บททั้งหมดของ ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม: บทที่ 101 - บทที่ 110

ฉันตัวแข็งค้างอยู่ที่เดิม“ชัก...ชักว่าว?” ฉันทวนคำเสียงสั่น พยายามกลั้นอาการใบหน้าร้อนผ่าวจากการที่สมองแปลคำนั้นออกมาเป็นภาพสิบแปดบวก ที่เคยเสพมาในการ์ตูนมังงะอิโรติก “นี่เฮีย...จะให้...”เฮียไมล์สนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวอย่างสบายอารมณ์ กิริยาท่าทางนิ่งสนิทราวกับพูดเรื่องทั่วไปเหมือนสั่งอาหารตามสั่งเช

เลือดในกายของฉันแล่นทั่วร่างตามการสูบฉีดอย่างแรงจากอาการของหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ และมันเหมือนจะหลุดจากอก ยิ่งมองคนที่หน้านิ่ง ๆ มีแค่มุมปากที่ยิ้มนิด ๆ แล้ว มันทำให้ฉันไปไม่เป็น ยิ่งหลงใบหน้าหล่ออยู่ด้วย ฉันคิดไปคิดมาอยู่นาน จะขยับก็ถูกจับให้คร่อมทับ แต่จะหนีกลับสภาพกระโปรงขาดขนาดนี้ก็ไม่สามารถใช้บ

ฉันตื่นมาอีกครั้งไม่รู้ว่าเป็นเวลาเท่าไหร่แล้ว รู้แต่ว่าตอนนี้ปวดระบมไปหมดทั้งตัว จะมีก็แต่ความอบอุ่นที่แปะอยู่ด้านหลังจนต้องขยับ แต่เมื่อขยับไม่ได้เพราะบางอย่างที่พาดอยู่ที่เอวหนักแล้วยังรัดแน่นอีกต่างหากราวกับกลัวว่าฉันจะหนี จึงลืมตากะพริบตาถี่ ๆ ก่อนจะปรับแสงได้แล้วก็รับรู้ทันทีว่าตัวเองกำลังโป๊แ

“จะเอาเสื้อผ้ามาแต่งตัวไง”“อยู่กับเฮียมีกฎหนึ่งข้อ”ยังไม่ทันตกลงอยู่ด้วยจริงจัง เฮียก็ตั้งกฎเสียแล้ว ฉันจึงพยักหน้ารับให้จบ ๆ ไปก่อนจะฟังว่ากฎข้อนั้นคืออะไร“ตามใจเฮีย...อะไรที่เฮียไม่ชอบห้ามทำ”“เฮียไม่ชอบอะไรบ้าง” ฉันไม่ได้ตัวติดเขานี่ ถึงจะรู้ว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไร อย่างน้อย ๆ ก็บอกมาจะได้รู้เอาไ

“มั่วละมั้ง” ฉันไม่อยากจะเชื่อนังขนมผิงนัก เพราะต่อให้มันไปร่ำเรียนศาสตร์เปิดไพ่ดูดวงมา แต่หมอดูก็คู่กับหมอเดานั่นแหละ หากไม่อะไรจริง ๆ ก็เชื่อมากไม่ได้ “ไม่มั่วนี่แกดู ไพ่ The world คือความสัมพันธ์ The Lovers คู่รัก ส่วนนี่ Judgement คือการพิพากษา” ยิ่งฟังแล้วฉันก็ไม่ตื่นเต้นเท่าไ