All Chapters of The Billionaire's Marriage Deal: Chapter 231 - Chapter 240

At sa gitna ng lahat ng iyon, may kakaibang comfort. Dati, hindi niya maiimagine na magiging masaya siya sa ganitong klase ng gabi. Ngayon, ayaw niya itong palitan. — May mga pangarap kasi na habang tumatanda ka, nag-iiba ng hugis. Hindi sila nawawala. Nagiging mas tahimik lang. Mas totoo. — Kinagabihan, si Lea ay nasa couch habang nakapatong ang paa niya sa kandungan ni Daniel. May palabas sa TV pero pareho silang hindi masyadong nakatingin. Paminsan-minsan lang silang nag-uusap. “Remember when you used to answer emails hanggang madaling araw?” tanong ni Daniel. Napangiwi siya. “Please don’t remind me.” “You were terrifying.” “I was stressed.” “Totoo rin.” Tahimik silang natawa. Pagkatapos ay sumandal siya sa couch at napabuntong-hininga. Hindi pagod. Kuntento. — Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa balcony habang magkatabi silang umiinom ng tsaa ni Clara. Tahimik ang gabi. May ilaw mula sa mga bahay sa malayo. At sa gitna ng ka

May mga bagay na hindi mo napapansin habang nangyayari. Pero kapag lumipas na ang maraming taon, saka mo lang makikita kung paano sila nag-ambag sa kung sino ka ngayon. Ang mga desisyon. Ang mga pagkakamali. Ang mga taong dumaan sa buhay mo. Hindi mo man sinasadya, unti-unti silang bumubuo ng hugis ng buhay mo. — Sa isang tahimik na Linggo ng umaga, nasa kusina si Lea habang nagtitimpla ng kape. Hindi na siya madalas magtrabaho tuwing weekend. Isa iyon sa mga pangakong ginawa niya sa sarili niya ilang taon na ang nakalipas—na hindi niya hahayaang kainin ng trabaho ang lahat ng oras niya. Sa mesa, nakaupo si Daniel, nagbabasa ng balita sa tablet. Sa background, tumutugtog ang mahinang music mula sa maliit na speaker. “Any plans today?” tanong ni Daniel. “Nothing urgent,” sagot ni Lea habang inilalapag ang dalawang mug ng kape. “Maybe we could walk by the river later.” “Sounds good.” Umupo siya sa tapat nito. Hindi nila kailangang mag-usap nang marami.

May mga kapayapaan na hindi mo agad makikilala. Dahil sanay ka sa ingay. Sanay ka sa intensity. Sanay ka sa pakiramdam na laging may kailangang ayusin, habulin, o intindihin. Kaya kapag dumating ang tahimik na uri ng kapayapaan, minsan hindi mo agad ito mapagkakatiwalaan. Pero habang tumatagal, matututunan mong hindi lahat ng tahimik ay kawalan. Minsan, ito ang pinakabuong pakiramdam. — Isang Linggo ng umaga, si Lea ay nasa garden, nakaluhod sa tabi ng mga halaman. May suot siyang lumang damit na dati niyang hindi isusuot sa labas ng bahay. Ngayon, wala na siyang pakialam. May maliit siyang gunting sa kamay habang pinuputol ang mga tuyong dahon. Tahimik ang paligid. May maririnig lang na ibon at mahinang hangin. Lumabas si Daniel dala ang dalawang tasa ng kape. “You’ve been here for an hour,” sabi nito. “Didn’t notice.” Inabot nito ang tasa sa kanya at tumabi sa maliit na upuan. Tiningnan siya nito sandali. “You look peaceful.” Napangiti siya. “I think I am.” At

May mga kapayapaan na hindi mo agad makikilala. Dahil sanay ka sa ingay. Sanay ka sa intensity. Sanay ka sa pakiramdam na laging may kailangang ayusin, habulin, o intindihin. Kaya kapag dumating ang tahimik na uri ng kapayapaan, minsan hindi mo agad ito mapagkakatiwalaan. Pero habang tumatagal, matututunan mong hindi lahat ng tahimik ay kawalan. Minsan, ito ang pinakabuong pakiramdam. — Isang Linggo ng umaga, si Lea ay nasa garden, nakaluhod sa tabi ng mga halaman. May suot siyang lumang damit na dati niyang hindi isusuot sa labas ng bahay. Ngayon, wala na siyang pakialam. May maliit siyang gunting sa kamay habang pinuputol ang mga tuyong dahon. Tahimik ang paligid. May maririnig lang na ibon at mahinang hangin. Lumabas si Daniel dala ang dalawang tasa ng kape. “You’ve been here for an hour,” sabi nito. “Didn’t notice.” Inabot nito ang tasa sa kanya at tumabi sa maliit na upuan. Tiningnan siya nito sandali. “You look peaceful.” Napangiti siya.

Hindi agad nakatulog si Lea. Tahimik ang kwarto, pero ang isip niya ay punô ng boses—mga deadline, numero, pangalan ng kliyente, at ang bigat ng responsibilidad na tila paulit-ulit na bumabagsak sa dibdib niya. Nakahiga siya sa gilid ng kama, nakatingin sa kisame, habang sa tabi niya ay mahimbing na natutulog si Miguel. Pinagmasdan niya ito sandali. Kalma ang mukha. Tahimik ang paghinga. At doon niya naramdaman ang isang bagay na matagal na niyang iniiwasang pangalanan: takot. Hindi takot na mawala si Miguel. Kundi takot na baka siya mismo ang maging dahilan kung bakit masira ang lahat. Kinabukasan, mas maaga silang pumasok sa opisina. May emergency meeting na itinakda ng senior management—ang uri ng meeting na hindi ina-announce nang basta, at hindi rin ipinapatawag kung walang seryosong problema. Habang naglalakad sila sa hallway, ramdam ni Lea ang paninigas ng balikat ni Miguel. “Okay ka lang?” bulong niya. Tumango si Miguel, pero hindi agad nagsalita. “May