บทที่ 9 หวามรักรสหวาน

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล คาริสาถูกนำตัวไปยังห้องตรวจ โดยมีศาสตราคอยเฝ้ารออยู่หน้าห้องตลอดเวลา ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงเธอก็ถูกส่งตัวไปห้องพักคนไข้ตามคำสั่งของแพทย์เจ้าของไข้

          ศาสตราดักรอถามไถ่อาการของคาริสาที่หน้าห้องตรวจ จึงทำให้ชายหนุ่มทราบว่า คาริสามีประวัติการรักษาโรคกระเพาะอาหารที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ซึ่งเธอก็รักษาจนหายดีแล้ว จู่ ๆ อาการก็กำเริบขึ้นมาเนื่องจากถูกกระตุ้นด้วยหลายปัจจัย ทั้งการรับประทานอาหารไม่ตรงเวลา และความเครียดที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ประกอบกับวันนี้เธอดื่มไวน์เข้าไปในขณะที่ท้องว่าง จึงทำให้อาการของเธอแย่ลง

          ศาสตราได้ฟังดังนั้นก็เกิดฉุกคิดขึ้นมาว่าตนเองอาจเป็นหนึ่งในสาเหตุแห่งความเครียดของเธอก็เป็นได้

          ชายหนุ่มเดินขึ้นมายังห้องพักคนไข้วีไอพีที่แพงที่สุด เขาค่อย ๆ เลื่อนบานประตูสีขาวออกอย่างเบามือ ก่อนสาวเท้าก้าวเข้าไปภายในห้อง

          ร่างบางในชุดคนไข้สีเขียวนอนหลับใหลไม่ได้สติจากฤทธิ์ยาคลายเครียดที่คุณหมอฉีดให้เธอก่อนหน้านี้

          ศาสตราจ้องมองดวงหน้าสวยที่เคยซีดขาวเริ่มมีสีชมพูระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย แพขนตางอนสงบนิ่ง ไล่ลงมายังกลีบปากบางที่กำลังเคลื่อนไหวเล็กน้อย ราวกับเธอกำลังพูดบางอย่าง

          ชายหนุ่มพยายามเงี่ยหูฟัง ทว่าก็ได้ยินไม่ถนัด เขาจึงก้มลงไปใกล้มากยิ่งขึ้น ทำให้ได้ยินเสียงบ่นพึมพำเหมือนคนนอนละเมอ

          “ครีมจะไม่สนใจ...ตัดใจ...ไม่ชอบ...อาจารย์...”

          ศาสตราได้ยินแบบนั้นก็ยกยิ้มมุมปากด้วยความขบขันปนเอ็นดู มือหนายกขึ้นลูบศีรษะเล็กแผ่วเบาจนกระทั่งคาริสาสงบลง ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายบาง

          เมื่อดูแลคาริสาเสร็จเรียบร้อย ศาสตราจึงลงไปร้านสะดวกซื้อข้างล่างเพื่อหาอะไรกินรองท้อง พร้อมกับซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็น

          ระหว่างนั่งรับประทานข้าวกล่องที่เขาคุ้นเคย ชายหนุ่มหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมากดดูข้อความแจ้งเตือน ก็พบว่ามีสายไม่ได้รับกว่าสิบสายจากคุณศจีผู้เป็นมารดา

          ศาสตราไม่ได้ตกอกตกใจกับมิสคอลจำนวนมาก เนื่องจากเขาส่งข้อความไปยกเลิกนัดมื้อเย็นกับคุณศจี จึงไม่แปลกเลยที่ท่านจะโทรมามากมายขนาดนี้

          ชายหนุ่มกดโทรกลับหาผู้เป็นมารดา เพียงไม่นานทางปลายสายก็กดรับอย่างรวดเร็ว

          [ใหญ่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่รับสายแม่เลยลูก] น้ำเสียงร้อนรนเจือความห่วงใยดังขึ้นจากผู้เป็นแม่

          “พอดีผมมีเรื่องฉุกเฉินครับแม่ ผมขอโทษนะครับ เอาไว้ผมจะชดเชยให้คราวหน้า”

          [เฮ้อ งั้นก็แล้วไป ทีหลังโทรมานะ ให้แม่ได้ยินเสียงก็ยังดี ไม่ใช่ส่งข้อความมาแล้วก็ขาดการติดต่อไปแบบนี้ แม่ใจหายใจคว่ำหมดเลย]

          “งั้นสุดสัปดาห์นี้เราไปดินเนอร์กันนะครับ ไปโรงแรมไหนดี หรือคุณแม่อยากไปดินเนอร์ริมแม่น้ำเจ้าพระยาไหมครับ”

          [มาที่บ้านเราก็ได้ลูก แม่ไม่อยากออกไปข้างนอกหรอก แต่ที่นัดใหญ่ไปร้านร้านอาหารวันนี้ก็เพราะคุณป้าอยากคุยกับใหญ่]

          “...”

          สิ้นคำกล่าวของคุณศจี ใบหน้าหล่อเหลาก็เครียดขึ้นมา

          คุณป้าที่มารดาของชายหนุ่มเอ่ยถึงนั้น คือ คุณหญิงประกายแก้ว เจ้าของมหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำระดับประเทศที่ศาสตราทำงานอยู่ ท่านคือพี่สาวแท้ ๆ ของบิดาผู้ล่วงลับของชายหนุ่ม อีกทั้งยังเป็นคนที่คอยเจ้ากี้เจ้าการจับคู่ให้ศาสตรากับลูกสาวเพื่อนสนิทของท่าน ทว่าโชคดีที่ตอนนี้หญิงสาวที่ท่านหมายตาเอาไว้ยังเรียนอยู่ที่ต่างประเทศ มิเช่นนั้นคงวุ่นวายกว่านี้เป็นแน่

          [ใหญ่ ลูกไม่ต้องตามใจคุณป้าหรอกนะ ความรักมันไม่ใช่เรื่องที่จะมาบังคับกันได้ ถ้าลูกรักใครแม่ก็รักด้วย ขอแค่ลูกแม่มีความสุข แค่นั้นก็พอ]

          “ครับแม่ ขอบคุณมากนะครับที่เข้าใจผม”

          [จ้า แล้วนี่ทานอะไรหรือยัง]

          “ยังเลยครับ กำลังจะทานพอดี” ศาสตราว่าพลางจ้องมองข้าวกะเพราหมูสับในกล่องตาละห้อย

          [อุ๊ยตาย ป่านนี้แล้ว รีบทานเถอะลูก เดี๋ยวแม่จะเข้าห้องพระแล้ว]

          “ครับ ฝันดีครับแม่”

          กล่าวจบศาสตราก็กดวางสาย ก่อนหันมารับประทานอาหารในกล่องด้วยความหิวโหย พลางมองดูเวลาบนหน้าจอสมาร์ตโฟน

          เมื่อเห็นว่าลงมานานแล้ว เขาจึงก้มหน้าก้มตากินต่อไป ด้วยเป็นห่วงคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่เพียงลำพังภายในห้องพักคนไข้