นางฟ้าช็อกโกแลต 16

‘RRRRRRRRRRR’

“กูอยู่กับเมีย!” ภาสกรกรอกเสียงใส่ปลายสายทันที เพราะคาดว่าคู่สนทนาจะโทรตามให้กลับไปทำงาน

“กูรู้แล้ว” สิงหาบอกปัดคล้ายรำคาญ ก่อนพูดต่อ “แค่จะบอกว่า บ่ายนี้ประชุมแทนด้วยกูไม่ว่าง”

“เชี่ย! เมื่อกี้ตอนออกมา...มึงยังว่างอยู่” ภาสกรร้องเสียงหลง เพราะหากสิงหาโดดประชุมจริงอย่างที่ปากว่า ตนเองก็ต้องทำงานเป็นสองเท่าในส่วนของเพื่อนสนิทด้วย

“ก็ตอนนี้ไม่ว่างแล้ว”

ต้นสายบอกอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนพูดต่อ

“แล้วอย่าลืมส่งสรุปเข้าทางเมลให้ด้วย ขอบใจ”

พูดจบก็กดตัดสายทันที ถึงไม่ฟังต่อก็รู้ได้ว่าปลายสายคงสบถคำสรรเสริญที่ไม่ค่อยเป็นมงคลตามมาแน่นอน

“คุณลุงชื่อสิงหาจริงๆ เหรอคะ” เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนตักเงยหน้ามอง พลางเอ่ยถามเสียงตื่นเต้น

“ใช่แล้ว...เพราะแม่ของหนูเรียกลุงแบบนั้นนี่นะ” สิงหาบอกอย่างอารมณ์ดี

เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหลังจากได้พบ ‘แม่ของเด็ก’ เธอก็ชวนเขามากินไอศกรีมอีกรอบ เนื่องจากเด็กน้อยร้องไห้โยเยเพราะนึกขึ้นได้ว่าทำไอศกรีมช็อกโกแลตที่คุณลุงซื้อให้หล่นลงพื้น หญิงสาวจึงขันอาสาเลี้ยงไอศกรีมเป็นการตอบแทน ทำให้สิงหาที่ติดประชุมบ่าย...ตอบตกลงทันที

ชายหนุ่มลอบถอนหายใจกับตัวเองอีกครั้ง หลังจากที่สมองของเขายังคิดหาเหตุผลไม่ได้ ว่าทำไมถึงตกปากรับคำง่ายๆ จนต้องมานั่งอยู่ในร้านไอศกรีมสีหวานแหววแบบนี้? แถมยังปล่อยให้หนูน้อยสีชมพูปีนขึ้นมานั่งเจื้อยแจ้วอยู่บนตักของตัวเองอีกด้วย! เพราะถึงแม้เขาจะเอื้อเอ็นดูเด็กๆ อยู่มากพอสมควร...แต่ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ก็ยังไม่เคยมีเด็กคนไหนมีโอกาสได้ขึ้นมานั่งตักของเขาเลยสักคน?

“คุณแม่มาแล้วลูก” ชายหนุ่มหยุดความคิดมากมายที่ตีกันอยู่ในหัว ก่อนสะกิดร่างเล็กในอ้อมแขนพลางบอก

“ช็อกโกแลตๆ ” เด็กน้อยตบมือดีใจยกใหญ่ ที่เห็นไอศกรีมลูกโตพร้อมตุ๊กตาประดับสวยงามในแก้วใบสูง

“ดาหลา...ลงมาจากตักคุณลุงนะคะ” ปาหนันปรามเสียงเข้ม เผลอครู่เดียวตอนเธอเดินไปคุยกับผู้จัดการร้าน เรื่องหาบุตรสาวพบแล้ว พอหันกลับมาอีกที เจ้าลูกสาวตัวแสบก็ปีนไปนั่งบนตักของชายหนุ่มเสียแล้ว

“ไม่ลงค่ะ น้องดาจะนั่งบนตักคุณพ่อ น้องดาคิดถึงคุณพ่อ” ผู้ใหญ่ทั้งสองชะงักค้างไปกับประโยคเด็ดของแม่หนูน้อยสีชมพู...ถ้าหากเป็นนักมวย เด็กน้อยคงกลายเป็นแชมป์ไปแล้วแน่ ๆ

เพราะน็อกคู่แข่งได้ถึงสองคน ทั้งที่ปล่อยออกมาแค่หมัดเดียว!

“...” ปาหนันถึงกับพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว

สิงหากระตุกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นท่าทีไปไม่เป็นของคุณแม่คนงาม

“..คื.อ..คือว่ามันไม่ใช่อย่างที่คุณเข้าใจนะคะคุณสิงหา” เธอบอกตะกุกตะกัก ใบหน้าหวานสวยแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “มันไม่ใช่แบบที่คุณคิด..”

            “ออ..” สิงหาพยักหน้ารับคล้ายว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ก่อนจะขยายความว่า “ผมเข้าใจแล้วครับ”

น้ำเสียงกลั้วรอยยิ้มทำให้คนฟังที่เกือบจะคลายใจหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะรูปประโยคที่ดูกำกวม แต่เพราะดวงตาคมชวนสะกดคู่นั้น...ที่เต็มไปด้วยประกายระยับต่างหากที่ทำหัวใจกระตุก!

“...”