ลูกสาว? 14

          ‘บางครั้ง...หัวใจคนเราก็ซับซ้อนเกินไป’

สิงหาบ่นพึมพำในใจ ขณะลุกออกจากร้านกาแฟกลิ่นหอมกรุ่น ทั้งที่คำขอบคุณก็ถูกส่งถึงผู้รับไปแล้วแต่ไม่รู้เพราะอะไร หัวใจของเขาจึงไม่มีท่าทีสงบลงแม้แต่น้อย? ดูเหมือนการได้พบเธออีกครั้งจะยังไม่ใช่คำตอบของคำถามที่ค้างคาใจ เพราะหากใช่ หัวใจของเขาคงไม่ว้าวุ่นและอึดอัดเหมือนในตอนนี้ ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา สิงหารู้สึกเหมือนสมองส่วนคิดวิเคราะห์อันเป็นเหตุเป็นผลของเขาหล่นหายไป

เพราะเอาแต่คิดถึงใบหน้าหวานใสของผู้มีพระคุณผู้ช่วยชีวิตไว้แทบจะตลอดเวลา

            “คุณแม่ ฮึก..ก..ฮือออ...คุณ.แม่..หายไปไหนคะ”

สิงหาหยุดความคิดวุ่นวายที่ไร้ระบบในหัวทันที เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารของเด็กน้อยตรงหน้า ใบหน้าเล็กน่ารักแดงก่ำไปทั้งหน้า ดวงตากลมโตไร้เดียงสาเปียกปอนไปด้วยม่านน้ำตา

“เด็กหลง?” สิงหาบอกพลางถอนใจ ก่อนจะยืนมองหนูน้อยในชุดสีชมพูตั้งแต่หัวจรดเท้าที่กำลังเหลียวซ้ายแลขวา เมื่อร่างเล็กจ้ำม่ำออกเดินไปข้างหน้าได้เพียงสามก้าวก็หยุดลงแล้วเหลียวซ้ายแลขวาอีกครั้งอย่างไร้มั่นใจ เพียงครู่เดียวก็ถอยหลังกลับมาที่จุดเริ่มต้น แล้วหนูน้อยสีชมพูก็เริ่มร้องไห้จริงจังออกมาอย่างน่าสงสาร

“ร้องไห้มากๆ เดี๋ยวไม่สวยนะ หนูน้อย” สิงหาย่อตัวลงในระดับสายตากับหนูน้อยสีชมพูที่กำลังร้องไห้อย่างน่าสงสาร

เด็กน้อยหยุดร้องฉับพลันราวกับคนถามไปกดสับสวิตช์

“หลงกับคุณแม่เหรอครับ?” สิงหาถามเสียงอ่อนเมื่อเห็นแม่ตัวน้อยเงียบเสียงลง

“..ค่ะ” หนูน้อยสีชมพูตอบเสียงเครือ

“หนูชื่ออะไรครับ เดี๋ยวคุณลุงจะพาไปตามหาคุณแม่”

“คุณแม่ไม่ให้พูดกับคนแปลกหน้า” หนูน้อยตอบอย่างฉะฉาน ดวงตากลมใสที่ปกคลุมด้วยม่านน้ำตาฉายแววใสซื่อเช่นเดียวกับคำตอบที่เอ่ยออกมา

“คุณลุงชื่อสิงห์ แล้วคนเก่งชื่ออะไรครับ?” สิงหาเอ่ยถามเสียงเบา พลางลูบน้ำตาออกจากพวงแก้มยุ้ยเหมือนลูกมะเขือเทศสุกอย่างนึกเอ็นดู

“ชื่อดาหลาค่ะ” เด็กน้อยตอบตามประสา

“เรารู้จักกันแล้วเนอะ เดี๋ยวลุงสิงห์พาไปตามหาคุณแม่ดีไหมครับ” สิงหาว่าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยื่นมือให้เด็กน้อยที่ยืนลังเลอยู่

“ค่ะ ลุงสิงห์” หนูน้อยดาหลาเอื้อมมือเล็กป้อมจับมือใหญ่ของคนอาสาตามหาคุณแม่ สิงหายิ้มพอใจก่อนจะช้อนร่างจ้ำม่ำขึ้นทันที

“ตัวหนักเหมือนกันนะเรา” สิงหาบ่นแกมขำ เมื่อรับรู้ได้ถึงน้ำหนักไม่น้อยของร่างเล็กขนาดปุ๊กลุกในอ้อมแขน

“ใช่ค่ะ คุณแม่บอกว่าน้องดาตัวหนัก คุณแม่อุ้มไม่ไหวแล้ว” เด็กน้อยตอบอย่างภาคภูมิใจ เพราะมารดามักจะดีอกดีใจจนเห็นได้ชัด เมื่อรู้สึกว่าบุตรสาวหนักขึ้นจนอุ้มแทบไม่ไหว

คุณลุงจำเป็นหัวเราะชอบใจ กับท่าทีภูมิอกภูมิใจของหนูน้อยสีชมพูในอ้อมแขน

“แล้วน้องดาจำได้ไหมลูก ว่าหนูหลงทางกับคุณแม่ที่ไหน?” สิงหาเอ่ยถาม ชายหนุ่มไม่อยากนำเด็กน้อยไปทิ้งไว้ที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ถ้าไม่จำเป็น กลัวว่าแม่หนูน้อยสีชมพูจะร้องไห้รอบสองเพราะต้องอยู่กับแปลกหน้าอีกรอบ และอีกประการหนึ่งคือเขารู้สึกเอ็นดูและถูกชะตากับเด็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก

“คุณแม่พาน้องดาไปกินไอติมช็อกโกแลตค่ะ” เด็กน้อยบอกอย่างนึกขึ้นได้ ก่อนจะเบ้ปากเตรียมร้องไห้รอบสองพลางว่าต่อ “คุณแม่บอกว่าให้นั่งรอห้ามลุกไปไหน แต่หนูเห็นคุณหมีสีชมพูตัวใหญ่เลยเดินตามมาดู” เสียงเล็กบอกสะอึกสะอื้น ก่อนจะปล่อยโฮออกมาพร้อมประโยคสุดท้าย “...แล้วคุณแม่ก็หายไป!”

“เข้าใจแล้วๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง เดี๋ยวคุณลุงพาไปตามหาคุณแม่...ไม่ต้องร้องนะลูก” สิงหาปลอบเสียงอ่อน ก่อนจะกวาดตาหาร้านไอศกรีมที่อยู่ไม่ห่าง เพราะคาดว่าเด็กน้อยคงเดินมาได้ไม่ไกลมากนัก

“...จริงๆ นะคะ” หนูน้อยดาหลาร้องถามสะอึกสะอื้น

“จริงสิครับ ไม่ร้องนะคนเก่ง เดี๋ยวคุณลุงซื้อไอติมรสช็อกโกแลตให้ด้วยดีไหม?”

“ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวคุณลุงหายไปเหมือนคุณแม่” เด็กน้อยว่าเสียงเครือ ก่อนจะกอดคอคุณลุงไว้แน่น

“เดี๋ยวลุงพาไปซื้อนะ รับรองว่าลุงไม่หายไปไหน” สิงหาบอกอย่างเอื้อเอ็นดู ก่อนจะพาหนูน้อยสีชมพูไปซื้อไอศกรีมรสช็อกโกแลตที่ร้านใกล้ๆ เพื่อให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้