ตอนที่ 8 สั่นไหว

ตอนที่ 8

สั่นไหว

กรุงเทพมหานคร

พราววลินรีบสับเท้าเดินเข้ามาในโรงพยาบาลอย่างรีบร้อน โดยที่เธอไม่ได้สนใจคนรอบข้างที่กำลังมองดูหรือถ่ายคลิปเธออยู่เลยแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือ

หลวงตาปราบปริญที่กำลังนอนให้น้ำเกลืออยู่ตอนนี้

“แม่คะ พี”

“พราว”

บุษบาลุกขึ้นยืนและรีบเดินเข้าไปกอดลูกสาว สักครู่หนึ่งรามินทร์ก็เดินตามเข้ามา

ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อไม่ให้เป็นจุดสังเกต เพราะดูจากท่าทางแล้ว ข่าวของเธอคงยังไม่ได้ซาไปมากนัก หากมีข่าวว่าเดินเข้าโรงพยาบาลมาพร้อมกับผู้ชายที่ไหน พราววลินจะถูกครหาจากคนนอกได้

“คุณราม”

“สวัสดีครับคุณน้า”

“หลวงตาเป็นยังไงบ้างคะแม่”

“ยังทรง ๆ ตัวอยู่ แม่ใจไม่ดีเลยพราว”

“แม่ไม่ต้องกลัวนะคะ พราวจะหาหมอที่เก่งที่สุดมารักษาหลวงตาเองค่ะ”

“แม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกลำบาก”

“แม่ แม่ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะ เรื่องเจ็บเรื่องป่วย ยังไงเราทุกคนก็ต้องช่วยกันดูแลอยู่แล้ว”เธอกอดปลอบมารดาอีกครั้ง เวลานี้คนที่มีสติที่สุดในครอบครัวคงจะมี

แค่พราววลินเท่านั้น

หญิงสาวผละออกจากมารดา เธอเดินเข้าไปหาหลวงตาปราบปริญและยืนอยู่ในระยะที่เหมาะสม “หลวงตาคะ”

เสียงของหลานสาวดังขึ้นข้างหู หลวงตาปราบปริญลืมตาขึ้นมองคนมาใหม่

“โยมพราว โยมหลานเป็นยังไงบ้าง”เสียงแหบแก่ที่ใกล้หมดแรงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ทำเอาใจคนฟังหล่นตุบ เธอพยายามกลั้นความอ่อนแอเอาไว้และแสดงเพียงสีหน้ายิ้มให้กับหลวงตาท่านเท่านั้น

“พราวสบายดีค่ะ หลวงตาเจ็บตรงไหนหรือเปล่า หายใจออกไหม”

หลวงตาปราบปริญไม่ตอบ เพียงแค่พยักหน้าให้

“รอโยมพนธ์มา”

ท่านว่าสั้น ๆ เพียงเท่านั้นก็ทำให้พราววลินรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้ท่านเริ่มไม่ไหวแล้ว

แต่เธอไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น หญิงสาวยิ้มรับกับคำตอบและเดินออกมาที่ระเบียงก่อนจะกดโทรหารุ่นพี่ที่รู้จักด้วยมือที่เริ่มสั่น “เดี๋ยวผมช่วย”

“ผมมีเพื่อนเป็นหมอที่เก่งทางด้านนี้อยู่หลายคน”

“ฉัน...ฉันไม่ชอบการลาจากแบบนี้เลย”หญิงสาวพยายามข่มไม่ให้เสียงสั่น คำว่า ‘กลัว’ ไม่เคยหลุดออกจากปากของพราววลิน แต่มันดันฝังอยู่ในใจจนปวดหนึบ สิ่งที่เธอกลัวพอ ๆ กับสัตว์เลื้อยคลานก็คงจะเป็นการจากลาแบบไม่มีวันหวนกลับ จากลาแบบไม่รู้ว่าคนไปจะไปอยู่ที่ไหนและเป็นอย่างไรบ้าง เธอไม่ชอบ ไม่ชอบเลย

แต่ความอ่อนแอนั้นกลับถูกกระตุ้นให้แสดงออกมา ชายหนุ่มคว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอดไว้ พราววลินชะงักกับอ้อมกอดนั้นก่อนที่จะมีไออุ่นจากมือหนาลูบหัวของเธอเบา ๆ

น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาหงส์ เธอพยายามร้องไห้ให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือเรียวสองข้างค่อย ๆ ยกขึ้น มันสั่นไปหมด สั่นจนต้องกัดฟันเอาไว้

สุดท้ายเธอก็ไม่ได้กอดตอบเขา

พราววลินละมือทั้งสองข้างลง เธอพยายามเม้มปากไว้สุดกำลัง แต่น้ำตาก็ยังเอ่อออกมาจนเปียกเสื้อเชิ้ตสีขาวของอีกคน อย่างที่ใครเขาบอก ดวงตาไม่สามารถเก็บความจริงเอาไว้ได้ ไม่ว่าจะเป็นสายตาหรือน้ำตา ดวงตาก็ไม่สามารถเก็บอะไรไว้ได้เลย

“มันจะไม่เป็นอะไรคุณพราว จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”

“ขอบคุณนะคะ”เธอผละตัวออกก่อนส่ายหน้าไปมา

“ที่คุณบอกว่ามันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันไม่จริงเลย ที่ฉันร้องไห้ เพราะฉันรู้ว่าสุดท้ายแล้วมันจะกลายเป็นเรื่องจริง ฉันถึงต้องร้องออกมา ฉันไม่ต้องการให้ตัวเองร้องไห้เมื่อวันนั้นมันมาถึง ฉันไม่ต้องการให้แม่กับน้องเห็นความอ่อนแอของฉัน”

“แต่สุดท้ายแล้ว แม่กับน้อง ๆ ของคุณก็เป็นคนที่จะอยู่กับคุณในวันที่คุณอ่อนแอ”

“แค่นี้แม่ฉันก็อ่อนแอมากพอแล้ว ถ้าฉันอ่อนแอไปอีกคน เสาค้ำบ้านก็คงจะส่ายไปมา ถ้าทุกคนอ่อนแอ ทุกอย่างก็จะยิ่งแย่ลง”

“คุณเข้มแข็งมามากพอแล้วคุณพราว มนุษย์ทุกคนมีมุมที่อ่อนแอ คุณเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ผมรู้ว่าคุณเก่ง แต่คนเราไม่สามารถเข้มแข็งหรือเป็นเสาค้ำจุนให้ใครได้ทุกครั้ง”

“คุณไม่เข้าใจหรอก”เธอเว้นวรรคและใช้มือค้ำราวกั้นระเบียงไว้ “บางที...ฉันก็อิจฉาคุณเหมือนกัน ครอบครัวของคุณเหมือนอยู่คนละโลกกับครอบครัวของฉัน คุณเกิดมาและได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี คุณแสนดีและมองโลกในแง่บวก ต่างจากฉันที่...ที่เป็นเด็กมีปมในใจ มองโลกในแง่ลบ คิดว่าต้องเข้มแข็งและอดทน”

“ฉันอิจฉาคุณ อิจฉาคุณที่มีครอบครัวครบพ่อแม่ลูก พ่อคุณรักแม่คุณ รักคุณกับน้อง ให้เกียรติและไม่เคยทำร้ายร่างกายแม่คุณหรือลูก ๆ เลยสักครั้ง ฉันอยากมีพ่อแบบนี้บ้าง แต่ฉันไม่มี”

“คุณพราว”

“เพราะฉันไม่มีพ่อที่ดี ฉันเลยตั้งใจว่าจะไม่มีวันมีสามีที่เหมือนกับพ่อตัวเอง ฉันถึงตัดสินใจตัดขาดกับพี่ภู แม้มันจะเจ็บแต่มันก็จบ”

“ที่ฉันพูดไปทั้งหมด คุณเข้าใจฉันบ้างหรือเปล่า? คุณเข้าใจหรือยังว่าทำไมฉันถึงอ่อนแอไม่ได้”เธอหันหน้ากลับมาทั้งน้ำตา เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป เธอก็หัวเราะน้อย ๆ ออกมา “แต่คุณคงไม่เข้าใจหรอก เพราะเราอยู่คนละโลกกัน ถ้าฉันเป็นดาว คุณก็คงเป็น

ดวงอาทิตย์ ดวงอาทิตย์บนโลกนี้ไม่มีวันเจอกับดวงดาว”

“ใช่ ผมไม่เข้าใจอย่างที่คุณพูดจริง ๆ ”

“แต่ผมจะยังนั่งอยู่ข้าง ๆ คุณเหมือนเดิม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม”

“บนโลกนี้ ดวงอาทิตย์และดวงดาว เป็นแค่ภาพที่คุณต่างคิดไปเองว่า มันไม่มีทางได้เจอกัน ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว ในจักรวาลนี้ดวงอาทิตย์กับดวงดาวพบเจอกันอยู่ตลอดเวลา และมันก็เป็นแบบนั้นมานานแล้ว โลกของดวงอาทิตย์อย่างผมไม่มีกลางวัน มีแต่กลางคืนที่มีดวงดาวเท่านั้นแล้วมันก็จะเป็นแบบนั้นตลอดไป”

แววตาของชายหนุ่มหนักแน่นจนเธออยากรู้สึกยอมแพ้เสียตอนนี้ แต่ใจที่ยังจมอยู่กับความทุกข์ยังคงฉุดรั้งเธอเอาไว้ มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตา ขณะเดียวกันเสียงประตูบานเลื่อนก็ถูกเปิดออก “พี่พราว”พีรัตน์เรียก

“หมอเรียกไปคุยเรื่องหลวงตาน่ะครับ พี่จะให้ผมไปไหม?”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ไปเอง อยู่เป็นเพื่อนแม่นะ”

หญิงสาวเดินกลับออกไป พีรัตน์สังเกตเห็นเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มเปียกชุ่มก็พอจะเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ชายหนุ่มเดินเข้ามา เขายืนเอามือค้ำราวกั้นไว้

“คุณชอบพี่พราวจริง ๆ ใช่ไหม”

“แม่เล่าว่าคุณกับพี่พราวเคยเจอกันมาก่อน แต่ตอนนั้นพี่พราวยังเด็กมาก

ถ้าคุณบอกว่าคุณชอบพี่พราวตั้งแต่ตอนนั้น ผมจะถือว่าคุณโกหก”

รามินทร์ยังไม่ตอบ เขาหันหน้ามาค้ำราวกันเช่นเดียวกับพีรัตน์ สายลมขนาดปานกลางโชยเข้ามาเพราะอยู่บนที่สูง ความเงียบเริ่มเกิดขึ้นระหว่างบนสนทนา

“แล้วตอนนี้คิดยังไง?”พีรัตน์เปลี่ยนคำถาม

“ตอนนี้ก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหน แต่พอรู้ตัวอีกที มันก็อยู่ในใจและอยู่ในความคิดไปแล้ว ผมอยากทำให้เธอมีความสุข อยากทำให้เธอยิ้ม”

“งั้นก็รู้ไว้ด้วยนะว่าผมกับพี่พนธ์รักและเป็นห่วงพี่พราวมาก พี่พราวเป็นพี่สาวคนเดียวของพวกเรา ถึงแม้ว่าพี่พราวจะเก่ง จะดูแลตัวเองได้ แต่พวกเราก็ไม่อยากให้ใครมาทำร้ายพี่สาวของพวกเราอีกแล้ว ถ้าคุณคิดจะเข้ามา คุณต้องเข้ามาด้วยความจริงใจและหนักแน่นกับความรู้สึกของตัวเอง ถ้าคุณไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถรักผู้หญิงที่ทำแต่งาน

งาน งานได้ คุณก็ควรจะออกไปจากชีวิตของเธอซะ อย่าฝืนจนกลายเป็นทำร้ายกัน”

“แต่ถ้าคุณมั่นใจและแน่วแน่จริง ๆ ผมจะเป็นคนช่วยคุณเอง ผมว่าผมคงมองคนไม่ผิด”พีรัตน์ยื่นมือออกไป รามินทร์ก้มลงมองมือนั้นก่อนปรายตาขึ้นมองน้องชายสุดท้องของหญิงสาว “ผมไม่ใช่คนโลเล ถ้าผมรู้ตัวว่ารู้สึก ก็คือรู้สึก ตอนนี้ผมยังไม่อยากได้ความช่วยเหลือจากใคร แต่ถ้ามีอะไรที่อยากให้ช่วย ผมจะเลือกคุณเป็นคนแรก”

มือหนาเอื้อมไปจับกับมือที่ยื่นออกมาเป็นการทำข้อตกลงกันระหว่างน้องชายและว่าที่พี่เขยคนใหม่ พีรัตน์ยิ้มพอใจกับคำตอบของรามินทร์ เขาเองก็เพิ่งเข้าใจว่าทำไมพลพนธ์และบุษบาถึงได้เชื่อใจรามินทร์ขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันไม่ควร ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

….

“ผลตรวจของหลวงตาไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมาก แต่ร่างกายของหลวงตาและใจของหลวงตาปฏิเสธการรักษา”พราววลินถอนหายใจหลังจากออกมาจากห้องตรวจของหมอประจำตัวหลวงตาปราบปริญ ตอนนี้หัวของเธอปวดตุบจนไม่อยากจะพูดอะไรทั้งนั้น

“หลวงตาปฏิเสธการรักษา หมายความว่ายังไง?”พีรัตน์เองก็ไม่ต่างจากพี่สาว

พวกเขาต้องออกมาคุยกันที่ระเบียงลานกว้างซึ่งเป็นส่วนกลางของโรงพยาบาล เพราะไม่อยากให้มารดาเสียขวัญไปมากกว่านี้

“หลวงตาบวชเป็นพระ พี่ว่าก็น่าจะเป็นเพราะปลงสังขารมากกว่า เหมือนท่านรู้อยู่แล้วว่ายังไงท่านก็ต้องไป ทำให้ท่านปฏิเสธการรักษา”

“เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ยิ่งหลวงตาบวชเป็นพระแล้วยิ่งแล้วใหญ่ พอเจ็บป่วยขึ้นมา หลวงตาก็เลย...ไม่อยากฝืนสังขารตัวเองต่อ”

“ผมกลัวแม่จะเสียใจ”พีรัตน์เริ่มน้ำตาคลอ เขาพยายามพ่นลมหายใจเพื่อทำให้ตนเองใจเย็นลง แต่มันก็สุดความสามารถ ส่วนพี่สาวก็ยกมือลูบไหล่น้องชายคนเล็ก ตอนนี้คงได้แค่ทำใจและรอพลพนธ์กลับมาตามความต้องการสุดท้ายของหลวงตาปราบปริญ

แต่เธอไม่มีวันรู้ ความต้องการสุดท้ายที่แท้จริงของหลวงตาปราบปริญ

ภายในห้องพักคนไข้ รามินทร์ยืนอยู่ข้างเตียง ตอนนี้มีเพียงเขาและหลวงตาปราบปริญอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

“หลวงตาครับ”

“โยมราม”

หลวงตาปราบปริญเรียกแทรกขึ้นก่อน เพราะท่านรู้ว่ารามินทร์กำลังจะพูดอะไรต่อ ท่านกวักมือเรียกชายหนุ่มให้เข้ามาใกล้ ๆ และคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมา

“ฝากดูแลโยมพราวด้วยนะ ถ้ารัก..อย่าทำให้โยมพราวเจ็บช้ำน้ำใจเหมือนอย่างที่ผู้ชายคนอื่นทำ อาตมาเป็นพระ พูดมากเรื่องทางโลกไม่ได้ พูดแค่นี้โยมหลานน่าจะเข้าใจ”

“ครับ ผมเข้าใจ คำฝากฝังของหลวงตา ผมจำได้ทุกอย่าง ผมไม่มีวันลืม”

ท่านยิ้มให้คนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะหลับตานอนพักผ่อนเช่นเดิม ชายหนุ่มนั่งเฝ้าอยู่สักพัก พราววลินและพีรัตน์ก็กลับเข้ามา “หลวงตาหลับเหรอคะ”

“ครับ เพิ่งหลับไปไม่นาน”

“แล้วแม่ล่ะคะ”

“คุณน้ากลับไปแล้ว เหมือนว่ามีขนมต้องส่งลูกค้า”

“ผมว่าพี่กับคุณรามก็น่าจะกลับด้วยนะครับ พี่เป็นผู้หญิง อยู่ในห้องนี้คงจะไม่เหมาะเท่าไร เดี๋ยวผมเฝ้าหลวงตาเอง”

“งั้นเดี๋ยวพี่จ้างบุรุษพยาบาลมาอยู่ด้วยแล้วกันนะ พีเองก็ต้องทำงานเหมือนกัน

ลาตลอดไม่ไหวหรอก”น้องชายยิ้มให้พี่สาว พราววลินเดินกลับออกมาพร้อมกับรามินทร์ สถานการณ์ตอนนี้ทำเธอเครียดจนลืมไปว่าตอนนี้เธอกำลังเดินอยู่กับผู้ชายคนอื่นในที่สาธารณะ “ผมว่าคุณเดินไปก่อนดีกว่า ถ้ามีใครมาเห็นมันจะดูไม่เหมาะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ใครจะเห็นก็ปล่อยให้เห็นไปเถอะ ตอนนี้ฉันเหนื่อยที่จะปิดบังตัวเองแล้ว ถึงพวกเขาจะเล่นข่าวฉันกับคุณยังไง ความจริงก็ยังเป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ”

“สมัยนี้ คนโดนกระทำมูฟออนไวมีถมเถไป ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น”

เธอกลับมายิ้มอีกครั้งเพื่อให้เขาเห็นว่าเธอไม่เป็นอะไร แต่วูบหนึ่งก็ฉุดคิดขึ้นมาได้ว่าเธอพูดกับเขาแรงเกินไปหน่อย

คนเขาอุตส่าห์ปลอบ เธอกลับไปทำตัวงี่เง่าใส่เขาซะได้

“ฉันขอโทษนะคะที่พูดไม่ดีกับคุณไป”เมื่อรถคันหรูแล่นจอดเทียบหน้าคอนโด พราววลินก็รีบขอโทษชายหนุ่มข้าง ๆ ทันที “ขอโทษ? เรื่องอะไรครับ”

“ก็เรื่องที่ฉันพูดไป คุณอุตส่าห์ปลอบฉัน แต่ฉันกลับทำตัวงี่เง่าใส่คุณ แบบนี้ไม่น่ารักเลย”เธอแสดงความรู้สึกผิดออกมา แต่ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรเธอเลยแม้แต่นิดเดียว “ผมไม่โกรธคุณหรอก”เขาบอก

“ผมบอกแล้วไงว่าถึงผมจะไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณรู้สึก แต่ผมก็จะยังนั่งอยู่ข้าง ๆ

คุณเสมอ แล้วผมก็คิดว่าสักวันหนึ่งผมจะต้องเข้าใจในสิ่งที่คุณเจอและรู้สึก ผมจะอยู่ข้าง ๆ คุณ”

“ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิดไปใหญ่เลย”

“ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกครับ เด็กดี”มือหนายกมือลูบหัวเบา ๆ ทำให้เธอพลางคิดไปว่า คนอะไร ตามใจเก่งจริง ๆ “งั้น...ไว้ฉันทำอาหารให้ทานแล้วกันนะคะ”

“เป็นรางวัลของคนใจดี”เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเสนอความคิดออกไป

“ไหนว่าทำอาหารไม่เป็นไงครับ?”เขาหัวเราะน้อย ๆ ด้วยความเอ็นดู

“ก็...ถ้าลองทำแล้วทำไม่ได้ก็ให้คุณทำแทนไงคะ ไปละ! เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”กล่าวจบก็รีบเดินลงรถไปปล่อยให้เขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

….

“นี่แหละเรียกว่าชวนออกเดต ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์!”ธนาตบเข่าฉาดใหญ่ ว่าแล้วเชียวว่าที่ไอ้เพื่อนรักหายหน้าหายตาไปไม่ติดต่อกลับมาเป็นเพราะว่ากำลังดามใจสาวสวยอย่างพราววลินอยู่นี่เอง

ตั้งแต่วันที่พราววลินล่มงานแต่งงานก็มีข่าวว่าพราววลินหายตัวไป โซเชียลก็ไม่เคลื่อนไหว รูปก็ไม่ลง สตอรี่ก็ไม่ถ่าย ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นนอกจากมีคนเห็นเธอไปโผล่อยู่ที่สงขลากับมารดา หลังจากนั้นก็ไม่มีใครได้ข่าวเธออีกเลย ทุกคนต่างคิดว่าเธอหนีไปพักใจก็เท่านั้น ซึ่งนั่นก็เป็นการดี เพราะตั้งแต่ข่าวนี้ออกไป คนก็กลับไปดูละครที่เธอเล่นมากขึ้น และกลับไปขุดอดีตของตระกูลดุจประการรัตนาต่อว่าทำไมพราววลินถึงไม่ใช้นามสกุลของบิดาแต่กลับใช้นามสกุลของมารดาแทน

“เพ้อเจ้อ ออกเดตอะไรกันล่ะ”

“เอ้า ฉันพูดจริงนะเนี่ย แค่คนรู้จักกันไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย ฉันว่าคุณพราวเธอก็คงแอบมีคิดบ้างแหละ”

“อีกอย่างตอนนี้คุณพราวเธอก็ไม่ได้มีใคร ถ้าแกจะเข้าหาเธอก็คงไม่แปลก แต่ก็นะ อย่างเธอที่เป็นดาวประดับค้างฟ้าแบบนั้นก็ต้องมีหนุ่ม ๆ มาสนใจอยู่แล้ว นี่เพื่อนของเพื่อนฉันก็ฝากถามมาเหมือนกัน ให้ฉันไปถามไอ้วีต่อว่า คุณพราวเธอโสดแน่แล้วใช่ไหม”ธนาพูดยุ

แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องจริง เมื่อหลายวันก่อนเพื่อนที่เคยเล่นกอล์ฟด้วยกันแอบถามเขา เพราะเห็นว่าพราววลินเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับบริษัทของปฐวีอยู่

“แบบนี้ต้องรีบทำคะแนนนะ”

“แต่..อีกนัยหนึ่ง ฉันเป็นคนทำให้เขาเลิกกันนะ”

“ห้ะ?”

“แกจำเรื่องที่ฉันถามแกได้ไหม วันที่คุณพราวเธอไปถ่ายแบบที่ร้านของเรา”

ธนาขมวดคิ้วตึงนึกอยู่ครู่หนึ่งก็ร้องอ๋อ แต่พอคิดอีกทีก็ไม่เห็นจะผิดตรงไหน

แค่หวังดีช่วยผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้นเอง “ก็ไม่เห็นจะผิดตรงไหนเลย”

“แกบอกว่าแค่เตือนเขาไม่ใช่เหรอ เตือน ผู้หญิงเอะใจ ตามสืบเอง รู้เรื่อง แฉ

บอกเลิก เขาทำเองทั้งนั้น แกไม่ได้เข้าไปแทรกกลางเขาสักหน่อย ความรัก ความใกล้ชิดมันเกิดขึ้นหลังจากเหตุการณ์พวกนั้นไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่ แต่ว่า...”

“จะมาเป็นคนดีอะไร ตอนนี้เขาไม่มีใคร ถ้าชอบก็จีบไปเลย จีบไปเหอะ ก่อนที่จะมีสุนัขคาบไปรับประทาน คนสวย ๆ แบบนั้นโสดได้ไม่นานหรอกจะบอกให้”

“แต่...เท่าที่แกเล่ามา เขาไปอยู่บ้านแกมาสักพักเลยนี่ แถมไปเจอพ่อแม่แล้วด้วย แถม! รู้จักกันอยู่แล้วด้วย! แบบนี้ไฟเขียวทั้งครอบครัว!”

“ครอบครัวไฟเขียว แต่เจ้าตัวไม่ได้ไฟเขียวนี่หว่า”รามินทร์พูดเสียงเบา แต่มันกลับเข้าหูคนหูดีอย่างธนา “ก็นั่นแหละยิ่งต้องสู้ จะให้เขาไฟเขียวเลยก็คงจะไม่ไหว เขาเพิ่งผ่านอะไรมา แกก็รู้ ความรักต้องใช้เวลา แกน่ะต้องอยู่ข้าง ๆ เขา”

“เหมือนที่แกเป็นใช่ไหม”รามินทร์ย้อนคำถาม ทำให้อีกคนชะงักไป

“ความรักต้องใช้เวลา แต่การไปวอแวเขาโดยที่ตัวเองยังคงปากแข็ง ไม่บอกรัก

ไม่ตามหาความจริงให้เขาเชื่อว่าแกซื่อสัตย์กับเขามาตลอด แบบนี้เวลาก็ไม่ช่วยอะไรนะ”

“ไหงย้อนมาเรื่องฉันได้วะเนี่ย”ธนาเอนหลังลงที่พนักพิง ก็จริงอย่างที่เพื่อนพูด

แต่เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารัดเกล้าไปเห็นเขามีคนอื่นตอนไหน แต่เขามั่นใจเลยนะว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำเรื่องแบบนั้นกับเธอจริง ๆ

“เอาน่า ตอนไอ้วีมันยังสู้ได้เลย เราก็ต้องสู้เพื่อความรักของตัวเองเหมือนกัน”

ชายหนุ่มลูกครึ่งสเปนตบบ่าเพื่อนสนิทผู้ร่วมชะตาเดียวกัน ถึงธนาจะไม่พูดแบบนั้น เขาก็รู้อยู่แล้วว่าตัวเองควรจะทำยังไง แค่รู้สึกผิดที่ทำให้พราววลินและภูภูมิเลิกกัน แต่มันก็ตามที่เพื่อนพูด ถ้าขืนเขายังมัวแต่รู้สึกผิด สุดท้ายมันก็อาจจะสายเกินไปจนแก้ไขไม่ทัน

….

(นี่พี่กับพี่พราวไปไหนกันน่ะ ไม่เห็นบอกใครไว้เลย) วันรุ่งขึ้นปัญณพรโทรมาแวดใส่เขาแต่เช้าตรู่ เพราะเขาและพราววลินหายออกจากบ้านมาสองวัน ไม่ได้บอกใครเอาไว้ รู้เรื่องแล้วก็รีบเดินทาง มัวแต่ยุ่งจนลืมโทรกลับไปที่บ้าน

“ขอโทษ ๆ ขอโทษครับคุณแม่ พอดีพี่กับพี่พราวมีธุระต้องทำที่กรุงเทพฯ น่ะ

ก็เลยมาแบบไม่ได้บอกก่อน มันเป็นเรื่องด่วนจริง ๆ เดี๋ยวไว้พี่กลับไปแล้วจะเล่าให้ฟัง”

(กรุงเทพฯ เหรอคะ? แล้วแบบนี้พี่พราวจะกลับมาด้วยหรือเปล่า)

“นั่นสิ พี่ก็..ไม่รู้เหมือนกัน”

ปัญณพรเงียบไป แม้จะเป็นแค่เด็กมัธยมปลาย แต่ก็พอจะรู้ว่าความรักของผู้ใหญ่เป็นอย่างไร เท่าที่จำความได้ พี่ชายของเธอไม่เคยมีคนรักมาก่อน ก็คงจะยากไปซักหน่อยกับการพิชิตใจสาวงาม แต่เด็กน้อยก็ยังคงเป็นเด็กน้อย รู้หลักการเบื้องต้นแต่ไม่รู้วิธีการ

(พี่รามต้องพาพี่พราวกลับมาเที่ยวที่นี่อีกนะคะ)

กล่าวเพียงประโยคนั้นทิ้งท้ายไว้ก่อนวางสายไป รามินทร์มองหน้าจอมือถือของตนเองแล้วก็ถอนหายใจ เขาก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเหมือนกัน เขาเองก็ไม่รู้ว่าหลังจากจบเรื่องนี้แล้ว พราววลินจะตัดสินใจยังไง

 “ก็นั่นแหละยิ่งต้องสู้ จะให้เขาไฟเขียวเลยก็คงจะไม่ไหว เขาเพิ่งผ่านอะไรมา แกก็รู้ ความรักต้องใช้เวลา แกน่ะต้องอยู่ข้าง ๆ เขา”

คำพูดของเพื่อนสนิทผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกับภาพเก่า ๆ ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของใจ ภาพของเด็กน้อยอายุเจ็ดขวบที่เขาสวมมงกุฏดอกไม้ให้กับภาพของมือเล็ก ๆ กำลังสวมมงกุฏให้พี่ชายย้อนกลับเข้ามาในกล่องความทรงจำ

“หนูให้พี่เหรอคะ”เด็กหนุ่มอายุสิบเก้าปีมองมงกุฏดอกไม้ที่เด็กน้อยตั้งใจทำขึ้นมา เธอยื่นมันคืนกลับให้เขาบ้างหลังจากที่เขาสวมอีกอันหนึ่งให้เขาแล้ว “ใช่ค่ะ พี่รามใส่นะ”

“งั้นน้องพราวก็ใส่ให้พี่สิคะ”เขานั่งย่อลงก่อนจะก้มหัวให้อยู่ในระดับมือของ

พราววลิน เด็กน้อยยืดตัวขึ้นและสวมมันให้กับเขาทันทีพร้อมกับหอมแก้มทั้งสองข้างของ

รามินทร์ “พี่รามเป็นเจ้าบ่าวของหนูแล้ว ต่อไปนี้พี่รามห้ามมีคนอื่นนะ”

“ไปจำมาจากไหนเนี่ย”

“จำมาจากคุณอาค่ะ”เด็กน้อยพูดอย่างมั่นใจ

“รู้ไหมพูดแบบนี้ไม่ดีนะคะ เรายังเด็กอยู่เลย”

“แล้วตอนไหนหนูถึงจะแต่งงานกับพี่รามได้ล่ะ”เด็กน้อยเอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ ทำเอาเด็กที่เพิ่งจะแตกหนุ่มได้ไม่เท่าไรถึงกับไปไม่เป็น เขาไม่เคยมีน้องสาว ไม่เคยได้ยินแบบนี้จากใคร จะไปรู้ได้ยังไงล่ะนี่

“งั้นหนูก็ต้องโตก่อน ตอนนี้ต้องตั้งใจเรียนหนังสือ เข้าใจไหมคะ”

“อืม...งั้นระหว่างรอหนูโต พี่รามห้ามมีใครนะคะ พี่รามรอเป็นเจ้าบ่าวของหนูนะ”

พอนึกไปแล้ว เขากลับหลุดยิ้มออกมา ไม่อยากจะเชื่อว่าแค่คำพูดของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะกลายเป็นคำสาปให้เขาไม่มีใครจริง ๆ ทั้งที่เขาคิดว่าตัวเองลืมไปแล้วแต่มันกลับไม่ใช่อย่างที่คิดเลย ภาพทุกอย่างมันยังชัดเจน จนทำให้จำได้ว่า เขาเอ็นดูเธอมาก จนถึงตอนนี้เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง ความรู้สึกก็ยังคงชัดเจน แต่เวลามันก็ทำให้บางอย่างเปลี่ยนแปลงไป จากเอ็นดูเหมือนน้องสาว วันนี้กลับ...กลายเป็นพี่ชายคิดไม่ซื่อไปซะแล้ว

“เป็นเอามากนะเนี่ยเรา”

….

ฟึบ!

เสียงถุงผ้าจากซุปเปอร์มาเก็ตวางลงบนเคาท์เตอร์หินอ่อนในครัวของบ้านเธอ หลังจากที่ไปเยี่ยมหลวงตาปราบปริญพร้อมกับเขาและมารดามาแล้วก็ได้รับข่าวดีจากหมอเจ้าของไข้ว่า หลวงตาปราบปริญอาการดีขึ้นแล้ว ทำให้พราววลินและครอบครัวเบาใจไปได้มาก

“วันนี้พราวจะทำอาหารแบบที่พราวถนัดให้คุณทานเป็นการขอบคุณที่คุณไม่โกรธและช่วยฉันเรื่องหลวงตา”

“จะทานได้หรือเปล่าก็ไม่รู้”มารดาพูดแซวลูกสาว แม้จะเคยสั่งเคยสอนเรื่องงานบ้านงานเรือนไปจนหมดแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าพราววลินได้เอาไปใช้บ้างหรือเปล่า

“โหแม่คะ แต่ก็จริง ถ้าทานไม่ได้ แม่ก็ทำให้พราวทานแทนไง”เธอเดินเข้าไปออดอ้อนมารดา ทำเอาบุษบาเกิดหมั่นเขี้ยวดึงแก้มลูกสาวไปที เวลาที่พราววลินอยู่กับมารดาช่างต่างกับตอนที่อยู่คนเดียว เธอดูอ่อนโยนและขี้อ้อนมากขึ้น เป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ดูไม่มีพิษภัย แต่กลับกันเมื่อเธออยู่กับคนอื่นเธอก็จะปฏิบัติตัวอีกแบบ แต่คนที่เธอรักมาก

จริง ๆ คงจะมีเพียงแค่คน ๆ เดียวก็คือแม่ของเธอ

ดวงตาคมของลูกครึ่งสเปนมองรอยยิ้มของหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังยิ้มให้มารดา จนเผลอคิดไปว่าตัวเองก็อยากได้รอยยิ้มแบบนั้นจากเธอบ้างเช่นกัน

“คุณรามคงอยากทานฝีมือลูกมากกว่านะแม่ว่า ใช่ไหมคะ”บุษบาถามคนที่ยืนยิ้มอยู่คนเดียว แต่พอถามแล้วไม่ตอบ สองคนแม่ลูกก็มองหน้ากัน ทั้งป้าอ้อ ป้าแววและแก้วต่างก็แปลกใจเช่นเดียวกัน “คุณรามคะ”บุษบาเรียกอีกครั้งหนึ่ง

“อ๋อ! ครับ!”เขารีบตอบรับไปจนไม่ทันได้ทวนคำถาม ทำให้คนฟังที่อยู่ ณ ที่นั่นต่างก็ยิ้มแซวกันไปเป็นแถบ

พราววลินลงมือทำอาหารเย็นตามแบบที่เธอถนัด ส่วนใหญ่เป็นอาหารไทยฟิวชั่นที่เธอคิดขึ้นเอง ส่วนน้อยจะเป็นแบบแผนตามที่มารดาได้สอนมา ทีแรกเธอก็แอบกดดันว่าตัวเองจะทำได้หรือเปล่า เพราะเธอไม่ได้ทำอาหารมาสักพัก กลัวว่ารสมือจะไม่เหมือนเดิม แต่พอทำไปจนเสร็จทั้งหมด ภาพรวมก็ถือว่าออกมาดูดี ไม่หลุดมาตรฐาน

“เสร็จแล้วค่ะ คุณรามชิมเลย”

“ตอนแรกบอกจะให้ผมทำด้วย แต่ไหงคุณทำเองคนเดียว”

“พราวลืมไปเลย งั้นไว้คราวหน้าพราวจะพาคุณไปทำเค้กนะคะ”พราววลินหัวเราะน้อย ๆ ก่อนจะจัดแจงดันอาหารเข้าไปใกล้ “ทานเลยค่ะ”

“เอาน้ำเพิ่มไหมคะคุณราม”บุษบายังคงแซวลูกสาว เสียงหัวเราะเกิดขึ้นก่อนที่

รามินทร์จะลองตักอาหารเข้าปากและนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง

“เป็นไงคะ หรือว่าให้แม่ทำไข่เจียวให้ไหมคะ”พราววลินใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ นี่ถ้าเขายังไม่พูด เธอจะเดินกลับเข้าไปเจียวไข่ในครัวให้เขาแล้วนะ

“อร่อยครับ อร่อยมาก”เขายิ้มรับ ทำให้คนฟังโล่งใจขึ้นมาทันที

“อร่อยก็ทานเยอะ ๆ นะคะ อาหารเย็นตรงหน้าเป็นของคุณทั้งหมด”

“มาทานด้วยกันดีกว่า ต่อให้อร่อยแต่ทานคนเดียวก็แย่นะ”

เธอพยักหน้าและนั่งลงข้าง ๆ ทั้งสองคนนั่งทานข้าวด้วยกัน โดยไม่มีใครเข้าไปยุ่งวุ่นวายเพราะบุษบาสั่งเอาไว้ หล่อนเองก็เพิ่งจะรู้จากนิรดาเมื่อวันก่อนนี้เองว่า พราววลินไปอยู่บ้านสวนกับรามินทร์ ถ้าเป็นเมื่อก่อนหล่อนอาจจะคัดค้านเพราะฐานะครอบครัวของ

รามินทร์ก็ถือว่าเป็นเศรษฐีปักษ์ใต้ แต่ตอนนี้พราววลินมีทุกอย่างที่เพียบพร้อม เรื่องฐานะทางสังคมไม่ใช่อุปสรรคใหญ่สำหรับคนสองคนอีกต่อไป แต่ที่ห่วงก็คงจะเป็นใจของลูกสาว ไม่รู้ว่าที่ยิ้มอยู่นั่นจะเปิดใจให้คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จริงหรือเปล่า “พี่อ้อเอาของหวานเข้าไปให้คุณรามกับคุณพราวนะจ๊ะ ให้เสร็จแล้วก็ออกมาเลย”

เสียงวางจานดังขึ้นที่โต๊ะอาหาร ตะโก้ใบเตยและเงาะลอยแก้วถูกนำมาเสิร์ฟให้กับสองหนุ่มสาว “วันนี้แม่ทำสองอันนี้ขายเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ ช่วงนี้ตะโก้ใบเตยขายดีมาก ใบเตยแทบงอกไม่ทัน”

“งั้น...แบบนี้นี่ก็ต้องซื้อใบเตยใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ แต่บางทีก็เป็นตะโก้อัญชันนะคะ”

“โห อยากกินบ้างจัง พราวไม่เคยกินตะโก้อัญชันเลย ป้าอ้อไปเป่าหูแม่ทำให้พราวหน่อยนะคะ”เธอยิ้มแป้นตอบกลับแม่บ้านก่อนที่หล่อนจะเดินจากไป หญิงสาวละมือจากอาหารและตักตะโก้กับเงาะลอยแก้วขึ้นทาน รสชาติขนมของมารดาทำเอาเธอยิ้มออกมาด้วยความอร่อย “อร่อยจัง คุณรามลองทานดูค่ะ บอกเลยว่าสูตรของแม่อร่อยมาก”

“ผมเชื่อละว่าคุณชอบกินจริง ๆ ทุกครั้งที่ทานอะไรเข้าไป คุณมักจะยิ้มอย่างมีความสุขเสมอเลย ไม่ว่าจะเป็นอาหารในร้านหรู ๆ หรืออาหารร้านข้างทาง”

“ฉันไม่เคยสังเกตตัวเองเลยค่ะ”

“เรื่องนั้นอาจจะเป็นเพราะว่า อาหารเป็นเซฟโซนอย่างเดียวของฉันมั้งคะ ฉันเลยมีความสุขมากเวลาที่ได้ทานอาหารมาก ๆ ”

“งั้น..ให้ผมเป็นเซฟโซนอีกที่หนึ่งของคุณได้ไหม?”

ใบหน้าหล่อยื่นเข้ามาหาก่อนจะใช้มือเช็ดมุมปากของเธอ ทำเอาอีกคนทำตาปริบ ๆ ราวกับเด็กไม่รู้ประสา ไม่คิดว่าเขาจะรุกแรงขนาดนี้ ตาย ตายอีกแล้ว เธอคิดในใจ

“เป็นอะไรไป? ร้อนเหรอครับ?”

“เอ่อ! ก็คงจะแบบนั้นแหละค่ะ ร้อน ร้อนจริง ๆ เลย”มือเรียวโบกพัดไปมาและเดินไปเปิดเครื่องปรับอากาศกับพัดลมพร้อมกัน แม่เสือสาวกลับกลายเป็นกวางน้อยที่ทำอะไรไม่ถูกไปเสียได้ เธอต้องตั้งสติ เธอต้องตั้งรับเขาให้ได้!

แต่วันนี้ไม่ไหว...ไม่ไหวจริง ๆ

แต่ไม่ไหวยังไงก็ต้องไหวเพราะอยู่ ๆ ฝนก็ดันตกลงมา จนถึงตอนนี้ยังไม่หยุดตก!

ฝนไม่หยุดตกแถมพายุเข้า ฟ้าร้องฟ้าผ่าสาระพัดจะเป็น บุษบาจึงเชิญให้รามินทร์นอนที่บ้านนี้ด้วยกัน ทั้งที่จะบอกว่ารอฝนหยุดตกค่อยกลับก็ได้ แต่นี่เล่นชวนนอนที่บ้านเลย เธอจะบ้าตาย

….

“นี่เสื้อผ้าของพนธ์ค่ะ พนธ์ส่วนสูงพอ ๆ กับคุณ คุณน่าจะใส่ได้”

ในห้องนอนแขก รามินทร์มองไปที่มือของหญิงสาว ชุดนอนของน้องชายคนกลางถูกส่งมาตรงหน้า มือหนารับมันไว้ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น เพราะตอนนี้เธออยู่ในชุดนอนแบบชนิดที่เรียกได้ว่า ใครเห็นก็ต้องพยายามท่องพุธโธไว้ในใจ เขาเองก็เช่นกัน

“คุณเป็นอะไรคะ โกรธอะไรหรือเปล่า ไม่มองหน้ากันเลย”ใบหน้าสวยโน้มเข้ามาเอียงคอมอง พยายามให้เขามองหน้าเธอตรง ๆ แต่อีกคนก็ไม่มองสักทีจนหญิงสาวใช้มือทั้งสองข้างจับใบหน้าของเขาเอาไว้ให้หันมามองหน้าเธอตรง ๆ ทำให้ตอนนี้ใบหน้าของเธอและชายหนุ่มอยู่ห่างกันแค่นิดเดียวเท่านั้น “คุณพราว”

“ทำแบบนี้ไม่ดีเลยนะ”

“ฉันทำอะไร คุณนั่นแหละ ฉันคุยด้วยก็ไม่มองหน้าฉัน”

“ก็อยากจะมองอยู่หรอก แต่ว่ามัน..ผมเคยบอกแล้วไงว่า..”

เหมือนเธอจะเริ่มรู้ตัว พราววลินก้มลงมองหน้าอกของตนเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้ม “กลัวห้ามใจไม่อยู่เหรอคะ”รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของแม่เสือสาวดาวยั่วปรากฏขึ้นอีกครั้งบนใบหน้าสวย “หูแดงแบบนี้แสดงว่าจริง”

“คุณนี่มันแสบจริง ๆ น้องพราวผู้น่ารักคนนั้นหายไปไหนซะแล้ว”

“น้องพราวของคุณไม่ใช่ฉันตอนนี้สักหน่อย ฉันคือพราววลิน ไม่ใช่น้องพราว”

“งั้นแปลว่าผมจะคิดอะไรก็ได้ใช่ไหม”

“ฉันไม่ได้ห้ามสักหน่อย”

“นี่คุณกำลังยั่วผมอยู่นะ”

“เปล่า ไม่ได้ยั่ว เขาเรียกกระตุ้นให้เสือมันออกมาต่างหาก”

ไอ้ราม! อดทนไว้ พุธโธ พุธโธ ชายหนุ่มได้แต่เตือนสติตนเองอยู่ในใจ เขาต้องเป็นผู้ใหญ่ ห้ามรังแกผู้น้อยเด็ดขาด แม้ว่าผู้น้อยนั้นจะจงใจยั่วเขาก็ตาม

พรึ่บ!

ไฟทั้งหมดดับลงพร้อมกับเสียงฟ้าร้อง ทำให้พราววลินสะดุ้งตกใจแต่ก็เสียหลักล้มไปพิงร่างแกร่งจนจมูกชนเข้ากับแก้มของเขา ทั้งสองคนนิ่งงันราวกับเวลาถูกหยุดเอาไว้

พราววลินค่อย ๆ ดันใบหน้าออกมา แต่สุดท้ายคนสองคนก็เผลอใจอีกครั้ง มือหนาประคองหน้าสวยเอาไว้และประทับรอยจูบอีกครั้ง จูบแสนหวานของเขา มอบให้เธออีกครั้งหนึ่ง

แต่ครั้งนี้มันกลับรุนแรงขึ้นเพราะเสือในตัวถูกปลุกออกมาแล้ว

“อื้อ..”คนโดนจู่โจมหายใจแทบไม่ทัน มือเรียวดันไหล่ของเขาออกแต่ก็โดนเขารวบข้อมือเอาไว้ทั้งสองข้างและดันตัวเธอให้นอนลงบนเตียง “อย่านะ!”

เสียงหวานแหบพร่าบอก คำพูดกับแววตาไม่ได้ไปทางเดียวกันเลยสักนิด

“เมื่อกี้บอกว่ากระตุ้นเสือไม่ใช่เหรอ”

“คุณทำให้เสือมันออกมา คุณก็ต้องรับผิดชอบ”เสียงทุ้มเซ็กซี่กระซิบข้างหูจนขนลุกซู่ เสียงแบบนี้คงมีแค่เขาเท่านั้นแหละที่ทำได้ ทำให้เธอบ้าเนี่ยแหละ ทำได้ยังไงกัน!

“ฉันแค่ล้อเล่นเอง จะออกมาทำไมเนี่ย”

“ล้อเล่นไม่เข้าเรื่องก็ต้องโดนแบบนี้แหละ”เขายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนแกล้งโน้มหน้าลงไปอีกครั้ง หญิงสาวจึงใช้มือดันหน้าของเขาออก แต่แรงผู้ชายก็คือแรงผู้ชาย เขารวบข้อมือเธอไว้อีกครั้ง “คุณราม อย่านะ ฉัน...ฉันจะไม่แกล้งคุณแบบนี้อีกแล้ว ไม่เอาแล้ว!”

พอเห็นแบบนั้นรามินทร์ก็หลุดหัวเราะออกมา เขายอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระให้เธอลุกขึ้นนั่งข้าง ๆ “ผมไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก ผมรอได้”

“รอ? รออะไรคะ?”

“รอคุณพร้อมเปิดใจ”เขาหันมายิ้มให้คนที่ค่อย ๆ ขยับมานั่งข้าง ๆ ท่ามกลางความมืดที่มีแสงฟ้าแลบสะท้อนดวงหน้าของคนสองคนให้พอเห็นแววตาที่หนักแน่นของเขาและแววตาที่สั่นไหวของเธอ

“ก็รอมาตั้งนานแล้ว ทำไมแค่นี้จะรอต่อไปไม่ได้