Special ทัวร์ 1 วันในปราสาทมืดเฮลดันไฮม์

ข้าคือสโครว์ หนึ่งในอัศวินสังหารฝาแฝดของท่านเซอร์เบอรอส พี่ข้าคือสเตมป์ฟา แต่ก็นั่นแหละเขาเกิดก่อนข้าเพียงนิดเดียว

ท่านเซอร์เบอรอสตอนเด็กเป็นยังไงน่ะเหรอ ที่จริงข้าก็ไม่แน่ใจ เพราะถึงพวกเราจะเป็นเด็กในปราสาทนี้มาตั้งแต่แรก แต่พวกเราถูกแยกจากท่านเซอร์เบอรอสเพื่อปกป้องพวกเราเอง เพราะพลังของผู้นำตระกูลมักควบคุมได้ยาก ชนิดที่ว่าในวัยเด็กของท่านเซอร์เบอรอสปราสาทครึ่งหนึ่งมักพังตลอดเวลา นั่นคือปราสาทส่วนด้านในสุด นั่นคือส่วนที่เขาอยู่

พวกเราเป็นลูกชายของอัศวินแห่งปราสาทเฮลดันไฮม์ หากอัศวินเสียชีวิต หากมารดาไม่ต้องการจะเลี้ยงต่อก็เอามาให้ปราสาท และถูกเลี้ยงดูเพื่อรับใช้ดยุก ซึ่งข้าก็ไม่ได้ติดอะไรหรอกนะ เพราะถ้าเทียบกับถูกเลี้ยงดูข้างถนน พวกเราก็สบายกว่ามาก และมารดาของพวกเราก็ได้ค่าตอบแทนอย่างสมน้ำสมเนื้อ

ทางค่ายฝึกเฮลดันไฮม์จะฝึกด้วยหลักสูตรอัศวินสังหารโดยเฉพาะ ซึ่งข้าว่ามันคล้ายๆ การฝึกเป็นนักฆ่ามากกว่าอัศวิน ซึ่งเมื่อจบแล้วก็จะถูกเอามาประจำที่ปราสาทโซนนอก แต่หากท่านดยุกถูกใจฝีมือก็จะอยู่ที่ปราสาทโซนใน ซึ่งดยุกท่านก่อนท่านเซอร์เบอรอส คือท่านซัลวาทอร์ได้เลือกเพียงแค่ข้า พี่ชายข้า และสติกซ์ เพียง 3 คนเท่านั้น

“พวกเจ้ามีฝีมือโดดเด่นและรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายข้า” ดยุกซัลวาทอร์เป็นคนพูดน้อยแต่...

ในวันนั้นเขาชมพวกเราทำให้ข้าแทบลอย

พวกเราถูกฝึกแยกจากท่านเซอร์เบอรอส และได้เจอกันในตอนที่ท่านเซอร์เบอรอสต้องไปออกรบ พวกเราอยู่กับท่านเหมือนเงาตามตัว ซึ่งนอกจากคอยช่วยท่านเซอร์เบอรอสตอนรบ (ก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรมากเพราะท่านเซอร์เบอรอสเก่งเกินไป) แค่ออกมาตอนเขาเรียก

ส่วนเวลาว่างของท่านเซอร์เบอรอสมักเขียนแผนกำจัดศัตรูแล้วหัวเราะอยู่คนเดียว ไม่ก็ถ้ามีเรื่องต้องสอบปากคำก็ทรมานนักโทษในปราสาท เสียงหัวเราะชั่วร้ายมักดังก้องไปทั่ว แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ยินแล้ว เพราะท่านเรย์คาลัสอยู่ด้วย

ท่านเรย์คาลัสเป็นชายหนุ่มผมสีเขียวที่ดูอ่อนแอและไม่ได้โดดเด่นมากนัก แต่เป็นคนแปลกเมื่อเทียบกับคุณชายตระกูลใหญ่คนอื่น แม้จะอยู่ที่ปราสาทมืดแต่เขาก็หาอะไรทำตลอด เช่น ซ่อมของที่ท่านเซอร์เบอรอสทำพัง หยอดน้ำมันประตูที่ฝืด และบางทีก็ทำอาหาร

ตอนแรกที่สติกซ์ดูเกลียดเขาแต่เมื่อประตูปราสาทไม่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดอีกต่อไป หมอนั่นก็ดูเกลียดท่านเรย์น้อยลง ส่วนท่านเซอร์เบอรอสเมื่อทั้งสองอยู่ด้วยกันก็มักจะดูทำตัวไม่ถูกไม่ก็หูแดงบ่อยๆ ทำให้พวกเรารู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นได้ แต่ไม่มีอะไรน่าแปลกใจเท่าการที่ท่านเซอร์เบอรอสอุ้มท่านเรย์คาลัสที่เปื้อนไปด้วยเลือดไปขังในห้องขังเก็บเสียงแต่ก็ยังมีเสียงครางกระเส่าเล็ดลอดออกมาแล้ว หากไม่เห็นกับตาพวกเราไม่เชื่อเลยหมาบ้าแห่งสนามรบมีมุมแบบนี้อยู่ด้วย ข้าไม่คิดว่าท่านดยุก ไม่สินายท่านของข้ามีอารมณ์อื่นนอกจากหงุดหงิดด้วยซ้ำ

แต่ในฐานะดยุกเฮลดันไฮม์ เขาก็ควรมีทายาทเพื่อสืบทอดตระกูลไม่ใช่เหรอ สืบทอดพลังอันน่าขนลุกนั่น แล้วเขาจะมีดัชเชสเป็นผู้ชายได้อย่างไร ยังไงความสัมพันธ์นี้ก็ไม่ยืนยาว เพราะงั้นท่านเซอร์เบอรอสเองก็ควรจะหาทางจบเรื่องนี้ก่อนที่ท่านเรย์คาลัสจะเจ็บปวด

แต่ช่างเรื่องนั้นก่อน ตอนนี้ข้ารู้สึกหิวเลยจะชวนใครสักคนลงไปที่ห้องครัวของปราสาท เพราะแม้ข้าจะอยู่ที่นี่มานาน ปราสาทนี้ก็ยังคงน่ากลัวแล้วเหมือนจะมีผีโผล่ออกมาตลอดเวลา โดยเฉพาะห้องครัวที่ใหญ่และวังเวง ข้าจึงเปิดประตูเข้าไปในห้องพี่ชาย

“พี่ ทำอะไรอยู่”

“สโครว์เหรอ” พี่ชายของข้าพิงอยู่กับอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนมีปีกขนาดใหญ่ ข้าเพ่งมองนานก่อนจะเห็นว่านั่นคือรูปปั้นเทวดาเท่าคนจริง ในห้องพี่ชายของข้าเต็มไปด้วยรูปปั้นเทวดาที่แกะสลักจากไม้สีดำทั้งเล็กและใหญ่ และเศษไม้ เขาแกะสลักมันเองกับมือ

“เจ้าแกะสลักเทวดาทำไมนะ อัศวินสังหารอย่างพวกเราบูชาเทวดาได้เหรอ” ข้าถามเขา

“เทวดาแห่งการสังหารไง” ท่านพี่ตอบข้า เขาจุมพิตปีกของรูปปั้นเทวดาสีดำ “เจ้าอยากได้สักองค์ไหม” สีหน้าท่านพี่ที่มองปีกอย่างหลงใหลทำให้ข้ารู้สึกว่าไม่ควรรบกวนเขา

“ม…ไม่เป็นไรขอบใจ” ข้าปฏิเสธและไปหาคนต่อไป เดินไปตามห้องในปราสาทแต่ก็ไปเจอเขาอยู่ที่สุดโถงทางเดิน

“สติกซ์เจ้าทำอะไรอยู่” ข้ารู้สึกแปลกๆ เหมือนเห็นเงามือสีดำงอกออกมาจากตัวเขา หลากหลายมือกำลังเช็ดผนังพร้อมๆ กัน

“สโครว์เหรอ” สติกซ์หันมายิ้มให้ มือเหล่านั้นหายวับไป “เจ้าไม่เห็นใช่ไหม เมื่อกี้นี้”

ข้าก็ว่าทำไมแม้จะมีแต่ผู้ชายและไม่มีกระทั่งพ่อบ้าน ปราสาทเฮลดันไฮม์ก็สะอาดแถมยังมีกลิ่นหอมอยู่เสมอ

“ม.. ไม่เห็นอะไรเลย ข้าไม่เห็นอะไรเลยสักนิด” สีหน้ายิ้มแย้มของเขา และดวงตาสีฟ้าที่เหมือนแมวของเขาเริ่มเบิกกว้างแปลกๆ และเดินเข้ามาใกล้ข้า “ใช่ เจ้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น” พลางยิ้มแบบที่ดูน่ากลัวสุดๆ

“เฮ้อ” ข้าถอนใจ ทำไมปราสาทเฮลดันไฮม์ถึงมีแต่พวกคนประหลาดนะ ข้าแค่อยากหาคนลงไปห้องครัวด้วยเท่านั้นเอง

เมื่อข้าลงไปถึงครัว ข้าก็เห็นไฟจากโคมไฟเวทย์เปิดอยู่ ใครมาทำอะไรอยู่เวลานี้กันนะ เมื่อข้าเปิดเข้าไปก็เป็นท่านเรย์คาลัสที่กำลังทำอะไรบางอย่าง

“ท่านเรย์คาลัส”

“อ๋า เอ่อ อัศวินสังหาร เจ้าคือสโครว์ หรือสเตมป์ฟานะ พวกเจ้าเหมือนกันจนข้าแยกไม่ออกเลย”

“ไม่ค่อยมีใครแยกออกหรอกขอรับ” ข้าตอบ “ปกติพวกเราจะปิดบังใบหน้าด้วย”

“แต่ข้าว่าเสียงพวกเจ้าไม่เหมือนกันนะ เสียงเจ้าเท่กว่านิดหน่อย” ท่านเรย์คาลัสบอก “พอดีเลย ข้าไม่คุ้นกับเตาฟืนของที่นี่น่ะ ช่วยชิมอันนี้ทีสิ” ชายหนุ่มผมสีเขียวหยิบถ้วยขนมออกมาให้ข้า ข้าหยิบช้อนตักกินดู ข้ากำลังหิว และพวกเรากินอะไรก็ได้อยู่แล้วเพราะงั้นรสชาติแย่ก็ไม่ใช่ปัญหา

“ข้าว่ามันน่าจะต้องหวานกว่านี้หน่อย แต่มันไม่มีกะทิข้าเลยใช้นมแทน ที่นี้เลยไม่รู้ว่ามันพอกินได้หรือเปล่า”

“…”

“เจ้า เจ้าเป็นอะไรน่ะ มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ” ท่านเรย์คาลัสถามด้วยความเป็นห่วง เหมือนกลัวว่าข้าจะกินไม่ได้

ข้าว่าข้าเข้าใจท่านเซอร์เบอรอสทุกอย่างแล้ว

ข้าแทบร้องไห้ออกมา มันอร่อยจนน้ำตาจะไหล!

ข้าอยากให้เขาเป็นดัชเชสอยู่ที่เฮลดันไฮม์ตลอดไปเลย

…