บททั้งหมดของ ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม : บทที่ 121 - บทที่ 130

🏎️🏎️🏎️ ไมล์ส Talk..💬 ผมเห็นหน้าเพื่อนของมีตังค์ที่ยกมือสวัสดีก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเก๊กขรึมมาดเข้มนำหน้าแล้วเลือกโต๊ะที่...หลบมุมที่สุด ใช่ตรงนี้แหละมุมอับไม่มีใครเห็น มีโซฟานุ่ม ๆ ให้นั่งเพราะว่าเขาไม่อยากให้เพื่อน ๆ เห็นว่ามีตังค์มาด้วย เพื่อนกลุ่มนี้เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเรียน

💰💰💰💬ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ ๆ เฮียก็มาดึงไปอยู่ด้านหลัง จากนั้นวุ่นวายมาก เพลงจังหวะอีดีเอ็มจากดีเจที่เปิดอยู่ด้านหน้าเริ่มผ่อนเบาลง เมื่อเฮียเป็นคนสาวหมัดใส่คนแรก จากนั้นไม่ต้องถามว่าภูตะวันนักแข่งคนนั้นจะทำอะไรทั้งคู่กระโจนเข้าหากัน ดูเหมือนเฮียจะเดือดมาก เพื่อนเฮียมากันฉันออกไปกลัวจะโ

เกือบได้นั่งเฟอร์รารี่ ติดที่คนมีสถานะแค่พี่ขัดขวาง จนทำให้หงุดหงิดไม่อยากอ่านหนังสือต่อแล้ว เลยโวยวายกลับบ้านซะ!“เฮีย...จะกลับแล้วนะอยากนอน” ฉันว่าพลางมองไปข้างนอกตอนนี้ก็บ่ายแล้วหิวอยากกินของหวาน เจอหน้าเฮียทีไรเหมือนน้ำตาลตก นี่ก็ห้ามลูกน้องเข้ามาในห้องไม่พอ ลูกค้าที่มองแล้วสบายตายังไล่ไปจนหมดเ

คำว่าเรียนต่อดูเหมือนอีกคนจะสีหน้าเครียดลง แต่ทว่าใบหน้าฉันกลับสว่างไสวขึ้นทันที จากที่เหนื่อยสายตัวแทบขาดตอนนี้เรียกได้ว่าหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งจนแทบจะหลั่งน้ำตา“จริงเหรอคะอาจารย์” ฉันหันกลับไปหาอาจารย์ จากนั้นเดินตามอาจารย์ต้อย ๆ แต่อีกคนก็เดินตามฉันมาด้วยเหมือนกัน จนกระทั่งได้พบกับใครคนหนึ่ง ซึ่

“มีตังค์ต้องเชื่อใจเฮียสิ...ตอนนี้มันอาจจะยากหน่อย แต่เชื่อเฮีย” บอกให้เชื่อ เชื่ออะไรได้อีกสองครั้งแล้วที่ฉันถามเขา แต่สถานะเรายังเหมือนเดิม ฉันควรหวังอะไรจากเฮียได้อีกนอกจากรอวันแยกจาก “มีตังค์ให้โอกาสตัว...และก็ให้เวลาเฮียมาสักพักแล้ว แต่มีตังค์รู้ว่าเฮียไม่ได้รัก...เฮียไม่ได้รักได้ยินปะ