พื้นฐานจิตใจ 70

สิบห้านาทีไม่ขาดเกินเสียงประตูห้องทำงานถูกเปิดอีกหน พร้อมทั้งกลิ่นหอมของข้าวผัดปูที่ลอยเข้ามา ทำให้เจ้าของห้องจำต้องเงยหน้าขึ้นมามองในทันที ร่างสูงของมารุตปรากฏให้เห็นแก่สายตาอีกครั้งพร้อมๆกับกณิกาที่ถือถาดอาหารเข้ามาวางบนโต๊ะตัวเล็ก ที่อยู่ไม่ห่างโซฟาตัวยาวที่มารุตใช้เป็นพื้นที่ทำงานชั่วคราวอยู่ในตอนนี้

“มากินข้าว” น้ำเสียงแข็งๆร้องบอก พลางแย่งดินสอแท่งยาวในมือนุ่มนิ่มออกแล้วดึงร่างบางให้ลุกจากเก้าอี้ทำงานที่นั่งอยู่ทันที ท่ามกลางความงุนงงของเจ้าของห้อง

“พี่ลมซื้อมาให้พลอยเหรอคะ” เธอเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อใจคนตรงหน้านัก ท่าทีที่อ่านไม่ออกของมารุตกำลังทำให้หัวใจที่ไหวเอียงไปหาเขา เริ่มเอียงเอนอย่างง่ายดายอีกหน

“แล้วจะกินหรือไม่กิน” คนซื้อมาให้เอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อเห็นท่าทีประหลาดใจของพลอยชมพู

“ขอบคุณค่ะ” เธอรับคำเรียบๆ ก่อนจะนั่งลงตรงโซฟาหน้าอาหารที่ถูกจัดใส่จานอย่างสวยงามด้วยความลังเล

“คุณพลอย!” กณิกาที่กลับออกไปหยิบเหยือกน้ำผลไม้มาให้เจ้านายสาวอุทานเสียงดัง เมื่อเห็นพลอยชมพูตักข้าวผัดปูคำใหญ่ใส่เข้าไปในฝีปากจิ้มลิ้ม

“มีอะไรกณิกา! ไม่เห็นหรือไงว่าเจ้านายเธอตกใจหมดแล้ว ถ้าข้าวติดคอขึ้นมาจะทำยังไงฮ่ะ” มารุตตำหนิเสียงขุ่น

“คุณพลอยแพ้ปูค่ะ!”

“ฮ่ะ! บ้าเอ้ย” มารุตสบถเสียงขุ่นแล้วแย่งช้อนจากมือบอบบางทันที ก่อนที่คนตรงหน้าจะตักข้าวอีกคำใส่ปากเล็กๆของเธอ

“คายออกมาเดี๋ยวนี้นะ พลอยชมพู” มารุตรองมือไว้ตรงหน้าคนแพ้อาหาร ก่อนจะสั่งให้เธอคายอาหารที่เคี้ยวอยู่ในปากออกมาทันที

คนถูกสั่งมองด้วยสายตาลังเลทั้งที่ยังอมข้าวผัดปูไว้ในกระฟุ้งแก้มเล็กของตนเอง

“ถ้าคุณกลืนลงไปผมจะล่วงคอคุณ ตรงนี้ แล้วก็เดี๋ยวนี้ด้วย!...คายออกมา” มารุตบอกเสียงกร้าว

คนถูกขู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมคายข้าวผัดปูที่เพิ่งกินเข้าไปลงบนมือของมารุตอย่างไม่เต็มใจนัก

“วันหลังถ้ากินไม่ได้ก็บอก ไม่ใช่สักแต่ว่ายัดทุกอย่างเข้าปากแบบนี้!”

“แค่ผื่นขึ้นนิดหน่อยไม่ถึงตายหรอกค่ะ นานๆทีพลอยจะได้กินสักที แถมยัง..” พลอยชมพูเอ่ยอย่างแสนเสียดาย นึกขุ่นใจที่เลขาหน้าห้องเข้ามาขัดจังหวะมื้อโปรดที่นานๆครั้งเธอจะได้มีโอกาสลิ้มรส แถมยังเป็นมื้อพิเศษที่มารุตอุตส่าห์ซื้อมาให้เธอ แต่เมื่อนึกถึงความเป็นจริงที่น่าปวดใจ คำพูดที่เกือบหลุดออกจากปากก็ถูกกลืนลงคอไปในทันที

“แถมยังอะไร?” คนฟังอยู่ถามเสียงขุ่น เมื่อเธอเงียบเสียงลงเหมือนสับสวิตช์

“กณิกาออกไปก่อนไป ฉันจะทำงานต่อแล้ว” คนถูกถามหันไปเอ่ยกับเลขาหน้าห้องเรียบๆ โดยไม่คิดจะใช่ใจกับท่าทีแตกตื่นราวกับเธอกำลังจะตายเพราะข้าวผัดปูแค่คำเดียวของเลขาคนสนิท

เลขาหน้าห้องพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะวางเหยือกน้ำผลไม้ที่เตรียมให้เจ้านายสาวลงบนโต๊ะแล้วเดินออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก

“แถมยังอะไร?” มารุตเอ่ยถามอีกครั้งเมื่ออยู่กันลำพังแค่สองคน

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่เรื่องไร้สาระ”