เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 8 หวามรักรสหวาน
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-11 22:00:35หลังคาริสากลับจากมหาวิทยาลัย เธอก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานไม่ยอมพูดจากับใคร ถึงแม้ว่าจะยังคงพูดคุยทักทายกับลูกค้าตามปกติ ทว่าสีหน้าและแววตานั้นหม่นหมองจนทำให้พนักงานในร้านสังเกตเห็น
พอตกเย็น อาการของคาริสาก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น ทุกคนจึงส่งมะนาวผู้ซึ่งใกล้ชิดและสนิทสนมกับเจ้านายสาวมากกว่าใครมาถามไถ่หาสาเหตุในความผิดปกตินี้ด้วยความเป็นห่วง
“พี่ครีมขา” มะนาวยกมือเกาะเคาน์เตอร์เอาคางเกยพร้อมเอ่ยเรียกคาริสาเสียงอ่อนเสียงหวาน ส่งสายตาปริบ ๆ
“หืม” เจ้านายสาวขานรับ ทว่านัยน์ตาคู่งามกลับมองเหม่ออยู่บนหน้าจอมอนิเตอร์ราวกับว่ากำลังตั้งใจทำงาน แต่ว่าเธอจ้องมองตารางบัญชีหน้านั้นมานานเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
“พี่ครีมโอเคไหม” คำถามจากเด็กสาวทำให้คาริสาคลี่ยิ้มบางออกมาพลางมองหน้ามะนาวด้วยความเอ็นดู
“เดี๋ยวพี่ก็โอเค ตอนนี้พี่แค่ต้องทบทวนตัวเองนิดหน่อย”
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะพี่ครีม อาจารย์เขาทำอะไรทำไมพี่ครีมกลับมาสภาพแบบนี้”
“พี่...คงทำให้เขารำคาญ”
“หา...อะไรนะ ทำไมพี่ครีมถึงคิดแบบนั้นล่ะ”
“เขาบอกว่า...สิ่งที่พี่ทำอยู่มันไม่เหมาะสม อย่าทำอีก อย่าให้เขารู้สึกแย่มากไปกว่านี้”
“เฮ้ย อะไรกัน” พอได้ยินแบบนั้นมะนาวก็รู้สึกโมโหแทนเจ้านายขึ้นมา “พี่ครีมไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย ทำไมต้องพูดแบบนั้น”
“ช่างเถอะมะนาว ต่อไปถ้าเขามาซื้อกาแฟพี่ฝากดูแลด้วยนะ”
“ค่ะ” มะนาวตอบรับเสียงอ่อย “พี่ครีมขึ้นไปพักผ่อนเถอะ ตอนนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าแล้ว เดี๋ยวนาวจัดการที่เหลือให้”
“ขอบใจนะ ถ้าจะกลับบ้านก็เรียกพี่ละกัน”
หลังจากคาริสาขึ้นไปพักผ่อนได้ครู่ใหญ่ รถแอสตันมาร์ตินสีดำก็ขับมาจอดเทียบริมทางเท้าด้านหน้าคาเฟ่ ศาสตราลงมาจากรถพร้อมด้วยกระเป๋าผ้าใบโต
ชายหนุ่มตั้งใจนำกล่องใส่อาหารที่ล้างทำความสะอาดเรียบร้อยมาคืนคาริสา พร้อมทั้งอยากกล่าวขอโทษเธอที่พูดจาไม่ดีออกไป
ทันทีที่อาจารย์หนุ่มก้าวเข้ามาในร้าน มะนาวหันมาเห็นเข้าก็ทำหน้าตึงใส่ ทว่าเด็กสาวก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เพราะถึงอย่างไรเขาก็คือลูกค้าประจำ
“สวัสดีค่ะ พอดีร้านกำลังจะปิด เราไม่รับ
ออเดอร์แล้วค่ะ”“ผมเอาของมาคืนคุณครีมครับ ไม่ทราบว่าคุณครีม...”
“พี่ครีมไม่สบายค่ะ ขึ้นไปพักแล้ว” คำตอบจากมะนาวทำให้ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววความผิดหวังอย่างชัดเจน
“งั้นผมฝากคืนคุณครีมด้วย”
ศาสตราว่าพลางวางกระเป๋าผ้าลงบนโต๊ะที่อยู่ใกล้ ๆ ก่อนหันมาโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างสุภาพให้กับมะนาว และหันหลังเดินกลับไป
มะนาวมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกขัดใจก่อนจะโพล่งออกมา
“เดี๋ยวค่ะ” มะนาวซอยเท้าเดินไปดักหน้าอาจารย์หนุ่มก่อนจะกล่าวต่อ “ถึงอาจารย์จะไม่ชอบพี่ครีม แต่ช่วยอย่าทำร้ายจิตใจพี่ครีมได้ไหมคะ พี่ครีมของนาวเป็นคนจิตใจดีมาก เป็นคนมีเหตุผล แค่พูดดี ๆ พี่ครีมก็เข้าใจ”
“คุณครีมเล่าให้คุณฟัง...”
“ก็นิดหน่อยค่ะ”
“ผมก็ตั้งใจว่าจะมาขอโทษคุณครีมครับ ตอนนั้นที่พูดออกไปก็ด้วยอารมณ์ และผมไม่อยากให้ใครมองคุณครีมไม่ดี คนจะนินทาเอาได้ว่ามีแฟนแล้วแต่กลับมาใกล้ชิดผู้ชายคนอื่น ผมคิดแค่นั้นจริง ๆ” คำกล่าวของศาสตราทำให้มะนาวอ้าปากค้างพร้อมเลิกคิ้วสูง เด็กสาวทั้งงุนงงและจับต้นชนปลายไม่ถูก
“อะ...อาจารย์ว่าอะไรนะคะ”
“ผมคิดแค่นั้นจริง ๆ”
“ไม่ใช่ค่ะ...อาจารย์บอกว่าใครมีแฟนแล้วนะคะ”
“คุณครีม”
“ใครบอกอาจารย์คะว่าพี่ครีมมีแฟนแล้ว พี่ครีมยังไม่มีแฟนค่ะ แล้วก็ไม่เคยมีแฟนเลยแม้แต่คนเดียว” มะนาวยืนกรานคอเป็นเอ็น
“ก็ผมเห็นผู้ชายที่มาหาคุณครีมบ่อย ๆ ดูท่าทาง...”
มะนาวกะพริบตาถี่ ๆ พยายามประมวลเหตุการณ์ที่ทำให้ศาสตราเข้าใจคาริสาผิดไป ก่อนจะทำหน้าราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เด็กสาวรีบเดินไปหลังเคาน์เตอร์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิด
อินสตาแกรมเลื่อนหาภาพมือเป็นระวิง“คนนี้หรือเปล่าคะ” มะนาวยื่นหน้าจอสี่เหลี่ยมมาตรงหน้าศาสตรา ชายหนุ่มจ้องมองภาพถ่ายที่มีคาริสา มะนาว และผู้ชายหน้าตาหล่อเหลากำลังโอบกอดคาริสาเอาไว้อย่างหวงแหน
“ใช่ครับ” สิ้นเสียงทุ้ม มะนาวก็ขำพรืดออกมา
“อาจารย์คะ ดูปากนาวนะคะ คนนี้คือคุณคิน เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของพี่ครีมค่ะ”
คำกล่าวของเด็กสาวตีแสกหน้าอาจารย์หนุ่มเข้าไปเต็มเปา ศาสตราจุกจนพูดไม่ออก ชายหนุ่มเดินมึนงงกลับไปที่รถซูเปอร์คาร์ที่จอดอยู่หน้าร้าน
กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็มานั่งอยู่หลังพวงมาลัย นัยน์ตาคู่คมจ้องมองเข้าไปในคาเฟ่ร้านโปรด พลางซบใบหน้าหล่อเหลาลงบนพวงมาลัย
ศาสตรานึกอยากตบหัวตัวเองแรง ๆ ที่ด่วนสรุปโดยไม่เคยเอ่ยถามคาริสาเลยสักครั้ง
ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เขาปล่อยเวลาล่วงเลยไปอย่างน่าเสียดาย ถ้าเขาไม่มัวแต่คิดเองเป็นตุเป็นตะป่านนี้เขาคงได้ทำความรู้จักกับเธอมากกว่านี้
คิดแล้วก็สมเพช ตัวเองที่ปริญญาหลายใบไม่ได้ทำให้เขาฉลาดในเรื่องหัวใจเลยแม้แต่นิดเดียว
ศาสตรานั่งมองพนักงานร้าน La Crème ต่างทยอยกันกลับบ้านไปละทีคน จนเหลือมะนาวเป็นคนสุดท้าย
เด็กสาวหายไปด้านในก่อนจะเดินออกมาพร้อมคาริสา ร่างบางเดินซวนเซออกมาส่งมะนาวด้านหน้าร้าน ทั้งคู่คุยกันครู่หนึ่งก่อนที่คาริสาจะดันหลังของมะนาวให้เดินออกจากร้านเป็นเชิงเร่งเร้าให้เด็กสาวรีบกลับบ้าน
เมื่อมะนาวเดินห่างออกไปบนทางเท้า ก่อนจะหายไปท่ามกลางฝูงชนที่เดินกันพลุกพล่าน
ใบหน้าสวยก็หน้านิ่วคิ้วขมวด มือเล็กสองข้างยกขึ้นกุมท้องก่อนจะทรุดลงนั่งบนขั้นบันไดหน้าร้านศาสตราเห็นแบบนั้น ใจแกร่งก็กระตุกวูบ ชายหนุ่มถลาออกจากซูเปอร์คาร์คันโปรด พุ่งตรงไปยังคนตัวเล็กที่กำลังนั่งตัวงอด้วยความเจ็บปวด
เขาทรุดนั่งลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว นั่นทำให้คาริสาตกใจจนเกือบจะหลุดเสียงร้องออกมา ทว่าเมื่อเธอเห็นว่าคนตรงหน้าคือใคร หญิงสาวจึงเอ่ยทักด้วยความแปลกใจ
“อาจารย์ มาทำอะไรตรงนี้คะ”
“เอ่อ...ผม” ศาสตราก็ไม่รู้จะตอบออกไปว่าอย่างไร หากจะให้บอกว่านั่งครุ่นคิดสำนึกผิดที่ทำให้เธอเสียใจก็ดูจะไม่ใช่เวลาที่จะกล่าวถึง เพราะตอนนี้คาริสาใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ อีกทั้งมือเล็กยังมีอาการสั่นเทาจนน่าเป็นห่วง “ช่างมันก่อนเถอะครับ คุณเป็นอะไร เจ็บตรงไหน ปวดท้องหรือว่าไม่สบายตรงไหน”
คาริสามองชายหนุ่มด้วยนัยน์ตาสั่นไหว นึกตัดพ้อในใจทั้งที่ก่อนหน้านี้พูดราวกับไม่พอใจเธอ แต่พอตกเย็นกลับมาแสดงความห่วงใยให้เธอหวั่นไหว หากเธอเผลอใจมากไปกว่านี้มีหวังเธอคงต้องพบกับความเจ็บปวดอย่างหนีไม่พ้น
เมื่อคิดได้แบบนั้น ดวงหน้าสวยก็เสมองไปอีกทาง
“ครีมแค่ปวดท้องนิดหน่อยค่ะ ว่าจะเดินไปซื้อยาที่ร้านขายยา อาจารย์ไม่ต้องสนใจครีมหรอกค่ะ ครีมไม่อยากทำให้อาจารย์ลำบากใจอีกแล้ว”
“หน้าซีดแบบนี้ผมว่าไม่นิดหน่อยแล้วนะ ไปโรงพยาบาลดีกว่า” ศาสตราทำท่าจะเข้าประคองร่างเล็ก แต่เธอกลับผงะถอยหนี
“ไม่ค่ะ ครีมบอกแล้วไงคะว่าไม่เป็นไรมาก จะไปซื้อยามาทานเอง”
“อย่าดื้อได้ไหมครับ” เมื่อโดนตำหนิเข้าคาริสาจึงดึงสายตากลับมามองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความขุ่นเคือง
“อาจารย์ต่างหาก อย่าดื้อได้ไหมคะ จะมาทำแบบนี้ทำไม ในเมื่อครีมทำให้อาจารย์รู้สึกแย่ ครีมทำให้อาจารย์ไม่พอใจ”
“ครีม!” ศาสตราเอ่ยเรียกคนตัวเล็กเสียงเข้มอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำเอาคาริสาชะงักงัน เธอทั้งตกใจในน้ำเสียงของอาจารย์หนุ่ม อีกทั้งตกใจที่เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาเป็นครั้งแรก
ทว่าชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอได้ต่อปากต่อคำอีกต่อไป เขาเข้าช้อนร่างบางขึ้นจากพื้น อุ้มเธอขึ้นมาแนบชิดบนกายแกร่ง
“อาจารย์จะทำอะไรปล่อยครีมนะ คนมองกันใหญ่แล้ว”
“ไปหาหมอ”
“โอ๊ย ก็ได้ค่ะ ครีมปิดร้านก่อน” คาริสาควานหากุญแจร้านจากในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวโคล่งขึ้นมาได้ ก็เอื้อมมือไปไขกุญแจล็อกประตูกระจก ก่อนจะกดรีโมตเลื่อนประตูเหล็กลงมา
เมื่อปิดร้านเสร็จเรียบร้อย ศาสตราก็อุ้มร่างบางพาขึ้นไปนั่งบนรถแอสตันมาร์ตินสีดำที่จอดอยู่หน้าร้าน ก่อนที่เขาจะขับเคลื่อนรถคู่ใจพาคาริสามุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลเอกชนที่อยู่ไม่ไกล
บทล่าสุด
หวามรักรสหวาน บทที่ 25 หวามรักรสหวาน (จบ)
3 ปีต่อมา ณ เมืองปารีส ประเทศฝรั่งเศส ร่างบางนอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซต์ ค่อยเปิดเปลือกตาขึ้นช้า ๆ พร้อมกับใช้มือบางควานหาคนข้างกายที่นอนกอดก่ายกันตลอดค่ำคืน ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า หญิงสาวจึงลุกขึ้นปรือตามองไปรอบห้องนอน ก่อนจะได้ยินเสียงดังแว่วมาทางหน้าต่าง คาริสาหยัดกายลุกขึ้นอย่างยากลำบากด้วยความเมื่อยล้า เนื่องจากตลอดทั้งสัปดาห์นับตั้งแต่เดินทางมาถึงปารีส เธอต้องออกงานสังสรรค์กับสามีเกือบทุกวัน อีกทั้งยังต้องตระเวนถ่ายพรีเวดดิ้งเพื่อใช้ในงานแต่งงานที่กำลังจะมีขึ้นในอีกหกเดือนข้างหน้า พอกลับมาถึงบ้านแทนที่จะได้พักผ่อน กลับถูกสามีผู้แสนดีเคี่ยวกรำบทรักอย่างหนักหน่วงตลอดคืน “โอ๊ย หมอนรองกระดูกทรุดแล้วมั้ง” เสียงหวานร้องโอดโอยพร้อมยกมือขึ้นจับบั้นท้ายงอนงาม เมื่อออกจากผ้านวมหนานุ่มมาได้ เธอก็รีบคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาห่มกาย ป้องกันตัวเองจากอากาศที่เริ่มเย็นลงในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง เท้าเล็กก้าวไปยืนชิดริมหน้าต่าง ก่อนเอื้อมมือไปแหวกผ้าม่านเปิดกว้างจนแสงแดดอบอุ่นสาดเข้ากระทบผิวกาย เมื่อเธอมองไปยังสนามหญ้าหลั
หวามรักรสหวาน บทที่ 24 หวามรักรสหวาน
ตั้งแต่วันที่ศาสตราเดินทางไปดูงานต่างประเทศ ชายหนุ่มก็ติดต่อหาแฟนสาวทุกวันไม่เคยขาด จนกระทั่งสองวันสุดท้ายก่อนเดินทางกลับ จู่ ๆ คาริสาก็ขาดการติดต่อไป โทรหาก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ ศาสตราตัดสินใจติดต่อหาคุณศจีก็ได้คำตอบเพียงแค่ว่างานที่คาเฟ่ยุ่งมาก ซึ่งนั่นก็ผิดวิสัยของคนรัก เพราะถ้าช่วงไหนที่คาริสาทำงานหนัก เธอก็มักจะอ้อนเขามากเป็นพิเศษ ไม่มีทางที่เธอจะหายไปแบบนี้ ทันทีที่ศาสตราเดินทางถึงประเทศไทย ครั้นจะโทรหาคนรัก สมาร์ตโฟนคู่ใจก็ดันมาดับสนิท เนื่องจากเขาลืมที่ชาร์ตไว้ที่โรงแรม ชายหนุ่มจึงตรงมาที่ร้าน La Crème ก่อนเป็นอันดับแรก ด้วยคิดว่าคาริสาจะต้องอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน เมื่ออาจารย์หนุ่มเดินเข้าไปภายในคาเฟ่ เขากวาดสายตาไล่มองไปทั่วทั้งร้าน หวังจะได้เจอแฟนสาวที่เขาคิดถึงจับใจมาตลอดทั้งสัปดาห์ ทว่าก็ไม่มีแม้เงา เขาจึงเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ ซึ่งมะนาวกำลังง่วนอยู่กับการรับออเดอร์จากลูกค้า “มะนาว ครีมล่ะ” “อ้าว อาจารย์ พี่ครีมไม่อยู่ค่ะ” คำตอบของมะนาวทำให้คิ้วหนาขมวดย่นด้วยความสงสัย “พี่ครีมไม่ได้เข้าร้านมาสองวันแล้วค่ะ
หวามรักรสหวาน บทที่ 23 หวามรักรสหวาน
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายได้ผ่านพ้นไป คามินก็ออกเดินทางไปทำงานที่ประเทศเวียดนามอีกครั้ง โดยฝากฝังให้ศาสตราดูแลน้องสาวเป็นอย่างดี ซึ่งศาสตราและคามินนั้น ถึงแม้ว่าจะพูดจาเหมือนคนไม่ค่อยลงรอยกันทว่าทั้งคู่กลับสนิทสนมกันมากขึ้น ในส่วนของคดีความก็เป็นไปตามกระบวนการกฎหมาย ซึ่งสุดท้ายแล้วลูกจันทร์ก็ไม่อาจหนีผลของการกระทำได้ หล่อนต้องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่คาริสา นอกจากนี้หล่อนต้องโพสต์ขอโทษคาริสาอย่างเป็นทางการผ่านหน้าเฟสบุ๊กทุกวันเป็นเวลาหนึ่งเดือน ซึ่งนั่นสร้างความอับอายให้แก่บิดามารดาของหล่อนเป็นอย่างมาก เนื่องจากทั้งคู่เป็นอาจารย์ชื่อดังและยังเป็นที่นับหน้าถือตาในสังคม นับตั้งแต่วันที่คดีสิ้นสุดลง คาริสาก็ไม่เคยเจอลูกจันทร์อีกเลย แต่เธอก็ได้รับรู้จากคำบอกเล่าของคนรักว่าหล่อนถูกส่งไปอยู่กับญาติที่ต่างจังหวัด อีกทั้งเรื่องที่ลูกจันทร์ได้ก่อเอาไว้ยังส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของครอบครัวหล่อนและคุณหญิงประกายแก้ว นอกจากนี้พ่อแม่ของหล่อนยังต้องใช้หนี้ทุกบาททุกสตางค์ที่คุณหญิงประกายแก้วส่งให้ลูกจันทร์ไปเรียนต่อ ทว่าหล่อนกลับนำไปผลาญจนหมดสิ้น ด้านคุณหญิงประกายแก้ว คาริส
หวามรักรสหวาน บทที่ 22 หวามรักรสหวาน
ในช่วงสายของอีกวัน ศาสตราและคาริสาออกเดินทางจากเพนต์เฮาส์มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หิรัญเรืองฤทธิ์ เมื่อรถแอสตันมาร์ตินสีดำจอดบนลานกว้างหน้าอาคารสูงหกชั้น ทั้งคู่ก็เห็นคุณศจีรีบเดินออกมาจากด้านในด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ศาสตราเห็นแบบนั้นจึงรีบก้าวลงจากรถเดินอ้อมไปรับคนรัก และรีบตรงไปหามารดาทันที “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับคุณแม่” “ยัยหนูลูกจันทร์มาหาคุณป้าแต่เช้าป่านนี้ยังไม่กลับเลยลูก” ศาสตราได้ฟังก็หัวเราะในลำคอก่อนกระตุกยิ้มออกมา “ผมกะไว้อยู่แล้วครับ ไม่ต้องห่วงนะครับแม่ผมเตรียมการเรื่องนี้มาดี” เมื่อลูกชายว่าอย่างนั้นคุณศจีก็พยักหน้ารับรู้ด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น ต่างจากคาริสาที่มองคนรักด้วยความสงสัย ราวกับศาสตรามีเรื่องอะไรที่ยังคงไม่บอกเธอ ทั้งสามคนเดินผ่านห้องโถงกว้างลึกเข้าไปด้านในของตัวอาคารชั้นหนึ่ง โดยมีศาสตราอยู่ตรงกลาง และสองสาวต่างวัยขนาบข้างซ้ายขวา ตรงหน้ามีบานประตูไม้สักทองสูงตระหง่าน ศาสตรายกมือทั้งสองข้างขึ้นผลักบานประตูเข้าไปด้านใน เมื่อบานประตูทั้งสองเปิดอ้าออก คาริสาจึงเห็นว่าหลังบานประตูนั้นคือห้องรับแขกหน้าตา
หวามรักรสหวาน บทที่ 21 หวามรักรสหวาน
ศาสตราพาคาริสากลับมาอยู่ที่เพนต์เฮาส์ โดยให้มะนาวคอยดูแลคาเฟ่จนกว่าเรื่องทุกอย่างจะคลี่คลาย ศาสตรารวบรวมข้อมูลหลักฐานทั้งหมด รวมทั้งภาพจากกล้องวงจรปิดภายในคาเฟ่ส่งให้กับนักสืบมือดี นั่นทำให้ชายหนุ่มได้รู้ว่าผู้หญิงปริศนาที่มาพร้อมคุณหญิงประกายแก้วก็คือลูกจันทร์นั่นเอง ด้านคุณศจีเมื่อรู้ข่าว ท่านก็รีบตามมาสมทบด้วยความเป็นห่วงลูกชายและคนรัก ซึ่งในแต่ละวันก็จะมีเพื่อนพ้องของคุณศจีแวะเวียนมาเยี่ยมเยียน ทำให้คาริสาไม่เหงาเลย ถึงแม้ว่าศาสตราจะกลับมาถึงค่ำมืดดึกดื่นทุกวัน เนื่องจากชายหนุ่มต้องทำงาน และจัดการปัญหาของเธอไปพร้อมกัน และในที่สุดความพยายามของชายหนุ่มก็บังเกิดผล เมื่อนักสืบมือดีที่เขาจ้างไปสืบเรื่องราวทั้งหมด กลับมาพร้อมข้อมูลสำคัญในการเปิดเผยตัวตนของผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด ก่อนกำหนดเส้นตายของคามินเพียงแค่สองวัน ศาสตรากลับมายังเพนต์เฮาส์หรูด้วยใบหน้ายิ้มแย้มต่างจากทุกวัน ทำเอาคาริสาและคุณศจีที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวต่างมองชายหนุ่มด้วยความประหลาดใจ “มีเรื่องอะไรดี ๆ แน่เลยลูกแม่ถึงยิ้มหน้าบานขนาดนี้” คุณศจีเอ่ยถามลูกชาย
หวามรักรสหวาน บทที่ 20 หวามรักรสหวาน
ช่วงเวลาแห่งความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันที่ต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ เมื่อเครื่องบินแล่นลงสู่พื้นดิน ทั้งสองคนก็กลับมายังเพนต์เฮาส์ของศาสตราเพื่ออาบน้ำพักผ่อน พอตกเย็นชายหนุ่มก็ขับรถออกมาส่งแฟนสาวที่ร้าน La Crème ทันทีที่คาริสาก้าวลงจากรถ ดวงหน้าสวยฉายแววฉงนพลางหรี่ตามองเข้าไปในคาเฟ่ จ้องมองใครคนหนึ่งที่ดูคุ้นตา เมื่อบุคคลปริศนาหันกลับมาเธอก็ยิ้มออกมาทั้งตาและปาก ต่างจากมะนาวและพนักงานคนอื่นที่ยืนทำหน้าเครียดอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ “พี่คิน”คาริสาร้องเรียกพี่ชายที่ไม่ได้เจอกันนานหลายเดือนด้วยความดีใจ ก่อนจะผลักประตูกระจกเข้าไปในคาเฟ่ โดยมีศาสตราเดินตามไปไม่ห่างหญิงสาวตรงเข้าไปหวังจะกอดคามินให้หายคิดถึง ทว่าพี่ชายสุดที่รักกลับดึงเธอไปทางด้านหลัง ก่อนยืนประจันหน้ากับศาสตรา และในวินาทีนั้นเองสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นคามินง้างหมัดขึ้นมาชกหน้าศาสตราเข้าเต็มแรงโดยที่อาจารย์หนุ่มยังไม่ทันตั้งตัว ทำให้ร่างสูงทรุดลงไปกองกับพื้น“พี่ใหญ่!” คาริสาร้องเรียกศาสตราด้วยความตกใจสุดขีด ก่อนรีบถลาลงไปช่วยคนรักมะนาวเห็นท่าไม่ดีจึงไล่พนักงานคนอื่นเข้าไปหล
บางทีคุณอาจจะชอบ
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X51.9K viewsเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน80.1K viewsเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat44.2K viewsเมื่อรักต้องลับ ( 18+)
หญิงเพียว42.9K viewsสุดทางเพื่อน
นิยายของเนม195 viewsความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++
ปีศาจชอนซา527 viewsชาลีหวงรัก(ร้าย)
ดอกไม้พลาสติก76 viewsกลรักซาตาน
จันทร์คืนแรม575 views
