ปราสาทมืด

เรย์คาลัสตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกงง พบว่าเขาตื่นขึ้นมาเนื้อตัวสะอาดบนเตียงนอนสีดำของดยุกหมาบ้าแห่งเฮลดันไฮม์ เขาคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็ยังไม่รู้ว่าจริงหรือฝันจนมองเห็นรอยจูบแดงที่ตัว รวมถึงรอยช้ำที่เกิดจากการคุกเข่าบนพื้นห้องขัง

“ท่านพี่เรย์ ถ้าท่านไม่ยอมข้าก็จะทำให้ท่านเสียวอยู่แบบนี้นะ หรือว่าท่านชอบแบบนี้มากกว่ากันล่ะ” เสียงทุ้มต่ำพูดในขณะที่ปากอุ่นกัดและดูดดุนแผ่นอกของเขาจนเป็นรอยแดง

“อึก ข้า… อื้อ” ร่างบางร้องเพราะทนไม่ไหวต้องทนฝืนพูดออกมาทั้งที่ใบหน้าร้อนฉ่า “เซอร์เบอรอส ข้าขอร้อง ข้า ยอม อึก”

“เสียดายจัง ข้ายังสนุกอยู่เลย อย่ายอมเร็วนักสิ” ใบหน้าหล่อเหมือนปีศาจเลียริมฝีปาก ท่อนเอ็นร้อนกระแทกเข้าออกในรูเสียวของเขา และไม่ยอมให้เขาปลดปล่อย

เซอร์เบอรอสจับเขาเปลี่ยนท่าไปมาและไม่ยอมให้เขาแตก ให้เขาร้องขอและหลั่งในตัวเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เขาจำภาพสุดท้ายได้คือเขาถูกปลดโซ่ออก ยืนเกาะลูกกรงพยายามทรงตัวในขณะที่เซอร์เบอรอสที่กระแทกเขาไม่หยุดยอมให้เขาเสร็จจนน้ำพุ่งในท่านั้น

หลังจากนั้นเขาน่าจะเป็นลมเพราะร่างกายรับไม่ไหว

“ท่านฟื้นแล้วเหรอ” ชายหนุ่มหน้าตกกระคนหนึ่งเดินเข้ามา เขามีเป็นชายหนุ่มหน้าตาน่ารัก แม้จะมีผมสีดำเหมือนเซอร์เบอรอสและอัศวินสังหารแต่กลับมีดวงตาสีฟ้าที่ให้ความรู้สึกเหมือนแมว ดูแปลกสำหรับปราสาทเฮลดันไฮม์ เพราะคนอื่นๆ ที่นี่ดูเหมือนแก๊งนักฆ่า ไม่ว่าจะเป็นเซอร์เบอรอสเอง และอัศวินสังหารแฝดอย่างสโครว์และสเตมป์ฟาที่มีผมสีดำตาสีดำ และบรรยากาศอึมครึมรอบตัว แต่คนคนนี้กลับดูเหมือนชายหนุ่มที่สดใสคนหนึ่ง ดูจากที่เซอร์เบอรอสใช้เขามาคอยเฝ้า อาจจะเป็นคนที่ไม่ถนัดต่อสู้เลยต้องมาทำงานอื่นหรือเปล่า

“เจ้าเป็นใคร” เรย์คาลัสถามด้วยความไม่ไว้ใจ

“ข้าเป็นอัศวินผู้พิทักษ์ปราสาทของท่านเซอร์เบอรอส ชื่อสติกซ์” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าเหมือนจะจิกกัดเล็กน้อย “ข้าพูดตามตรงนะ ท่านดูอ่อนแอเกินไปที่จะเคียงข้างท่านเซอร์เบอร์รอส”

“เคียงข้าง? สภาพข้าดูเหมือนเป็นแบบนั้นเหรอ” เรย์คาลัสมองตาอีกฝ่ายด้วยความงุนงง “อีกอย่างข้าจะเคียงข้างได้หรือไม่ก็ไม่ได้อยู่ที่ข้า เจ้าควรจะรู้นะถ้าเจ้าเป็นอัศวินของเซอร์เบอรอส ไม่มีใครเปลี่ยนใจเขาได้นอกจากตัวเขาเอง”

ถึงเขาพูดไปแบบนั้นแต่ …เคียงข้างเนี่ยนะ เซอร์เบอรอสบอกคนในปราสาทว่ายังไงถึงได้…

“นั่นก็ใช่ ข้าขออภัยที่เสียมารยาท แต่นายท่านของข้ากำลังตัดสินใจทำอะไรที่บ้ามากๆ เพื่อท่าน” สติกซ์ถอนใจ “ท่านดัชเชส”

เรย์คาลัสทำหน้างงหนักขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินคำเรียก ก่อนที่สติกซ์จะเดินนำเขาลงมาถึงห้องขังเมื่อคืน ในนั้นมีเซอร์เบอรอสยืนอยู่ สายตาของดยุกหนุ่มดูรู้สึกผิดเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยแดงที่คอเต็มไปหมดเพราะการกระทำของตัวเอง

เมื่อเข้ามาเรย์ก็ต้องอุดจมูกเพราะห้องขังตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

เซอร์เบอรอสพาเขาเข้าไปในห้องน้ำใส่ชุดนักโทษที่เลอะไปด้วยเลือดบริเวณอกแล้ว และพันโซ่ไว้ที่มือเขาเหมือนเดิม เรย์คาลัสเพิ่งสังเกตตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าว่าเขาควรจะมีแผลขนาดใหญ่ที่โดนเซอร์เบอรอสฟันที่แผ่นอก แต่กลับเป็นแผลเล็กนิดเดียวเหมือนแค่จงใจฟันเฉียดๆ

“ทนกลิ่นคาวหน่อยนะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

“เจ้าจะบอกข้าหรือยังว่านี่มันเรื่องอะไร”

“เหอะ วันนี้อยากฟังแล้วเหรอ” เมื่อเห็นสายตาคาดคั้นชายหนุ่มผมดำก็พูดอย่างล้อเลียน “เมื่อคืนข้าจะอธิบายท่านพี่เรย์ก็ไม่ยอมฟังข้าเลยเอาแต่ยั่วยวนข้านี่นา”

“ไอ้…” เมื่อเห็นเรย์คาลัสกำหมัด ดยุกหนุ่มเลยอธิบาย

“ตอนที่ข้าให้ท่านพี่ใส่เสื้อวันที่ข้าฟันท่านน่ะ สังเกตหรือเปล่าว่าเสื้อมันหนา”

“วันนั้นน่ะเหรอ” วันนั้นเขามัวแต่คิดเรื่องเซอร์เบอรอสจูบกับผู้หญิงจนไม่ได้สนใจอะไรอย่างอื่นเลยสักนิด ใครจะไปมีสมองคิดเรื่องอื่นได้ถ้าคนที่คบอยู่ไปจูบกับคนอื่น

จริงๆ ยังไม่ได้คบเพราะเซอร์เบอรอสบอกว่าต้องขอก่อน

เรย์คาลัสหยุดตัวเองไม่ให้หลงประเด็นก่อนจะคิดต่อ

เสื้อหนาแปลกๆ หมายความว่ามีอะไรอยู่ข้างในเสื้อเหรอ?

“ข้าใส่เลือดเอาไว้น่ะ ฟันโดนนิดเดียวใครจะไปคิดว่าท่านด่าข้าจริงจังขนาดนั้น แต่ขอบคุณที่ท่านเข้าถึงบทบาทได้สมจริง องค์รัชทายาทยังเชื่อสนิทใจเลย ฮ่าฮ่า” เซอร์เบอรอสหัวเราะ

เข้าถึงบทบาทบ้าบออะไร เรย์คาลัสกำหมัด

“แล้วคุกกี้นั่น” ที่มันมีกลิ่นคาวเขาไม่ได้คิดไปเองเพราะอารมณ์ไม่ดีหรอกเหรอ ปกติเรย์คาลัสไม่กินสิ่งที่ไม่อร่อยแต่เซอร์เบอรอสป้อนให้เขาเลยต้องจำใจกิน

“คุกกี้ที่ทำให้อ้วกเป็นเลือดน่ะ” เซอร์เบอรอสยิ้มร้าย

“ไอ้เวรนี่ แล้วเจ้าไม่คิดจะบอกข้าสักคำเลยรึไง” ร่างบางด่าอย่างเหลืออด แล้วความรู้สึกของเขาล่ะ

“ท่านพี่เรย์โกหกไม่เนียนขืนบอกไปต้องโดนจับได้แน่” เซอร์เบอรอสยังคงยิ้มเมื่อโดนกระชากคอเสื้อแล้วเขย่า “ถ้าข้าไม่แกล้งทำร้ายท่านอย่างไม่ลังเล เขาคงสรรหาวิธีใหม่มาฆ่าท่านอีกและท่านคงไม่รอด ข้าถึงบอกไงว่าให้ฆ่าองค์รัชทายาทซะ แต่ท่านพี่บอกว่าไม่อยากให้ข้าติดคุกนี่นา”

“อ่า” เรย์คาลัสคิดตาม เหมือนจะมีเหตุผล แต่ก็มีอีกตั้งหลายวิธีที่จะไม่ทำกับเขาแบบนั้นนี่!

“ก็เลยต้องใช้วิธียุ่งยากหน่อย ข้าบอกว่าจะเก็บท่านไว้ทรมาน เลยซื้อเวลาได้” เซอร์เบอรอสมองด้วยสายตาเหมือนจะจับเขากินเข้าไป “แต่ข้าก็ชอบนะเพราะที่จริงข้าก็คิดจะทรมานท่านพี่จริงๆ แต่ในแบบอื่นนะ”

‘นั่น เหลี่ยมทุกดอกแล้วบอกรักกู’ เรย์คาลัสกำหมัดขณะเซอร์เบอรอสพาเขาเดินออกจากห้องน้ำกลับไปยังห้องขังที่มีกลิ่นคาวคละคลุ้ง

“เอาล่ะ มาทำงานกันต่อเถอะ” เขาจับเรย์คาลัสนั่งแล้วเอาเลือดเทใส่ “ท่านพี่เรย์ขยับไปทางซ้ายอีกนิด สติกซ์ เจ้าเอาเลือดราดลงไปที่ขาของดัชเชสของข้าหน่อย”

คำว่าดัชเชสของข้าทำให้เรย์คาลัสแอบใจสั่นแม้จะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะพูดไปอย่างนั้น ไอ้หมอนี่มันปั่นหัวเขาอีกแล้วสินะ ไหนบอกว่าต้องขอคบแต่ดันเอาคำว่าดัชเชสมาเรียกเล่นๆ แบบนี้ได้เหรอ

“โอเคพอ เดี๋ยวข้าเก็บภาพไว้” เซอร์เบอรอสหยิบอุปกรณ์บางอย่างที่คล้ายลูกบอลกลมโลหะและมีจอใสๆ และสิ่งที่เหมือนปุ่มกด

“สเตมป์ฟา ข้าว่าทำให้ดูช้ำกว่านี้ได้ไหม” เซอร์เบอรอสเอามือจับคางแล้วหรี่ตามอง

สเตมป์ฟาเอาอะไรบางอย่างมาแปะหน้าเรย์คาลัส แล้วเอาเอาพู่กันจุ่มสีแดงกับม่วงค่อยๆ วาดลงไปราวกับศิลปินที่ดูมีสมาธิ “ท่านดัชเชสอยู่นิ่งๆ นะขอรับ”

“พวกเจ้าทำอะไรกันน่ะ” ดวงตาสีน้ำตาลงุนงงไม่เข้าใจเรื่องราวตรงหน้าเลยสักนิด ทั้งสามคนทำเหมือนเขาเป็นหุ่นแสดงโชว์สำหรับงานศิลปะอะไรอย่างนั้น

“ลูกแก้วเวทมนตร์น่ะ มันใช้เก็บภาพได้” เซอร์เบอรอสบอก “ราคาของมันซื้อคฤหาสน์ได้เป็นหลัง แต่ไอ้รัชทายาทโรคจิตนั่นอยากได้หลักฐานว่าข้ากำลังทรมานท่านเพราะงั้นท่านพี่ทำท่าเจ็บปวดหน่อยสิ”

เรย์คาลัสปวดหัว เขาจะบ้าตายวันละล้านรอบจริงๆ

…

เมื่อยาพิษเกือบสมบูรณ์ หมอยาหนุ่มก็เดินออกไปนอกคฤหาสน์ เวลานี้ทุกอย่างเงียบสงัด ต้นไม้เมืองร้อนที่เรย์คาลัสเพียรเอามาปลูกดูแห้งเหี่ยวผิดปกติอาจเพราะการจากไปของเจ้าของของมัน

ลมยามดึกปะทะหน้าจนผมสีเงินของเขายุ่งเหยิง แต่โมเบียสกลับไปไม่รู้สึกอะไร เขาเหมือนคนที่ตายไปแล้ว

มีเพียงแรงขับเคลื่อนหนึ่งเดียวเท่านั้นที่อยู่ในแววตาสีม่วงเข้มล้ำลึก

ข้าจะแก้แค้น คนที่ฆ่าเจ้า

เขาหยิบยาพิษที่เจือจางขึ้นมาจรดริมฝีปากขึ้นดื่มเพื่อทดสอบฤทธิ์ของมัน ไม่นานเขาก็รู้สึกเจ็บปวด แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้นข้างหลัง

ปรากฏร่างของคนคนหนึ่ง เขาใส่ชุดอัศวินแต่เป็นสีดำทั้งชุดดูกลืนกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ

อัศวินสังหารของปราสาทมืด เขาเคยเห็นคนคนนี้ตอนที่มาคุ้มกันเรย์คาลัส อัศวินฝาแฝดที่วันนี้มาคนเดียว

“เจ้าจะมาฆ่าข้างั้นเหรอ” โมเบียสถามออกไป ถึงจะตั้งใจมั่นว่าจะแก้แค้น แต่ตอนนี้เขาไม่มีอะไรพอที่จะต่อกรกับอีกฝ่ายได้เลยนอกจากยาพิษเจือจางในกระเป๋า ที่ดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่งด้วยใครจะรู้ว่าเขาต้องมาตายกลางดึกนอกคฤหาสน์แบบนี้

เขาเตรียมขวดยาพิษไว้ในมือพลางคิดว่าถ้าสาดไปจะพอซื้อเวลาให้วิ่งหนีได้หรือเปล่า

หรือว่าเขาจะต้องตายตรงนี้แล้ว

ขณะที่ชายหนุ่มผมสีเงินกำลังเตรียมใจที่จะตาย แต่อัศวินชุดดำดูไม่มีทีท่าจะทำร้ายโมเบียส เลยเขากลับเดินเข้ามาแล้วล้วงอะไรบางอย่างออกมา นั่นดูเหมือน จดหมาย

“พึ่บ” เสียงตวัดดาบมาขวางหน้าทั้งสองไว้

“คุณหมอ ถอยออกมาขอรับ” ริชาร์ด อัศวินของตระกูลอะควาเซียดึงตัวเขาออกห่างจากอัศวินชุดดำแล้วเข้าไปประจันหน้ากับอีกฝ่าย “พวกเจ้าฆ่านายน้อยของพวกเรา แล้วยังจะมาฆ่าคุณหมออีกเหรอ”

“เจ้าเข้าใจผิดแล้วอัศวิน” โมเบียสได้ยินอัศวินสังหารเปิดปากพูด เสียงของเขาทุ้มต่ำเย็นยะเยือกราวกับคำขู่ทั้งที่เป็นคำพูดทั่วไป สโครว์เอาดาบตวัดดาบริชาร์ดออกไป ทั้งสองสู้กันด้วยแรงฟันอย่างหนักหน่วง ริชาร์ดฟันใส่จุดตาย แต่อัศวินสังหารกลับเหมือนไม่ได้อยากจะสู้นัก เพียงตอบโต้เพื่อป้องกันเท่านั้นและเอ่ยปากออกมาอีกคำ

“ข้าเพียงมาส่งจดหมายให้ท่านโมเบียสเท่านั้น เจ้าอย่ามาขวางเลย” แม้น้ำเสียงจะราวกับแผ่จิตสังหาร แต่ถ้อยคำกลับดูสุภาพ

“จดหมายเหรอ อัศวินสังหารอย่างเจ้าจะส่งจดหมายรักให้หมอของอะควาเซียไม่ได้” ริชาร์ดตวาดใส่

“อะไรนะ” โมเบียสหันขวับไปหาริชาร์ด ขนาดเขามึนยาพิษยังฟังแล้วรู้สึกว่า…

มันไม่ใช่โว้ย!

“ไม่ใช่!” อัศวินสังหารเองก็รีบปฏิเสธ เขาดูจะตกใจเหมือนกัน “นี่จดหมายจากนายน้อยของเจ้า ถึงท่านโมเบียส” พอได้ยินคำว่านายน้อย ริชาร์ดจึงหยุดโจมตีอีกฝ่าย

อัศวินชุดดำ หรือก็คือสโครว์วิ่งมาหาโมเบียส โค้งและยื่นจดหมายให้อย่างให้เกียรติ์

“ท่านดัชเชสฝากมาให้” เสียงเขายังคงเย็นยะเยือกชวนขนลุก แต่โมเบียสก็รับมาเปิดด้วยความอยากรู้ พลางสงสัยว่าดัชเชสไหน ในเมื่อเฮลดันไฮม์มีแค่เซอร์เบอรอสที่เป็นดยุกอยู่ตอนนี้

จดหมายแผ่นนั้นเป็นลายมือของเรย์คาลัส

ถึง โมเบียส

ข้าปลอดภัยดีเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง แต่ห้ามบอกคนอื่นเรื่องเกี่ยวกับข้าแม้แต่มารีน เพราะข้าต้องแสร้งทำตัวเหมือนตายไปแล้ว ปราสาทเฮลดันไฮม์เหมือนปราสาทผีสิงเลย แต่รวมๆ แล้วไม่แย่สำหรับคนที่ต้องวิ่งหนีตะวันดวงน้อยแห่งแผ่นดินข้าถือว่ากินหรูอยู่สบายแบบติดแกรมทีเดียว แต่ยาข้าหมดแล้วเจ้าช่วยฝากสโครว์มาที ขอยาแก้ช้ำด้วยนะ

จากเพื่อนของเจ้า เรย์คาลัส

ป.ล. ช่วยดูแลมารีนกับท่านพ่อข้าที

ลายมืออาจปลอมได้แต่เขียนจดหมายด้วยสำนวนประหลาดๆ แบบนี้มีคนเดียว

น้ำตาคลอที่ดวงตาสีม่วงเข้ม แต่ริมฝีปากของเขากลับยิ้มออกมา ดวงตาของเขาที่ไร้ชีวิตชีวามาหลายวันนั้นได้ประกายแสงคืนกลับ

เหตุผลที่เขามีชีวิตอยู่กลับมาแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยว่าการที่เรย์คาลัสไม่อยู่เพียงสัปดาห์เดียว เขาจะเหนื่อยจนแม้แต่การหายใจก็ยังดูเกินกำลัง

ขณะนี้สำหรับเขา เหมือนเวลาที่หยุดหมุนกลับมาเดินอีกครั้ง

โมเบียสสูดหายใจเต็มปอดแล้ว เขากำชับริชาร์ดที่ยังดูสับสนว่านายน้อยสั่งห้ามบอกใคร แล้วไปเอายาของเรย์คาลัสใส่กระเป๋าให้อัศวินสังหาร เพราะยาของเรย์คาลัสสำหรับรักษาโรคเลือดหิมะโดยเฉพาะจึงทำให้มันเป็นยาแรงกว่าที่พวกเขาทำออกมาขาย เรย์คาลัสจึงต้องให้สโคว์มาเอา ระหว่างที่หยิบโมเบียสสงสัยว่าเรย์คาลัสใช้งานจิปาถะอัศวินได้ด้วยเหรอ ‘ดัชเชส’ คือเหตุผลสินะ

แล้วเขาก็พึ่งนึกได้ว่า เขากินยาพิษเข้าไปแล้วลืมกินยาถอนพิษ

โอ๊ะ ซวยล่ะ

…

เพราะยาที่ออกฤทธิ์พอดี โมเบียสล้มโครม! หัวฟาดพื้น ริชาร์ดกับสโครว์วิ่งเข้ามาดูเขาด้วยความตกใจ