ตระกูลแมงป่อง

เซอร์เบอรอสที่พันผ้าพันแผลไปครึ่งหน้าจนเหมือนมัมมี่ มองสเตมป์ฟาที่วุ่นวายอยู่กับการแปลงโฉมให้ผม เริ่มด้วยการเปลี่ยนทรงผม ใส่วิกผมสีดำให้ เพื่อปลอมตัวผมไปยังตระกูลเซอร์เค็ตในฐานะผู้ติดตามของเซอร์เบอรอส ผมพยายามคัดค้านไม่ให้เขาไปที่ดินแดนเซอร์เค็ต เพราะแผลที่ยังไม่หายดี แต่เขายืนยันที่จะไป แถมยังยืนกรานที่จะเอาผมไปด้วยอีกต่างหาก ดูเหมือนในจดหมายนั่นจะมีอะไรบางอย่างทำให้เขาจำเป็นต้องไปจริงๆ

“แบบนี้ดีไหมขอรับท่านดยุก” สเตมป์ฟาเอากระจกมาให้ผมด้วย เมื่อมองกระจกที่ตัวเองมีผมสีดำแล้วรู้สึกนึกถึงตัวเองในชาติที่แล้ว ใบหน้าขาวซีดจนริมฝีปากเองก็ซีดตาม เมื่อผมดำนั้นขับหน้าให้ดูโดดเด่นขึ้นมากกว่าผมสีเขียวสาหร่ายของตัวเอง

“ไม่ดี” เซอร์เบอรอสจิ๊ปากแบบไม่สบอารมณ์สุดๆ แล้วขมวดคิ้ว

“ดูแย่เหรอ” ผมถามเซอร์เบอรอส “ข้าว่ามันก็ดูดีนะ”

เขาเดินเข้ามาแล้วย่อตัวมองมองผมในกระจก แล้วหันมามองหน้าผม

“ไม่เข้ากับดัชเชสเหรอขอรับงั้นเดี๋ยวข้าลองเปลี่ยนทรง” สเตมป์ฟาถามพลางหยิบน้ำมาให้ผมที่รับมาดื่มด้วยความกระหาย

“สวยเกินไป” เซอร์เบอรอสบอก ทำเอาผมแทบพ่นน้ำทิ้ง ชมกันแบบนี้ผมเขินตายดิ

“เอ่อ งั้นให้ท่านดัชเชสอยู่ที่นี่แล้วให้สติกซ์เฝ้าไว้ไหมขอรับ” สเตมป์ฟาเลิ่กลักลองถามดู “ให้ท่านดัชเชสอยู่กับสติกซ์ที่ปราสาทแล้วพวกเราไป”

“ข้าอาจจะตายได้ทุกเมื่อ ข้าไม่ไว้ใจให้ใครอยู่กับเรย์ทั้งนั้น” ดวงหน้าคมในผ้าพันแผลตอบ

“เอ่อ งั้นสเตมป์ฟา เจ้าลองแต่งข้าให้ดูเหมือนผีได้ไหม” ผมมองสเตมป์ฟาด้วยสายตาขอโทษแทน

เพราะความเอาแต่ใจของเซอร์เบอรอส สุดท้ายทั้งเซอร์เบอรอส ผม สโครว์ และสเตมป์ฟาเลยต้องไปที่ตระกูลเซอร์เค็ตด้วยกัน

“ตระกูลเซอร์เค็ตนี่เป็นตระกูลแบบไหนเหรอ” ผมลองถามเซอร์เบอรอสดูขณะที่พวกเราอยู่ในรถม้า

“เป็นพวกน่ารำคาญ แต่ท่านพ่อข้ามีสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลนี้” เซอร์เบอรอสตอบสั้นๆ อย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่รถม้าของพวกเราเข้าไปยังพื้นที่ที่ดูแห้งแล้งมากขึ้นเรื่อยๆ

“ตระกูลแมงป่องแห่งทะเลทรายขอรับ” สเตมป์ฟาอธิบายให้ผมฟังเมื่อเห็นเซอร์เบอรอสไม่ตอบ “พวกเขามีชื่อเสียงด้านการรบแบบกองโจร”

“หมายถึงพวกลอบกัดล่ะไม่ว่า” เซอร์เบอรอสดูท่าทางหงุดหงิด

แตกต่างจากแถวเฮลดันไฮม์ที่ดูมืดมนและเน้นการใช้สีดำ บ้านช่องของดินแดนเซอร์เค็ตตกแต่งด้วยสีสันฉูดฉาดให้ความรู้สึกเหมือนเมืองอาหรับท่ามกลางทะเลทราย บ้านช่องบางส่วนดูเหมือนทำจากทรายนำมาก่อจนเป็นบ้าน ผมดูวิวรอบข้างด้วยความเพลินตา กว่าจะถึงที่หมายก็เป็นยามโพล้เพล้ใกล้ค่ำ

เมื่อถึงแล้วก็มีคนออกมารับ เป็นชายผมแดงที่มีแผลเป็นที่หน้า ท่ามกลางทหารหลายสิบนาย

“ยินดีต้อนรับท่านดยุกแห่งเฮลดันไฮม์ ข้าฮันโอ ข้าไม่แน่ใจว่าท่านจำได้หรือไม่” ชายผมแดงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

“จำได้สิ ข้าจะจำเด็กขี้แยที่เอาแต่ร้องไห้นั่นไม่ได้ได้อย่างไร” เซอร์เบอรอสตอบ “ลูกชายคนโตของเซอร์เค็ต ผู้ไม่รู้ว่าจะได้เป็นดยุกหรือเปล่า ได้ข่าวว่าพ่อเจ้าโปรดปรานลูกชายคนอื่นมากกว่า โดยเฉพาะน้องชายคนเล็กของเจ้า” หมาบ้าแห่งเฮลดันไฮม์ดูเหมือนพยายามจะกวนตีนอีกฝ่าย ซึ่งก็ได้ผล ฝ่ายฮันโอดูโมโหจริงๆ

“ไม่คิดว่าท่านจะจำได้แต่เรื่องไร้สาระ” หนุ่มผมแดงขบกรามแน่นแต่สุดท้ายก็แสยะยิ้มจอมปลอมออกมา “แต่ข้าไม่ยักกะจำได้ว่าท่านชอบพันผ้าพันแผล แผลนั่นหนักมากล่ะสิ ดยุกแห่งเฮลดันไฮม์”

“ดยุกแห่งเซอร์เค็ตเองที่ไม่มาตามนัดทั้งที่เป็นการสร้างทางเชื่อมระหว่างเขตแท้ๆ แล้วเกิดเหตุเช่นนี้ยังมาเยาะเย้ยข้าอีก ข้าควรเรียกค่าทำขวัญจากพ่อเจ้าสักกี่ล้านอาร์เคดีนะ ไม่สิ พวกเจ้าสมรู้ร่วมคิดกับองค์รัชทายาทเล่นงานข้า ค่าตอบแทนก็ควรเป็นชีวิตของพวกเจ้าเช่นกัน”

“แม้จะบาดเจ็บก็ยังพูดจารุนแรงเหมือนเดิมนะขอรับ แต่อันที่จริงรอบนี้พวกเราตั้งใจจะช่วยท่าน และให้ท่านช่วยพวกเราด้วย”

“…”

หลังจากการฟาดปากกันพอหอมปากหอมคอ ฮันโอก็เข้าเรื่อง

“ที่เชิญท่านมาในวันนี้ ท่านน่าจะทราบจากในจดหมายแล้ว” เขาเริ่มพูด “ตอนนี้ข่าวแพร่กระจายไปแล้วว่าที่เซอร์เค็ตมีการพบสมบัติของนักเวทย์ที่มีอายุกว่า 400 ปี หรืออาจจะมากกว่านั้น”

“เรื่องนั้นข้ารู้มาบ้าง” เซอร์เบอรอสพูด “มันเกี่ยวอะไรกับข้า ทำไมพ่อเจ้าต้องเขียนจดหมายเชิญให้ข้ามาโดยอ้างพ่อข้ารวมถึงชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดอย่างนั้นอย่างนี้ บังคับให้ข้ามาให้ได้”

“นั่นเป็นเพราะ สมบัติของนักเวทย์เปิดได้แค่ส่วนเดียว ห้องที่เหลือถูกผนึกไว้”

“เจ้าก็มีนักเวทย์เยอะแยะ เกี่ยวกับข้าตรงไหน” เซอร์เบอรอสหันหลังเหมือนจะพาพวกเราเดินกลับ “ก็ให้พวกนั้นจัดการสิ ข้าบาดเจ็บและงานยุ่งมาก”

“ข้าเชิญนักเวทย์ที่เก่งที่สุดมาแล้ว แต่เปิดไม่ได้” ฮันโอถอนใจ “เวทย์ที่ใช้ปิดประตูซับซ้อนมาก”

“เพราะงั้น ข้าอยากพึ่งพลังของท่านเซอร์เบอรอส” เขาพูด “เรื่องนี้จะคุ้มค่าสำหรับท่านแน่นอน เพราะในห้องนั่นมีห้องหนึ่งที่มีศิลามังกร เราจะให้ศิลานั่นกับท่านเป็นการตอบแทน ถ้าท่านเอาสมบัติออกมาได้อย่างไม่บุบสลาย”

เมื่อได้ยินคำว่าศิลามังกรเซอร์เบอรอสก็หยุดเดิน

“ทำไมไม่บอกแต่แรก” เซอร์เบอรอสกลับลำทันที

“ข้าเจอปมเงื่อนที่แก้อย่างไรก็แก้ไม่ได้ ข้าก็เลยจะยืมพลังของท่านฟันมันเป็นสองท่อนดู ฟังดูเป็นยังไง”

“ดีสิ ข้าตกลง” ข้อเสนอศิลามังกรตอนนี้เป็นอะไรที่เราปฏิเสธไม่ได้เนื่องจากสถานการณ์ของเซอร์เบอรอส ทำให้ดีลนี้เหมือนจะเป็นดีลที่มาถูกจังหวะเวลาพอดี

แต่มันถูกจังหวะมากเกินไปหรือเปล่า

หลังจากพักที่ห้องรับรอง ฮันโอก็พาพวกเราไปยังซากปรักหักพังแห่งหนึ่ง ใต้พื้นที่แห่งนั้นคือทางลงไปสุสานของนักเวทย์ บันไดลงและความมืดดูน่ากลัว แต่เมื่อมองลงไปมีโคมไฟเวทย์ค่อยๆ ถูกจุดขึ้น

พวกเราลงไปในห้องสุสาน สุสานที่มีห้อง 4 ห้อง ที่ถูกเปิดแล้วห้องแรก มีโคมไฟเวทย์จุดอยู่ แต่อีก 3 ห้องมีรอยเศษดินเล็กๆ แตกออกมา แต่ประตูยังคงปิดแน่นสนิท

“ท่านเซอร์เบอรอส ทางนี้ขอรับ ท่านลองเข้ามาดูห้องแรกเผื่อมีเบาะแสในเรื่องเวทย์ผนึก” นักเวทย์ของเซอร์เค็ตพาเซอร์เบอรอสเข้าไปยังสุสานห้องแรกที่ถูกเปิดแล้ว

จากแสงไฟสลัว ห้องนั้นดูโล่งแต่เต็มไปด้วยแท่นต่างๆ ที่เหมือนเคยวางสมบัติที่ขนออกไปหมดแล้ว แต่ก็ยังมีส่วนที่มืดและลึกเข้าไปอีก

“รอยู่ที่นี่” พูดจบเซอร์เบอรอสก็เดินหายเข้าไปด้านในห้องห้องแรก ทิ้งพวกเราให้อยู่กับฮันโอและคนของดยุกเซอร์เค็ต

“ข้าสงสัยจังเลยว่าเจ้าเป็นใคร” ฮันโอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม สโครว์และสเตมป์ฟาขนาบข้างด้วยชุดที่ปกปิดใบหน้า ผมเองก็อยู่ในชุดเสื้อคอสูงและฮูดเหมือนชุดกันแดดที่ปกปิดยิ่งกว่าทั้งสองคนนั่นอีก เขาจะสงสัยก็ไม่แปลก

“ข้าเป็นผู้ติดตามของท่านเซอร์เบอรอส” ผมตอบ พยายามเลียนแบบเสียงโหดๆ ของอัศวินสังหาร

“เจ้าพูดอะไรน่ะ คนอย่างหมาบ้าแห่งเฮลดันไฮม์ไม่เคยมีผู้ติดตามซักหน่อย” สีหน้าเขาพลันแปลกขึ้นรวมทั้งผู้ติดตามรอบๆ ด้วย

“ปัง!” ประตูหินห้องสุสานห้องที่เซอร์เบอรอสเลื่อนลงมาจากด้านบนและปิดสนิท

พวกเขาตั้งใจจะขังเซอร์เบอรอสไว้ด้านในงั้นเหรอ

“แม้แต่หมาบ้าแห่งเฮลดันไฮม์ก็ออกจากห้องนั่นไม่ได้หรอก เวทย์ผนึกนั่นแข็งแกร่งมากจนกว่าเราจะทำลายได้ก็หลายปี” ฮันโอแสยะยิ้มจนทำให้แผลเป็นที่หน้าของเขาดูหน้าเกลียดมากยิ่งขึ้น

สโครว์และสเตป์ฟายืนขึ้นและคุมเชิงกันไว้ไม่ให้มีใครเข้าใกล้ผม

“เจ้าคือคนผู้นั้นสินะ ที่เขาลือกันว่าดยุกเฮลดันไฮม์ถนอมนักหนาถึงกับสร้างข่าวลือว่าฆ่าทิ้งไปแล้ว แต่ยังมีตัวตนอยู่นี่เอง” ฮันโอหยิบมีดขึ้นมาแล้วเอาลิ้นเลียมีด ด้านหลังของเขามีคนห้าสิบคนได้ เข้ามาล้อมพวกเราไว้

“ของเล่นที่มันทะนุถนอม ข้าล่ะอยากทำลายมันซะจริง” เขาจ้องผมด้วยแววตาไม่กะพริบ “ยิ่งถ้าทำลายต่อหน้ามันได้จะดีซักแค่ไหนนะ เสียดายที่ไอ้หมาบ้านั่นมันเก่งเกินไป ไม่งั้นข้าจะฆ่าเจ้าต่อหน้ามัน”

เขาทำให้ผมขยะแขยงสุดๆ

“ข้ามศพพวกเราไปก่อนเถอะ บุตรแห่งเซอร์เค็ต” สเตมป์ฟาพูดแล้วชักดาบออกมา เช่นเดียวกับสโครว์ พวกเขามาขวางตรงหน้าผมเอาไว้ เคลื่อนไหวพร้อมกันราวกับเป็นภาพสะท้อนขนาบผมไว้ตรงกลาง ดาบของสโครว์ดูยาวผิดปกติ

ไม่ใช่ว่าอัศวินสังหารคือนักลอบสังหารที่ต้องใช้อาวุธที่เหมาะกับการต่อสู้ระยะประชิดหรอกเหรอ?

ผมมองดาบของสเตมป์ฟาที่มีใบมีดแหลมออกมาเหมือนกับใบเลื่อย

“อัศวินสังหารเหรอ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะสักแค่ไหน ในเมื่อหมาบ้านั่นดังเรื่องการบุกเดี่ยว ลูกน้องอย่างพวกเจ้าได้สังหารกระต่ายสักตัวหรือยัง” ฮันโอพูดเรียกเสียงหัวเราะจากทหารด้านหลังเขา

“ไม่มีเจ้านายแล้วพวกลูกกระจ๊อกที่คอยแต่เดินตามหลังจะทำอะไรได้”

พวกเซอร์เค็ตมีหลายสิบคน พวกเราไม่มีทางหนีได้เลย นี่มันเป็นแผนลวงแต่แรกแล้ว

ผมน่าจะยืนกรานให้เซอร์เบอรอสไม่มา น่าจะคัดค้านเขาให้มากกว่านี้ แต่ทุกอย่างมันก็สายไปแล้ว