บทที่ 8 หวามรักรสหวาน

          หลังคาริสากลับจากมหาวิทยาลัย เธอก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานไม่ยอมพูดจากับใคร ถึงแม้ว่าจะยังคงพูดคุยทักทายกับลูกค้าตามปกติ ทว่าสีหน้าและแววตานั้นหม่นหมองจนทำให้พนักงานในร้านสังเกตเห็น

          พอตกเย็น อาการของคาริสาก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น ทุกคนจึงส่งมะนาวผู้ซึ่งใกล้ชิดและสนิทสนมกับเจ้านายสาวมากกว่าใครมาถามไถ่หาสาเหตุในความผิดปกตินี้ด้วยความเป็นห่วง

          “พี่ครีมขา” มะนาวยกมือเกาะเคาน์เตอร์เอาคางเกยพร้อมเอ่ยเรียกคาริสาเสียงอ่อนเสียงหวาน ส่งสายตาปริบ ๆ

          “หืม” เจ้านายสาวขานรับ ทว่านัยน์ตาคู่งามกลับมองเหม่ออยู่บนหน้าจอมอนิเตอร์ราวกับว่ากำลังตั้งใจทำงาน แต่ว่าเธอจ้องมองตารางบัญชีหน้านั้นมานานเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

          “พี่ครีมโอเคไหม” คำถามจากเด็กสาวทำให้คาริสาคลี่ยิ้มบางออกมาพลางมองหน้ามะนาวด้วยความเอ็นดู

          “เดี๋ยวพี่ก็โอเค ตอนนี้พี่แค่ต้องทบทวนตัวเองนิดหน่อย”

          “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะพี่ครีม อาจารย์เขาทำอะไรทำไมพี่ครีมกลับมาสภาพแบบนี้”

          “พี่...คงทำให้เขารำคาญ”

          “หา...อะไรนะ ทำไมพี่ครีมถึงคิดแบบนั้นล่ะ”

          “เขาบอกว่า...สิ่งที่พี่ทำอยู่มันไม่เหมาะสม อย่าทำอีก อย่าให้เขารู้สึกแย่มากไปกว่านี้”

          “เฮ้ย อะไรกัน” พอได้ยินแบบนั้นมะนาวก็รู้สึกโมโหแทนเจ้านายขึ้นมา “พี่ครีมไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย ทำไมต้องพูดแบบนั้น”

          “ช่างเถอะมะนาว ต่อไปถ้าเขามาซื้อกาแฟพี่ฝากดูแลด้วยนะ”

          “ค่ะ” มะนาวตอบรับเสียงอ่อย “พี่ครีมขึ้นไปพักผ่อนเถอะ ตอนนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าแล้ว เดี๋ยวนาวจัดการที่เหลือให้”

          “ขอบใจนะ ถ้าจะกลับบ้านก็เรียกพี่ละกัน”

          หลังจากคาริสาขึ้นไปพักผ่อนได้ครู่ใหญ่ รถแอสตันมาร์ตินสีดำก็ขับมาจอดเทียบริมทางเท้าด้านหน้าคาเฟ่ ศาสตราลงมาจากรถพร้อมด้วยกระเป๋าผ้าใบโต

          ชายหนุ่มตั้งใจนำกล่องใส่อาหารที่ล้างทำความสะอาดเรียบร้อยมาคืนคาริสา พร้อมทั้งอยากกล่าวขอโทษเธอที่พูดจาไม่ดีออกไป

          ทันทีที่อาจารย์หนุ่มก้าวเข้ามาในร้าน มะนาวหันมาเห็นเข้าก็ทำหน้าตึงใส่ ทว่าเด็กสาวก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เพราะถึงอย่างไรเขาก็คือลูกค้าประจำ

          “สวัสดีค่ะ พอดีร้านกำลังจะปิด เราไม่รับ

ออเดอร์แล้วค่ะ”

          “ผมเอาของมาคืนคุณครีมครับ ไม่ทราบว่าคุณครีม...”

          “พี่ครีมไม่สบายค่ะ ขึ้นไปพักแล้ว” คำตอบจากมะนาวทำให้ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววความผิดหวังอย่างชัดเจน

          “งั้นผมฝากคืนคุณครีมด้วย”

ศาสตราว่าพลางวางกระเป๋าผ้าลงบนโต๊ะที่อยู่ใกล้ ๆ ก่อนหันมาโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างสุภาพให้กับมะนาว และหันหลังเดินกลับไป

มะนาวมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกขัดใจก่อนจะโพล่งออกมา

“เดี๋ยวค่ะ” มะนาวซอยเท้าเดินไปดักหน้าอาจารย์หนุ่มก่อนจะกล่าวต่อ “ถึงอาจารย์จะไม่ชอบพี่ครีม แต่ช่วยอย่าทำร้ายจิตใจพี่ครีมได้ไหมคะ พี่ครีมของนาวเป็นคนจิตใจดีมาก เป็นคนมีเหตุผล แค่พูดดี ๆ พี่ครีมก็เข้าใจ”

“คุณครีมเล่าให้คุณฟัง...”

“ก็นิดหน่อยค่ะ”

“ผมก็ตั้งใจว่าจะมาขอโทษคุณครีมครับ ตอนนั้นที่พูดออกไปก็ด้วยอารมณ์ และผมไม่อยากให้ใครมองคุณครีมไม่ดี คนจะนินทาเอาได้ว่ามีแฟนแล้วแต่กลับมาใกล้ชิดผู้ชายคนอื่น ผมคิดแค่นั้นจริง ๆ” คำกล่าวของศาสตราทำให้มะนาวอ้าปากค้างพร้อมเลิกคิ้วสูง เด็กสาวทั้งงุนงงและจับต้นชนปลายไม่ถูก

“อะ...อาจารย์ว่าอะไรนะคะ”

“ผมคิดแค่นั้นจริง ๆ”

“ไม่ใช่ค่ะ...อาจารย์บอกว่าใครมีแฟนแล้วนะคะ”

“คุณครีม”

“ใครบอกอาจารย์คะว่าพี่ครีมมีแฟนแล้ว พี่ครีมยังไม่มีแฟนค่ะ แล้วก็ไม่เคยมีแฟนเลยแม้แต่คนเดียว” มะนาวยืนกรานคอเป็นเอ็น

“ก็ผมเห็นผู้ชายที่มาหาคุณครีมบ่อย ๆ ดูท่าทาง...”

มะนาวกะพริบตาถี่ ๆ พยายามประมวลเหตุการณ์ที่ทำให้ศาสตราเข้าใจคาริสาผิดไป ก่อนจะทำหน้าราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เด็กสาวรีบเดินไปหลังเคาน์เตอร์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิด

อินสตาแกรมเลื่อนหาภาพมือเป็นระวิง

“คนนี้หรือเปล่าคะ” มะนาวยื่นหน้าจอสี่เหลี่ยมมาตรงหน้าศาสตรา ชายหนุ่มจ้องมองภาพถ่ายที่มีคาริสา มะนาว และผู้ชายหน้าตาหล่อเหลากำลังโอบกอดคาริสาเอาไว้อย่างหวงแหน

“ใช่ครับ” สิ้นเสียงทุ้ม มะนาวก็ขำพรืดออกมา

“อาจารย์คะ ดูปากนาวนะคะ คนนี้คือคุณคิน เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของพี่ครีมค่ะ”

คำกล่าวของเด็กสาวตีแสกหน้าอาจารย์หนุ่มเข้าไปเต็มเปา ศาสตราจุกจนพูดไม่ออก ชายหนุ่มเดินมึนงงกลับไปที่รถซูเปอร์คาร์ที่จอดอยู่หน้าร้าน

กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็มานั่งอยู่หลังพวงมาลัย นัยน์ตาคู่คมจ้องมองเข้าไปในคาเฟ่ร้านโปรด พลางซบใบหน้าหล่อเหลาลงบนพวงมาลัย

ศาสตรานึกอยากตบหัวตัวเองแรง ๆ ที่ด่วนสรุปโดยไม่เคยเอ่ยถามคาริสาเลยสักครั้ง

ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เขาปล่อยเวลาล่วงเลยไปอย่างน่าเสียดาย ถ้าเขาไม่มัวแต่คิดเองเป็นตุเป็นตะป่านนี้เขาคงได้ทำความรู้จักกับเธอมากกว่านี้

คิดแล้วก็สมเพช ตัวเองที่ปริญญาหลายใบไม่ได้ทำให้เขาฉลาดในเรื่องหัวใจเลยแม้แต่นิดเดียว

ศาสตรานั่งมองพนักงานร้าน La Crème ต่างทยอยกันกลับบ้านไปละทีคน จนเหลือมะนาวเป็นคนสุดท้าย

เด็กสาวหายไปด้านในก่อนจะเดินออกมาพร้อมคาริสา ร่างบางเดินซวนเซออกมาส่งมะนาวด้านหน้าร้าน ทั้งคู่คุยกันครู่หนึ่งก่อนที่คาริสาจะดันหลังของมะนาวให้เดินออกจากร้านเป็นเชิงเร่งเร้าให้เด็กสาวรีบกลับบ้าน

เมื่อมะนาวเดินห่างออกไปบนทางเท้า ก่อนจะหายไปท่ามกลางฝูงชนที่เดินกันพลุกพล่าน

ใบหน้าสวยก็หน้านิ่วคิ้วขมวด มือเล็กสองข้างยกขึ้นกุมท้องก่อนจะทรุดลงนั่งบนขั้นบันไดหน้าร้าน

ศาสตราเห็นแบบนั้น ใจแกร่งก็กระตุกวูบ ชายหนุ่มถลาออกจากซูเปอร์คาร์คันโปรด พุ่งตรงไปยังคนตัวเล็กที่กำลังนั่งตัวงอด้วยความเจ็บปวด

เขาทรุดนั่งลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว นั่นทำให้คาริสาตกใจจนเกือบจะหลุดเสียงร้องออกมา ทว่าเมื่อเธอเห็นว่าคนตรงหน้าคือใคร หญิงสาวจึงเอ่ยทักด้วยความแปลกใจ

“อาจารย์ มาทำอะไรตรงนี้คะ”

“เอ่อ...ผม” ศาสตราก็ไม่รู้จะตอบออกไปว่าอย่างไร หากจะให้บอกว่านั่งครุ่นคิดสำนึกผิดที่ทำให้เธอเสียใจก็ดูจะไม่ใช่เวลาที่จะกล่าวถึง เพราะตอนนี้คาริสาใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ อีกทั้งมือเล็กยังมีอาการสั่นเทาจนน่าเป็นห่วง “ช่างมันก่อนเถอะครับ คุณเป็นอะไร เจ็บตรงไหน ปวดท้องหรือว่าไม่สบายตรงไหน”

คาริสามองชายหนุ่มด้วยนัยน์ตาสั่นไหว นึกตัดพ้อในใจทั้งที่ก่อนหน้านี้พูดราวกับไม่พอใจเธอ แต่พอตกเย็นกลับมาแสดงความห่วงใยให้เธอหวั่นไหว หากเธอเผลอใจมากไปกว่านี้มีหวังเธอคงต้องพบกับความเจ็บปวดอย่างหนีไม่พ้น

เมื่อคิดได้แบบนั้น ดวงหน้าสวยก็เสมองไปอีกทาง

“ครีมแค่ปวดท้องนิดหน่อยค่ะ ว่าจะเดินไปซื้อยาที่ร้านขายยา อาจารย์ไม่ต้องสนใจครีมหรอกค่ะ ครีมไม่อยากทำให้อาจารย์ลำบากใจอีกแล้ว”

“หน้าซีดแบบนี้ผมว่าไม่นิดหน่อยแล้วนะ ไปโรงพยาบาลดีกว่า” ศาสตราทำท่าจะเข้าประคองร่างเล็ก แต่เธอกลับผงะถอยหนี

“ไม่ค่ะ ครีมบอกแล้วไงคะว่าไม่เป็นไรมาก จะไปซื้อยามาทานเอง”

“อย่าดื้อได้ไหมครับ” เมื่อโดนตำหนิเข้าคาริสาจึงดึงสายตากลับมามองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความขุ่นเคือง

“อาจารย์ต่างหาก อย่าดื้อได้ไหมคะ จะมาทำแบบนี้ทำไม ในเมื่อครีมทำให้อาจารย์รู้สึกแย่ ครีมทำให้อาจารย์ไม่พอใจ”

“ครีม!” ศาสตราเอ่ยเรียกคนตัวเล็กเสียงเข้มอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำเอาคาริสาชะงักงัน เธอทั้งตกใจในน้ำเสียงของอาจารย์หนุ่ม อีกทั้งตกใจที่เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาเป็นครั้งแรก

ทว่าชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอได้ต่อปากต่อคำอีกต่อไป เขาเข้าช้อนร่างบางขึ้นจากพื้น อุ้มเธอขึ้นมาแนบชิดบนกายแกร่ง

“อาจารย์จะทำอะไรปล่อยครีมนะ คนมองกันใหญ่แล้ว”

“ไปหาหมอ”

“โอ๊ย ก็ได้ค่ะ ครีมปิดร้านก่อน” คาริสาควานหากุญแจร้านจากในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวโคล่งขึ้นมาได้ ก็เอื้อมมือไปไขกุญแจล็อกประตูกระจก ก่อนจะกดรีโมตเลื่อนประตูเหล็กลงมา

เมื่อปิดร้านเสร็จเรียบร้อย ศาสตราก็อุ้มร่างบางพาขึ้นไปนั่งบนรถแอสตันมาร์ตินสีดำที่จอดอยู่หน้าร้าน ก่อนที่เขาจะขับเคลื่อนรถคู่ใจพาคาริสามุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลเอกชนที่อยู่ไม่ไกล