพทย์พิรุณยืนมองอยู่ไม่ห่างจากจุดที่เธอนั่งอยู่มากนัก“คุณคงลืมไปว่าผมก็เป็นหมอ และนี่ก็เป็นงานของทางโรงพยาบาล” นายแพทย์หนุ่มแจงเสียงเรียบ วันนี้เป็นวันครบรอบการก่อตั้งโรงพยาบาล จึงมีการจัดกิจกรรมนอกสถานที่เช่นที่ทำมาเป็นประจำทุกปีตามคำบอกเล่าของเหล่าพยาบาลสาวที่มักจะมีไมตรีเอื้อเฟื้อและให้ความช่วยเหลือต่อนายแพทย์หนุ่มผู้มาใหม่เสมอ และปีนี้ก็เลือกจัดที่จังหวัดกาญจนบุรี“นั่นสินะคะ ฉันคงลืมไป” เธอบอกเสียงเรียบ พลางทำท่าจะลุกหนีคู่สนทนาที่เดินเข้ามาใกล้ทันที“อยู่คุยกันก่อนสิครับ เดินหนีแบบนี้มันออกจะเสียมารยาทไปสักหน่อยสำหรับลูกสาวคนเดียวของเจ้าของโรงพยาบาล” นายแพทย์พิรุณเอ่ยขัดอย่างรู้ทัน ว่าคนตรงหน้ากำลังจะเดินหนีไป“ฉันไม่รู้จักคุณ...เราคงไม่มีอะไรต้องคุยกัน ฉันขอตัว”“แต่ผมรู้จักคุณ” นายแพทย์หนุ่มเอ่ยทั้งที่ยืนขวางร่างบางที่กำลังจะเดินผ่านไปไม่ยอมขยับ“งั้นคุณคงจำคนผิด” เธอตอบปัด แต่ยังไม่ทันที่ขาเรียวสวยในชุดเดรสพอดีตัวจะก้

หลังจากพลอยชมพูเอ่ยล้อเลียนมารุตในวันนั้น หญิงสาวก็พบว่าปฏิกิริยาของชายหนุ่มดูจะเย็นชาและห่างเหินกว่าเก่าหลายเท่าตัว ชนิดที่เรียกได้ว่า หากเธอเลี้ยวซ้ายคนข้างกายก็จะเลี้ยวขวาในทันที ราวกับถูกตั้งโปรแกรมอัตโนมัติไว้ ว่าเขาจะต้องทำอะไรก็ได้ที่เป็นการต่อต้านหรือคัดค้านสิ่งที่เธอคิดหรือทำ“วันนี้พลอยไปทำงานด้วยนะคะ ไม่อยากขับรถไปเอง” เสียงหวานเอ่ยทัก ขณะเดินออกมาจากห้องนอนของตนเองในตอนเช้า“ไม่ว่าง ลางานครึ่งวัน...อยากไปก็ไปเองสิ” ปฏิกิริยาตอบโต้ราวกับเครื่องเล่นเสียงที่ถูกบันทึกไว้ตอบกลับทันที“พี่ลมคิดจะลางานทุกครั้ง ที่พลอยขอติดรถไปทำงานด้วยจริงๆหรอคะ” พลอยชมพูร้องถามเสียงอ่อนใจ พลางกอดอกมองใบหน้าหล่อคมของคนที่นั่งดื่มกาแฟอย่างไม่ทุกข์ร้อนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เช่นที่เป็นมาร่วมสองสัปดาห์“ก็ดีค่ะ! พลอยก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าพี่ลมจะมีวันลาเหลือมากแค่ไหนกันเชียว” เสียงหวานที่ติดจะขุ่นเคืองเอ่ยอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะหยิบกุญแจรถของตนเองที่ห้อยอยู่ข้างกุญแจรถของมารุตแล้วเดินออกไปแม้แรกๆเธอจะสนุกกับการนั่งมองพฤติกรรมหมางเมินที่เกิดจากการถูกจับได้ของมารุตมากแค่

กราฟแสดงผลกำไรแห่งความหงุดหงิดที่พลอยชมพูเคยคิดไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน ดูจะสูงขึ้นไปได้เรื่อยๆอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เมื่อทันทีที่ถึงมื้ออาหารกลางวันที่เธอเฝ้ารอคอยกลับมีใครอีกคนนั่งอยู่ด้วย และเธอคงจะไม่หงุดหงิดมากมายอะไรนัก ถ้าหากผู้ร่วมโต๊ะอาหารไม่ใช่ใครบางคนที่เคยเสนอ ‘การพนันขันต่อ’ ที่เดิมพันด้วยการห้ามเข้าใกล้มารุตเป็นเวลาหนึ่งเดือน และในตอนนี้หากเธอยังมีสติดีอยู่รวมถึงไม่ได้หลงลืมวันคืน ผู้หญิงคนนี้ที่นั่งแจกจ่ายรอยยิ้มอยู่ตรงหน้าเธอ ก็ยังไม่มีสิทธิเข้าใกล้สามีทางนิตินัยของเธอ “คุณมาทำอะไรที่นี่” ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบกอดอกอย่างขุ่นเคือง พลางเอ่ยถามสิ่งที่คิดออกไปทันที“ก็มาทานข้าวไงค่ะ คุณมารุตเขาเป็นคนชวนมาเอง” นิลกาฬเอ่ยเสียงหวานไม่ใส่ใจกับท่าทีไม่สบอารมณ์ของคู่สนทนา แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเพราะเหตุใดพลอยชมพูจึงดูหงุดหงิดมากมายถึงเพียงนี้“พี่ลมเป็นคนชวนเขามาหรอคะ” พลอยชมพูตวัดสายตาไปมองคนข้างกายทันที พลางเอ่ยถามเสียงขุ่น“แล้วยังไง” มารุตตอบเสียงเรียบ พลางเปิดเมนูอาหารที่บริกรส่งให้อย่างไม่ทุกข์ร้อนราวกับไม่รู้สึกรู้สาต่อประกายไฟที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาคู่กลมหวานของภรรยาตามกฎหมายที่นั