ลูกสาว? 13

“ไอ้สิงห์ มึงได้ฟังที่กูพูดไหมเนี่ย!?” เสียงคู่สนทนาทำให้คนที่กำลังคิดถึงใครบางคนสะดุด

“ว่า?” น้ำเสียงเรียบเรื่อยเอ่ยถามกลับ จนคนฟังต้องกลอกตามองเพดานสไตล์โมเดิร์นของร้านกาแฟเมื่อเห็นได้ชัดว่าคู่สนทนาไม่ได้ฟังสิ่งที่เอ่ยออกไปก่อนหน้าแม้แต่น้อย

“ไม่ได้ฟัง? ใจลอยไปไหนแล้วมึง” ภาสกรที่ถูกลากมาทำงานนอกสถานที่แยกเขี้ยวใส่ด้วยความหงุดหงิด เพราะเวลานี้เขาควรจะนั่งรอกินมื้อเที่ยงกับภรรยาคนงามที่แสนจะน่ารัก ไม่ใช่มานั่งอยู่กับเพื่อนจอมบ้างานที่เอาแต่นั่งไม่พูดไม่จาเหมือนวิญญาณออกจากร่างแบบนี้!  

“พูดว่า?” คำถามเดิมยังคงถูกส่งให้คู่สนทนา คล้ายจะบอกอีกฝ่ายกลายๆ ว่าคำถามเมื่อครู่จะไม่ได้รับคำตอบแน่นอน

“..บอกว่าต้องรอให้ฝ่ายกฎหมายร่างสัญญาก่อน แล้วค่อยนัดคุยรายละเอียดกับคุณเอกภพอีกที” ภาสกรบอกอย่างรวบรัด

อันที่จริงแล้วงานด้านการต่อเติมภายในของห้างสรรพสินค้านั้น เป็นงานที่บริษัทไม่นิยมรับเพราะยุ่งยากและไม่คุ้มทุน แต่เอกภพนักธุรกิจหนุ่มใหญ่เป็นผู้ติดต่อมาด้วยตนเอง ทำให้ภาสกรและสิงหาจำเป็นต้องรับงานและมาพบผู้ว่าจ้างด้วยตนเองเพื่อเป็นการให้เกียรติอีกฝ่าย

“ส่งเรื่องให้ฝ่ายกฎหมายแล้ว ส่วนแปลนก็ส่งให้ฝ่ายออกแบบแล้ว” สิงหาเอ่ยเรียบ ๆ

“เออ! เดี๋ยวค่อยมาประชุมเรื่องนี้อีกทีแล้วกัน”

สิงหาพยักหน้าแทนคำตอบ สายตาเหม่อมองแก้วกาแฟหอมกรุ่นที่มีควันลอยฟุ้งบ่งบอกถึงความร้อนที่ยังไม่จางหายไปจากแก้ว

“ไอ้พีบอกว่า...มึงเจอ ‘เธอคนนั้น’ ในงานเปิดคอนโดของไอ้ภพ?” ภาสกรถามลอย ๆ พลางจิบกาแฟราวกับคำถามนั้นไม่มีสาระสำคัญใดๆ 

“อือ...เปลี่ยนไปมากจนเกือบจำไม่ได้” คำตอบเรียบเรื่อยแต่แฝงความอ่อนโยนไว้ในน้ำเสียง ทำให้คนฟังลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ

“แต่ก็จำได้?” น้ำเสียงที่เหมือนจะถามไปอย่างนั้น ทำให้สิงหาละสายตาจากแก้วกาแฟขึ้นสบตาของเพื่อนสนิทในทันที

“ก็คงงั้น คงเพราะ...ความบังเอิญ” คำตอบที่เหมือนยังคิดวิเคราะห์ไม่สมบูรณ์ทำให้ภาสกรยกยิ้ม

“ดูลังเลนะมึง” น้ำเสียงกลั้วหัวเราะทำให้ คนลังเลขมวดคิ้ว

“...”

“กูไปละ ขี้เกียจคุยกับมึง...เงียบเกิ๊น! จะพูดแต่ละที ทำเหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วง!”

ภาสกรว่าเพียงเท่านั้นก่อนลุกขึ้นเต็มความสูง

“อะไรของมึง แล้วไม่กลับเข้าออฟฟิศพร้อมกัน?” 

“จะไปกินข้าวกับเมีย ไม่เจอกันห้าชั่วโมงแล้ว...กูคิดถึง!” คนติดเมียบอกแกมอวด หากแต่ใจลอยไปหาแม่หน้าหวานที่คาดว่าจะประชุมเสร็จในอีกไม่ถึงชั่วโมง คงไปรับยอดดวงใจได้ทันเวลามื้อเที่ยงพอดิบพอดี

“เยอะนะมึงเนี่ย...” สิงหาบอกอย่างนึกหมั่นไส้ แต่ดูเหมือนคนถูกค่อนขอดจะไม่สนใจเท่าไร

“ออ! กูลืมบอกไป…ความบังเอิญไม่เคยมีจริง” ว่าเพียงเท่านั้น ภาสกรก็เดินออกจากร้านกาแฟไปทันที โดยไม่สนว่าคนฟังจะเข้าใจสิ่งที่สื่อสารหรือไม่

หากมองผ่านไป ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงความบังเอิญทั้งสิ้น

แต่หากเราหยุดเพื่อพิจารณา...

บางทีสิ่งนั้นอาจเป็นโชคชะตาก็ได้ ใครจะรู้?

            คนเคยพบกับโชคชะตาที่ตอนนี้ตนเองนิยามสิ่งนั้นว่า ‘พรหมลิขิต’ ยกยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ได้พบกับคู่ชีวิต แม้ไม่น่าเป็นไปได้แต่สุดท้ายโชคชะตาก็พัดพาให้เขาและเธอมาเจอกัน ภาสกรเชื่อว่าเพื่อนสนิทของเขา คงกำลังได้พบกับ ‘โชคชะตา’ ของตัวเอง