Chapter 7 - The Lesson

I didn't react right away. 

I tried to stay calm because of the many problems the company had, maybe I've been through them all before, but why does this seem different? I walked straight to the main terminal and sat down, ignoring the stares of my employees, their panic, and the unspoken question kung galit ba ako dahil bakit hinayaan ng IT team na mangyari ito. 

My fingers moved on instinct.

“Override. Isolate. Restore.” tatlong salita ang paulit-ulit sa isip ko, kaya ginawa ko agad ang lahat ng makakaya ko. 

Inagaw ko pabalik ang sistema mula sa kung sinumang pumasok dito na parang sariling bahay. Binypass ko ang mga access layer, tinanggal ang lahat ng backdoor na hindi akin. As I did so, I could feel the tension around me, my employees unable to move, my managers unable to speak, the entire floor waiting to see if the company would collapse… or me.

Whoever this hacker is, he knows my system. He knows where to hit. It's not random. It's not an accident.

Mayamaya lang, isa-isang bumalik ang mga system. Parang wala lang, parang hindi ginulo ang buong kumpanya ilang minuto lang ang nakalipas.

Pero may mali, ramdam ko bago ko pa nakita.

Napansin ko ang pagliit ng sales namin. 

Fifty million pesos ang nawala!

Hindi sa offshore, hindi sa shell account, hindi sa black hole na karaniwang pinapasukan ng mga hacker, kundi diretso ito sa donation! To be specific, napunta ito sa public schools, at sa probinsya!

Nanlamig ang batok ko. Hindi dahil sa nawalang pera, damn money and sales! I don’t care about them. Nanigas ako sa kinatatayuan ko dahil sa mensaheng iniwan ng hacker.

Bago tuluyang mag-normal ang lahat, nag-freeze ulit ang screen. Isang huling window ang lumitaw.

Isang animated na bata, kunot-noo kong pinakatitigan ang bata, ang bakit hawig niya ang batang nakita ko sa picture?

Mayamaya lang ay nagsalita ito. 

“Lesson lang po ‘to.” sambit nito, he’s confident! Walang bahid ng kaba o takot sa boses niya na parang hindi kasalanan ang ginagawa niya. 

“Para sa mga nananakit sa Mommy ko.”

Huminto ang paligid ko, kahit alam kong nagsisimula ng magbulungan ang mga empleyado ko, para akong nabingi. Parang wala akong naririnig na salita o nakikita manlang sa paligid ko. 

At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hindi ako agad nakapag-isip ng sagot.

I didn't speak, but something inside me cracked, a control I had held onto for so long.

Because that wasn’t just an attack.

That was personal.

At kung sino man ang batang ‘yon, hindi lang siya matalino. Alam niya kung saan sasaktan ang isang lalaking akala niya ay walang pakialam sa paligid. Alam niya kung paano ako saktan. And I fucking hate it!

~

Samantha’s POV

Kinabukasan…

Maaga akong bumiyahe papunta sa mansion ng mga Reyes.

Kasama ko si Kuya Bert. Tahimik ang sasakyan, may mahinang tugtog ng AM radio, balita tungkol sa traffic sa EDSA, at kanina lang ay tungkol sa ulan sa south.

“Ma’am,” sabi niya habang humihinto sa gate, “kahapon po, may itim na sedan na sumusunod.”

Kumunot ang noo ko. “Sigurado ka?”

“Opo. Hindi ko po sinasabi para hindi kayo kabahan.” Tumango ako, napapadalas na talaga ang pagsunod-sunod sa’kin. Dapat na ba akong kabahan?

Pagpasok ko sa mansion, sinalubong ako ng katahimikan. Sana naman hindi ko muna makita ang byenan ko at baka hindi na ako makapagtimpi ngayon.

“Doktora,” bati ng kasambahay. “Nasa hardin po si Madam Sylvia.”

Nandoon ulit siya, nakaupo sa rattan chair, may rosaryo ulit sa kamay, nakatanaw sa mga santan at gumamela na malagong malago na. 

“Sammy,” bulong niya nang makita ako.

Lumapit ako. “Lola.”

Ngumiti siya. “Masaya ako’t nandito ka ulit, alam kong hindi mo ako matitiis.”

Hindi ako sumagot. 

“Kamusta po ang pakiramdam mo?” pag-iiba ko ng topic. 

“Galit ka ba sa’kin kaya ka umalis?” pilit niya talagang binabalik ang topic.

Napangiti ako ng pilit. “Lola, doktor lang po ako ngayon, umaalis po ako dahil may mga pasyente pa po ako.” 

Hinawakan niya ang kamay ko. “Hindi ka talaga makakapagtago sa’kin.”

Hindi ko na itinuloy ang usapan.

Nang magsimula ako sa acupuncture, naramdaman ko ang presensya sa likod ko.

Si Terrance.

“Pwede po bang maghintay kayo sa loob muna?” diretsong sambit ko. Hindi ko gustong malapit siya sa’kin. Dahil alam kong siya ang naguutos para sundan ako. 

May sandaling katahimikan bago siya tumango.

Nang mawala na siya sa paligid ko, saka ko itinuloy ang ginagawa ko kay Lola, ngunit nahinto na naman ako dahil sa biglang pagtunog ng phone ko.

School number ang tumatawag sa’kin. 

“Ms. Reyes,” nanginginig ang boses ng guro. “Hindi po namin makita si Sevi.”

Parang may huminto paligid ko, pati na rin ang paghinga ko. Sumikip bigla ang dibdib ko. Halos mapahawak ako sa bandang dibdib ko. 

Agad kong binuksan ang tracker ng relo niya.

At doon ko nakita, na nasa loob siya ng Reyes estate! Nandito lang siya sa paligid ko!

Napapikit ako.

May mga sinasabi sa’kin si Madam Sylvia, ngunit tila wala akong marinig pumasok ako sa loob ng bahay, nasalubong ko si Terrance.

“May problema ba?” tanong niya, sa boses niya tila nagaalala pa siya. 

“Wala,” mabilis kong sagot. “Uuwi na ako.”

Lumapit siya sa’kin, malapit masyado na para bang close kami!

Inangat niya ang kamay ko, parang may tatanggalin sa noo ko.

Napaatras ako agad.

“Huwag,” mariin kong sabi. “Ayokong hinahawakan ng taong kung sino lang.”

Nagulat siya sa inasta ko, at dahan-dahang umatras. “Sorry.”

Tinalikuran ko siya, mas may importante pa akong dapat gawin at asikasuhin. Palabas na sana ako ng bigla siyang magsalita muli, dahilan ng pagtigil ko sa paglalakad.

“May anak ka na pala,” sabi niya, ang tono ng boses niya ay parang alam na alam niya talaga ang sinasabi niya.

“Oo.”

“Almost 5 years old, two months from now?” 

Tumango ako.

Hindi na ako nagsinungaling.

At sa mata niya, nakita ko ang kumpirmasyon na kinatatakutan ko. Ang tanong na matagal kong tinatakasan, malapit nang sumagot sa sarili nito.