All Chapters of รอยร้าวรัก: Chapter 71 - Chapter 80

เมื่อมาถึงห้องพัก อวิกาสำรวจห้องพักมันเป็นห้อง suit sea view มองเห็นทะเลชัดเจนและดูใกล้มาก คิมหันต์มองทะเลเธอเห็นเขาตัวสั่นนิดหน่อยก่อนจะเป็นปกติ เขาถอยจากหน้าต่างไปนั่งบนโซฟา และเริ่มพูดปมของตัวเอง“ตอนที่พี่อายุประมาณ 12 พี่มาเที่ยวทะเลกับพ่อแม่ ตอนนั้นนายสนต์อายุแค่ 4 ขวบ กับน้องสาวคนกลางที่เกิดก่อนนายสนต์แค่ปีเดียว” คำบอกเล่าของเขาทำให้อวิกาฉงน เธอไม่เคยรู้เลยว่าคิมหันต์มีน้องสาว หญิงสาวนั่งลงข้างเขาและตั้งใจฟัง“พี่กับน้องๆ ลงไปเล่นที่ชายหาด สนบอกว่าอยากกินน้ำมะพร้าว พี่มัวไปซื้อน้ำให้น้องก่อนไปบอกน้องสองคนว่าให้อยู่ตรงนั้น อย่าไปไหน แต่พอพี่กลับมาพี่หาน้องสาวไม่เจอ สนบอกว่าน้องสาวพี่ลงไปเล่นน้ำ” เขาตัวสั่นเยือกเมื่อพูดมาถึงตรงนี้ “พี่มองหาน้องแต่ไม่เจอในทะเลก็ไม่มี กว่าจะเจอก็เห็นน้องพี่โบกมือลิบๆ อยู่ห่างจากฝั่งมาก เธอถูกคลื่นซัดออกไปพี่รีบวิ่งลงไปช่วย พี่ไปถึงตัวน้องแล้วแต่คลื่นที่มาอีกทำให้น้องสาวหลุดจากมือไปแล้วพี่ก็จมน้ำ” เขาตัวสั่นมากขึ้นจนอวิกาต้องกอดเขาไว้“พี่ฟื้นมาอีกทีอยู่ที่โรงพยาบาล การ์ดช่วยพี่ทันแต่น้องสาวพี่จมน้ำตาย พ่อแม่บอกว่าไม่ใช่ความผิดของพี่

“พูดไปนั่น แม่ก็รักลูกทุกคนแหล่ะ” คุณมัญชุตาพูด ในขณะที่บุตรชายคนเล็กเดินไปกอดเอวแม่ “โอ๋..คุณแม่ สนไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” คิมหันต์มองดูภาพครอบครัวแล้วยิ้มนิดๆ ตามนิสัยของเขา ก่อนจะหันไปมองอวิกากับน้องเอื้อการเป่าเค้กผ่านไป น้องเอื้อทานเค้กที่คุณปู่ป้อนอย่างมีความสุข “อร่อยไหมลูก” คุณปู่ถามเด็กหญิงพยักหน้า “อร่อยค่ะคุณปู่” คืนนั้นงานเลี้ยงเล็กๆ เลิกราไม่ดึกนัก อวิกาและคิมหันต์แยกขึ้นห้องนอนในขณะที่น้องเอื้อบอกว่าจะนอนกับคุณปู่คุณย่า“ให้หลานนอนกับแม่สักคืนนะลูก แม่คิดถึง” คุณมัญชุตาบอกลูกชายและลูกสะใภ้################คืนนั้นคิมหันต์ถามอวิกา“อ้อมอยากมีน้องให้น้องเอื้อไหม” หญิงสาวนิ่งไปเมื่อได้ยินคำถามของเขา เหมือนเหตุการณ์วนกลับไปวันที่เธอรู้ตัวว่ามีน้องเอื้อ และวันนั้นเขาก็ขอหย่ากับเธอ อวิกาไม่แน่ใจว่าถ้าพบเรื่องแบบนั้นอีกครั้งเธอจะรับได้รึเปล่าคิมหันต์พอจะเดาความคิดเธอได้ แผลในใจของอวิกาไม่มีวันหายไปไหน ต่อให้วันนี้มันไม่ใช่แผลที่จะทำให้เจ็บปวดแต่มันก็ยังเป็นแผลเป็น ยังทิ้งรอยไว้ให้เธอระลึกถึงได้ชายหนุ่มกอดเธอแน่นขึ้น “พี่ไม่รู้จะทำยังไงให้อ้อมเชื่อใจว่าพี่จะไม่

สองวันต่อมาอวิกายังเฝ้าคิมหันต์อยู่ เขายังคงไม่ฟื้นถึงแม้ว่าอาการภายนอกจะไม่มีอะไรน่ากังวลแล้ว “พี่คิมคะ ตื่นสักทีสิ” เธอนั่งเหม่ออยู่ข้างเตียงคนไข้ มองไกลไปนอกหน้าต่าง ถึงตอนนี้เธอยินดีจะให้เขาฟื้นขึ้นแล้วบอกเลิกเธออีกครั้งก็จะดีกว่าเห็นเขานอนแบบนี้“อ้อมกำลังมีลูกอีกคนแบบที่พี่คิมบอกอยากมีไง ตื่นมาเร็วๆ นะคะ เราจะเริ่มต้นกันใหม่ อ้อมจะลืมเรื่องที่ผ่านมาให้หมดเลย” เธอซบหน้าลงฝ่ามือร้องไห้เงียบๆวสนต์ลางานของตนเองและลดาวัลย์ที่โรงพยาบาล และจัดการติดต่อต้นสังกัดของพี่ชายแจ้งลางานให้แล้วเรียบร้อย“อ้อม ไปพักก่อนเราเฝ้าเอง” วสนต์เดินเข้ามาในห้องอวิกาสะดุ้ง เธอเช็ดน้ำตาปรับสีหน้าให้เป็นปกติและหันไปมองวสนต์“ลดาอยู่กับน้องเอื้อข้างล่าง กำลังสั่งข้าวกันเลยบอกให้เรามาตามอ้อม ลงไปหาอะไรกินเถอะจะได้มีแรง” “ฮื่อ ขอบใจนะ” อวิกาพยักหน้าลุกขึ้นช้าๆ เธอไม่หิวเลยแต่เมื่อถึงนึกลูกในท้อง เธอจึงทำตามที่วสนต์บอก เมื่อหญิงสาวออกไปแล้ว วสนต์จึงนั่งลงแทนที่เขามองดูอาการรวมๆ คิมหันต์ยังนอนนิ่ง ไม่มีอาการตอบสนองต่อสิ่งปลุกเร้าอะไรเลย วสนต์เอานิตยสารมาเปิดดู เมื่อเวลาผ่านไปเกือบชม. เขาลุกขึ้

“อ้อมไปฝากท้องที่เชียงใหม่ไหมครับ” คิมหันต์ถามอวิกาในขณะที่ทาครีมที่ท้องให้หญิงสาว เขาให้เธอเอนหลังพิงตัวเขาไว้ ช่วงนี้ดูเหมือนว่าอวิกาจะติดสามีเป็นพิเศษ “ไม่เอาหรอกค่ะไกล” อวิกาตอบสีหน้าเธอดูอารมณ์ไม่ดี“พี่จะได้ดูแลอ้อมใกล้ๆ ในห้องคลอดได้ไง” ชายหนุ่มบอกแต่เธอส่ายหน้า“อ้อมเป็นอะไร หงุดหงิดอะไรบอกพี่สิ” เขาพยายามรับมือคนท้องที่ฮอร์โมนเปลี่ยนแปลง“เปล่าค่ะ” เธอผละออกห่าง พลิกตัวนอนหันหลังให้ อวิกากำลังกังวลไปหมดทุกอย่าง เธอกลัวว่าครรภ์จะมีปัญหาแบบตอนท้องน้องเอื้อ กลัวว่าจะไม่สวย กลัวไปร้อยแปด“อ้อม” คิมหันต์ตามมากอดเธอไว้ เขาเข้าใจภาวะที่เธอเป็นอยู่ “อ้อมไม่ต้องกลัว ลูกเราจะปลอดภัย อ้อมเองก็จะปลอดภัย” อวิกาสะอื้น เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงจิตใจอ่อนแอนักในท้องนี้ ตอนท้องน้องเอื้อเธอไม่เคยอารมณ์สวิงแบบนี้เลย“พี่คิมคะ..” เธอพลิกตัวกลับมากอดเขา เรียกชื่อแล้วก็เงียบไป“ครับ” คิมหันต์กอดตอบ ลูบหลังเธอเบาๆ อวิกาเงียบไปนานเมื่อก้มลงมองอีกครั้งชายหนุ่มจึงรู้ว่าเธอหลับว่าที่คุณพ่อลูกสองรอจนเธอหลับสนิท แล้วจึงผ่อนร่างเธอลงนอนกับที่นอนอย่างเบามือที่สุด คิมหันต์ลุกจากที่นอนอย่า

อาหารทยอยมาเสริฟ ทั้งสองคนคุยกันไปทานไปเหมือนตอนที่ยังเป็นเพื่อนสมัยมัธยม ในกลุ่มเพื่อนมีอยู่ห้าคนคือ พีรยา อวิกา ตัวลดาวัลย์เองอีกสองคนเป็นผู้ชายคือ วสนต์และอัคริน“ไอ้อามมันกลับมาแล้วนะ รู้ยัง” วสนต์พูดถึงเพื่อนในกลุ่มขึ้นมา อามหรืออัครินไปเรียนต่อเมืองนอกตั้งแต่จบปริญญาตรีในคณะวิศวกรรมศาสตร์ “อ้าวเหรอ ไม่รู้เรื่องเลยแล้วกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” ลดาวัลย์ถามอย่างสนใจ อัครินเคยเป็นเพื่อนในกลุ่มอีกคนที่พวกเธอสนิทมาก“น่าจะกลับมาได้หลายวันแล้ว วันก่อนฉันเจอที่ผับ มันยังบอกว่าจะไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาล” วสนต์พูดท่าทางไม่ใส่ใจนัก“ก็ดีสิ ไม่เจอกันตั้งนานคิดถึง” ลดาวัลย์ยิ้มแต่วสนต์เริ่มขัดหูขัดตา“มันมีแฟนแล้ว” เขาพูดลอยๆ ทำให้ลดาวัลย์มองหน้าเขาว่าพูดทำไม“แล้ว.....” เธอพูดเป็นเชิงถาม แต่วสนต์ยักไหล่“เปล่า ไม่มีอะไร”เอ้า..คนแบบนี้ก็มี เริ่มพูดเองไม่พอใจเอง ลดาวัลย์คิดในใจ เธอจึงทานอาหารเงียบๆ ไม่คุยกับเขาอีก“พรุ่งนี้หยุดใช่ไหมลดา” หลังจากเงียบกันไปพักใหญ่ วสนต์ก็เปลี่ยนเรื่องคุย“ใช่ มีอะไรเหรอ” เธอย้อนถาม“จะไปไหนรึเปล่า” ลดาวัลย์นิ่งคิด วสนต์ดูแปลกๆ ทำท่าเหมือนคนขี้เหงา“ว่