ทางออก

“ท่านดัชเชสไม่ต้องกังวลนะขอรับ พวกเราจะปกป้องท่านเอง” สโครว์และสเตมป์ฟาพูดพร้อมกัน พวกเขาตั้งท่ารอรับการโจมตี

ชายผมแดงให้สัญญาณ พวกเซอร์เค็ตกระโจนใส่พวกเราเหมือนสัตว์ป่าที่กระโจนใส่เหยื่อ

“พรึ่บ” เสียงดาบผ่านลมไปวูบหนึ่ง

“พวกเจ้าว่าอะไรนะ กระต่ายเหรอ” สโครว์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ขณะที่เขาใช้ดาบแทงทีเดียวทะลุไปสี่คนแล้วฟันออกไปจนพวกที่เหลือกระโจนหลบกันระเนระนาด ส่วนสเตมป์ฟาดูสนุกกับใช้ดาบที่มีหนามนั่นกระหน่ำฟาดศัตรูอยู่โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันฟันโดนเลยด้วยซ้ำ

เหยื่อที่ว่ากลับกลายเป็นผู้ล่าเสียเองในอีกไม่กี่นาทีต่อมา!!

“มีกระต่ายเยอะเลยล่ะ ท่านดัชเชสหลบให้ดีนะขอรับ” สเตมป์ฟาพูดกับผม

“ก…เก่งเป็นบ้า” ผมเองก็เคยสังสัยเหมือนฮันโอว่าสโครว์และสเตมป์ฟานั้นมีฝีมือขนาดไหน เพราะเซอร์เบอรอสเองก็เคยบอกผมว่าไม่ค่อยได้ใช้งานทั้งสองคน แต่ตัดภาพมาที่ตอนนี้ผมยืนอึ้งมองสโครว์และสเตมป์ฟา การใช้ดาบของพวกเขาแทบจะเข้าขั้นซอร์ดมาสเตอร์ เผลอๆ ในด้านเทคนิคจะเก่งพอๆ กับเซอร์เบอรอสด้วยซ้ำ แต่เพราะเซอร์เบอรอสมีพลังเหนือมนุษย์เลยทำให้หากสู้กันจริงๆ เซอร์เบอรอสคงเป็นฝ่ายชนะ

แม้จะคนหนึ่งจะใช้ดาบยาวที่ดูไม่เหมาะสู้ระยะประชิด และอีกคนจะใช้ดาบใบเลื่อยที่ดูใช้งานยาก แต่พวกเขาแกว่งเหมือนมันเป็นของเล่นเด็กและฟันเอาฟันเอา จนอย่าว่าแต่ระยะประชิดเลย แค่เข้าใกล้พวกเขาในระยะดาบก็เป็นไปไม่ได้แล้ว

และเมื่ออีกคนฟันแนวนอน อีกคนก็จะหลบการกวาดของดาบได้อย่างลื่นไหล การเคลื่อนไหวของทั้งคู่ สอดประสานกันอย่างไร้ช่องโหว่

“เหยี่ยว” สโครว์ตะโกน สเตมป์ฟาได้ยินก็หวดดาบขึ้นปิดช่องโหว่ด้านบนที่มีคนพยายามบุกเข้ามา ดาบใบเลื่อยเกี่ยวเนื้อคนจนเลือดพุ่งใส่ผม

“ปลา” สเตมป์ฟาพูดบ้าง พลางจับตัวผมยกกระโดดขึ้นหลบ สโครว์ฟันช่วงล่าง 360 องศา ฟันขาศัตรูจนมีแต่เสียงร้องโอดครวญ

“ไก่” สโครว์บอก สเตมป์ฟาวางผมลงผลักให้ผมหมอบ แล้วเอาดาบแทงคนที่ถลันเข้ามาจะจับตัวผม

“เม่น” สเตมป์ฟากับสโครว์แทงไปรอบทิศ เลือดของพวกเซอร์เค็ตสาดกระเซ็นจนพวกนั้นไม่กล้าทำอะไรต่อได้แต่ถอยไปคุมเชิงอยู่ห่างๆ

สองแฝด เพียงแค่พูดสัญญาณที่รู้กันสองคน ส่วนผมก็ทำตัวเป็นของให้เขายกจับโยนไปโยนมา พลางเป็นห่วงเซอร์เบอรอสที่อยู่ข้างในประตูว่าจะหาทางออกมาได้ไหม

“เอาล่ะ” ฮันโอพูด มื่อเห็นอัศวินสังหารทั้งสองใช้ดาบกระซวกคนราวผักปลา

“ข้ายอมรับว่าฝีมือของพวกเจ้าเกินคาดมากไปหน่อย” เขาหยุดแล้วเว้นจังหวะ “แต่แล้วยังไงล่ะ ในเมื่อนายท่านของพวกเจ้ายังไงก็ออกมาไม่ได้อยู่ดี และข้าจะปิดทางออกและขังพวกเจ้าไว้ที่นี่ซะ”

“ปิดทางออกงั้นเหรอ” ผมเหงื่อตก ถ้าพวกนั้นมีนักเวทย์ที่สามารถปิดประตูสุสานให้กลับไปเป็นอย่างเดิมได้ พวกเราจะถูกขังไว้ในที่ที่ปิดตาย และถึงสโครว์กับสเตมป์ฟาเก่งยังไงก็ไม่มีใครเป็นนักเวทย์

สโครว์มายืนขวางหน้าผมและพยักหน้าให้พี่ชายฝาแฝดของเขา สเตมป์ฟาบุกทะลวงเข้าไปฟันทุกคนที่ขวางหน้าเพื่อจะไปหยุดฮันโอที่ถอยหลังจะออกไปที่บันไดทางขึ้นประตูแต่กลับมีนักเวทย์ใช้กำแพงเวทย์ขวางไว้

“แต่ถ้าเจ้ายอมอ้าขาให้ข้าตรงนี้ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าก็ได้นะ” มันทำหน้าโรคจิตเหมือนอยากจะโลมเลียผมเต็มแก่จนผมเลือดขึ้นหน้า

“ฝันไปเถอะไอ้สมองเน่า” ผมด่า “ช่วยตัวเองกับทรายไปซะเถอะไม่มีใครอยากทำกับเจ้าหรอก”

“ของเล่นของไอ้หมาบ้าอย่างเจ้าไม่มีสิทธิพูด” ฮันโอตวาดใส่ผม “ข้าจะขังพวกเจ้าไว้ให้อดตาย ข้าชนะดยุกแห่งเฮลดันไฮม์ได้ ข้าจะได้สร้างผลงานแล้วท่านพ่อจะได้ยอมรับข้าเป็นว่าที่ดยุกซักที” เขาพูดเหมือนคนคุ้มคลั่ง

“คนที่ทำร้ายพันธมิตรอาณาเขตติดกันเนี่ยนะ ถ้าพ่อเจ้ายังให้เป็นว่าที่ดยุกก็โง่อเนกประสงค์แล้ว” เมื่อผมพูดแบบนั้นเขาก็งง แล้วก็เปลี่ยนเป็นโกรธจัด

“ตายอยู่ที่นี่ซะเถอะ” ฮันโอพูด “ผนึกนี่ไม่มีอะไรคลายได้นอกจากนักเวทย์ระดับสูง กับระเบิดเวทย์ของหอคอยเวทมนตร์ ซึ่งไม่มีใครมีมันนอกจากองค์รัช-”

“บึ้ม!!!” ฮันโอยังพูดไม่ทันจบประโยค จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดประทุขึ้นที่ประตู พวกนักเวทย์ตกใจจนเสียการควบคุมกำแพงเวทย์ ประตูหินที่เซอร์เบอรอสเข้าไปก่อนหน้านี้ระเบิดออก ชิ้นส่วนหินพุ่งกระเด็นกระจายและมีชิ้นหนึ่งถูกปาใส่หัวฮันโออย่างจังจนเลือดออก

“อ๊ากกก” ฮันโอร้องลั่น “อะไรวะ”

สโครว์พาผมก้มหลบเศษระเบิดได้ทัน

ประตูทะลุเป็นรู ในขณะที่คนที่เดินออกมาจากประตูคือเซอร์เบอรอส เขาเดินออกมาด้วยท่าทางสบายๆ ลากศพนักเวทย์ที่มีเลือดออกไหลเป็นทางออกมาด้วย แต่ตาขาวของเขามีสีดำแปลกๆ เจือปนอยู่

เขาใช้พลังนั่นอีกแล้วสินะ

แล้ว…ร่างกายของเขาล่ะ

ผมมองสำรวจร่างกายเขาด้วยความเป็นห่วง

“พวกนักเวทย์หิวเงินนั่นทำระเบิดได้ดีจริงๆ ด้วย ระเบิดที่ทำมาเพื่อฆ่าข้า ทำลายได้แม้แต่ผนึกเก่าแก่” เซอร์เบอรอสพูดในขณะที่ปัดเศษหินออกจากตัว “น่าจะให้พวกมันทำอีกซักร้อยอัน ไหนๆ ตอนนี้พวกมันก็อยู่ในคุกของข้าแล้ว”

“เซอร์เบอรอส เจ้าเป็นไรไหม” ผมตะโกนถาม

“ท่านพี่เรย์ บาดเจ็บงั้นเหรอ” เมื่อเขาเดินเขามาใกล้ บนตัวเขาเหมือนจะมีบาดแผลที่เกิดจากการสู้กับนักเวทย์ บาดแผลกลางอกค่อยๆ สมานตัวแต่ยังไม่สนิทดี เซอร์เบอรอสปล่อยมือจากศพแล้วรีบวิ่งมาหาผมเมื่อเห็นเลือดที่เลอะชุดของผม และรวบตัวผมไว้ในอ้อมแขน

“ไม่ใช่เลือดข้า สโครว์กับสเตมป์ฟาปกป้องข้าไว้น่ะ พวกเขาเก่งมากเลย แล้วเจ้าล่ะเจ็บไหม” ผมเอามือจับตัวเขาไว้ มองสำรวจบาดแผลของเขาด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน

อุณหภูมิเขายังปกติ ค่อยยังชั่ว

“แล้วท่านพี่ไม่ชมข้าบ้างเหรอ ข้าพกระเบิดมาด้วยนะ ไม่ใช้พลังตัวเองด้วย ข้าเก่งไหม” เซอร์เบอรอสทำหน้าอ้อนแล้วเอาใบหน้าคมซุกมือผมเหมือนเป็นหมาสีดำตัวใหญ่

“อื้ม ก..เก่ง” ผมกัดลิ้นตอบไปและรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนขึ้นมา “แต่เจ้าบาดเจ็บ”

ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเขาก็ยังทำอะไรแบบนี้ได้ ผมล่ะปวดหัว

ฝ่ายฮันโอที่เอามือกุมหัวที่โดนหินปาใส่ทำหน้าตกใจสุดขีดเมื่อเห็นเซอร์เบอรอส ไม่แน่ใจว่าตกใจที่เซอร์เบอรอสยังไม่ตายหรือตกใจที่เขาออดอ้อนผมเหมือนอยู่กันสองคนในโลกมากกว่ากัน

“พวกเรา ถอย” เขาตั้งสติได้แล้วตะโกน มีคนเหลืออยู่เพียงสิบกว่าคนที่ยังไม่ตายและไม่ได้รับบาดเจ็บ พวกนั้นรีบวิ่งจะไปยังทางออก แต่สโครว์และสเตมป์ฟาไปขวางไว้

“จะไปไหน” เซอร์เบอรอสก้าวทีเดียวก็ไปปรากฏตรงหน้าฮันโอแล้วต่อยท้องเขาจนกระเด็นไปกระแทกผนังหิน แล้วตกลงมากระแทกพื้น

“ในเมื่อนี่เป็นกับดัก ศิลามังกรก็ไม่มีอยู่จริง งั้นระเบิดที่นี่ให้ราบเลยดีไหม ไหนๆ ก็เอาระเบิดมาแล้ว” เซอร์เบอรอสโยนระเบิดในมือเล่น

“ไม่ได้นะ ท…ท่านดยุก ศิลามีอยู่จริง” ฮันโอละล่ำละลักบอก

“งั้นเหรอ” เซอร์เบอรอสยักไหล่ แล้วหันไปมองประตูหินอีกสามบานที่ยังปิดสนิท “ท่านพี่เรย์คาลัสขึ้นไปก่อน ข้าจะต้องระเบิดประตูพวกนี้” พูดจบเขาก็ดันให้ผมขึ้นบันไดทางออกไป

“ไม่ได้นะ! สมบัติด้านในจะเสียหาย” ฮันโอพูด

“งั้นเหรอ”

“อย่านะ ท่านดยุก” ฮันโอร้อนเสียงหลง “ท่านพ่อข้าต้องโกรธมากแน่ อ…อย่าเลยอย่าระเบิดมันนะ” เขาเกาะขากางเกงขอเซอร์เบอรอสและขอร้อง

“พ่อของเจ้าจะต้องภูมิใจในตัวเจ้ามากแน่นอน” เซอร์เบอรอสแหงนหน้าหัวเราะแล้วจุดระเบิดทั้งสามอัน

“ขอบคุณที่เชิญข้ามายังเซอร์เค็ตนะ ส่วนศิลามังกรข้าขอรับเอาไว้เอง”

“ม่ายยยยยยยยย” ผมที่ขึ้นมาถึงทางออกที่ไร้ผู้คนก็ได้ยินเสียงโหยหวนของฮันโอพร้อมเสียงระเบิด เมื่อเสียงเงียบลง สโครว์กับสเตมป์ฟา และเซอร์เบอรอสก็ขนหีบที่บรรจุด้วยศิลามังกรเต็มเปี่ยมออกมา

.

.

.

.

ขณะเดียวกันนั้นเองในคฤหาสน์อะควาเซีย มีหญิงสาวที่แต่งชุดเมดใส่หมวกปิดหน้ากำลังเดินออกจากคฤหาสน์ และขณะนั้นเธอเดินสวนกับคนคนหนึ่งชายผู้แต่งตัวด้วยชุดขาวทั้งชุดและผมสีเงิน เสื้อผ้าของเขายับเยินเหมือนเพิ่งลุกจากเตียง

“เดี๋ยว เธอน่ะ” ชายหนุ่มผมสีเงินเรียก เขามีใบหน้าหล่อเหลาแต่กลับดูเหมือนคนไม่ได้นอนเพราะขอบตาที่ดำคล้ำทั้งที่เวลานี้เป็นเวลาเช้า

“เธอเป็นเมดใหม่เหรอ ไม่เคยเห็นหน้าเลย” หญิงสาวชะงัก ขยับตัวหนีอีกฝ่ายเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ

“คุณหมอขอรับ” เสียงวิ่งมาจากทางด้านหลังของหญิงสาว ฝ่ายที่ถูกเรียกว่าคุณหมอ สะดุ้งเฮือก

“ทำไมเมื่อวานนี้ไม่รอข้าเลยล่ะขอรับ” เจ้าของเสียงใส่ชุดอัศวินประจำคฤหาสน์และมีผมสีทองที่สว่างสดใสวิ่งมาหยุดตรงหน้าเขา “ถ้าวันนี้ไปดื่มเรียกข้านะขอรับ”

“ทำไมข้าต้องเรียกเจ้าด้วย” คุณหมอทำหน้าคว่ำแล้วรีบเดินเข้าคฤหาสน์ไปและไม่สนใจหญิงสาวอีก ส่วนฝ่ายอัศวินก็เดินตามพลางบอก “ต้องเรียกสิขอรับ”

เมื่อทั้งสองหายไปจากสายตา หญิงสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอเดินไปตามทางเดิน ลัดเลาะไปที่พุ่มไม้ที่ลับตาคน ที่นั่นมีรถม้าจอดอยู่ เป็นรถม้าที่เรียบง่ายไม่สะดุดตาผู้คน แต่พินิจพิจารณาดูดีๆ แล้ว รถม้านั่นกลับใช้วัสดุดีและใช้ไม้ราคาแพงผิดจากทั่วไปราวกับจงใจสร้างไว้อำพรางเพื่อจะกระทำการบางอย่าง

“อรุณสวัสดิ์ขอรับ เลดี้แห่งอะควาเซีย” ชายหนุ่มผมสีขาวยิ้มจนตาหยีและโบกมือทักทาย

“เช่นกันเจ้าค่ะ ท่านดยุกอิลเครน” หญิงสาวในชุดเมดตอบ หล่อนถอดหมวกที่ปิดบังใบหน้าออกและถอดวิกผมสีน้ำตาล ผมสีชมพูของเธอส่องสว่างกับแสงแดด

“ลำบากมากเลยค่ะกว่าจะออกมาได้ ข้าวางยาสาวใช้ของตัวเองไปด้วยค่ะ” มารีนจัดผมให้เข้าที่ “ขอบคุณช่วยรับฟังคำขอของข้านะคะ”

“ไม่มีปัญหาเลยขอรับ ได้ช่วยเหลือเลดี้เป็นเกียรติย์ของอัศวินอยู่แล้ว ช่วยเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับคุณชายเรย์คาลัสให้มากว่านี้ได้ไหมขอรับ” ดยุกอิลเครนพูด

.

.

.

หลังจากที่ข้ากลับมาจากความตาย หลังจากโดนระเบิดแหลกเป็นชิ้น

แม้ร่างกายของข้าจะถูกหลอมรวมขึ้นใหม่ด้วยพลังปีศาจ แต่นั่นกลับเต็มไปด้วยผลข้างเคียง

เสียงในหัวข้าดังขึ้นเรื่อยๆ ข้ารับรู้ความรู้สึกของมันได้ ความรู้สึกของวิญญาณที่หิวโหยไม่รู้จักอิ่ม วิญญาณแค้นในตัวข้า เหล่าวิญญาณที่โดนช่วงชิงชีวิตและมอบถวายให้เป็นของขวัญแด่ปีศาจ ที่มาของพลังแข็งแกร่งในตระกูลเฮลดันไฮม์

“ฆ่ามัน ฆ่ามัน ฆ่ามัน ข้าอยากได้กลิ่นเลือด”

“กระชากมันออกมา ฉีกมันเป็นชิ้นๆ”

“ข้าจะกลืนกินเจ้า ทำลายเจ้าตั้งแต่เลือดเนื้อไปจนถึงกระดูก”

“ทุกสิ่งที่เจ้าปรารถนารวมถึงสิ่งสำคัญที่สุดของเจ้าจะถูกทำลาย”

“หุบปาก ไอ้พวกผี ตอนนี้ข้ายังไม่ตาย” ข้าตวาดออกมาลั่นรถม้าและเอามือกุมแผล จนเรย์กับพวกแฝดทำหน้าตกใจ ถึงข้าไม่ได้ใช้พลังกับพวกเซอร์เค็ตมากนัก แม้ว่านักเวทย์จะพยายามโจมตีข้าด้วยเวทย์ลมที่กรีดผิวหนังของข้า แต่การฆ่ามันสำหรับข้าเป็นเรื่องง่าย

แต่ร่างกายของข้าเหมือนจะใกล้ถึงขีดจำกัดเต็มทน

เมื่อพวกเรากลับถึงปราสาท สติกซ์ก็ออกมารับพวกเราและรีบขนศิลาเข้าไปไว้ด้านใน พวกเราเอาสมบัติบางส่วนของเซอร์เค็ตติดออกมาด้วย แต่ไม่ได้เอามาทั้งหมด เพราะร่างกายของข้ารอไม่ได้ขนาดนั้น

สติข้ารางเลือนขึ้นทุกที ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายข้าไม่เป็นของข้าอีกต่อไป

ข้าถูกแช่อยู่ในอ่างศิลามังกร สลับกับขึ้นมานอนบนเตียง กลางวันหรือกลางคืน ข้าแทบแยกไม่ออก ทุกอย่างสับสนวุ่นวาย บางครั้งข้าถึงกับเห็นภาพหลอน

“ฆ่ามัน ฆ่ามันให้ตาย ทุกคน ทุกคนที่ทำให้พวกเรากลายเป็นแบบนี้”

“ฆ่ามันให้หมดทุกตัว” เงาดำรุมล้อมข้าเข้ามาเรื่อยๆ พวกมันต้องการเห็นเลือด เงาดำเลื้อยเข้ามาหาข้าจนหนาทึบ เหมือนมันพยายามแย่งชิงร่างกายไปจากข้า

มีเงาเงาหนึ่งพยายามจะฆ่าข้า มันโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วอุดปากข้าไม่ให้ข้าหายใจ ข้าเอื้อมมือไปบีบคอมันอย่างแรงให้มันปล่อยข้า แต่ข้ากลับได้ยินเสียงคุ้นเคยที่เหมือนดังมาจากที่ไกลแสนไกล

“อ..อั่กก เซอร์เบอรอส นี่ข้าเอง” เงาดำนั้นดิ้นไปดิ้นมา ข้าจึงบีบมันแรงขึ้นอีก

“สติกซ์ ช่วยข้าด้วย ฮึก” เสียงนั่นดังขึ้น เสียงนั้นคือ เสียงของเรย์?

เมื่อได้ยินเสียงนั่นข้าก็รีบคลายแรงบีบ

นี่คือเรื่องจริงหรือความฝันที่พยายามล่อลวงข้าด้วยเสียงของเขากันแน่ข้าแยกไม่ออก

“เฮือก” ข้ารู้สึกเจ็บที่ท้ายทอยเหมือนใครมาตีหัว และสติของเข้าก็กลับมา เมื่อข้าลืมตาขึ้น ข้าเห็นสติกซ์กำลังกำไม้ถูพื้นอยู่ ดวงตาสีฟ้าของเขามีแววกังวล เขาน่าจะเป็นคนที่ตีหัวข้า ส่วนเรย์ที่เอามือกุมคอ รอยบีบยังคงชัดเจน

นั่นเป็นฝีมือของข้า? ข้าบีบคอเขา ข้าเนี่ยนะ?

“อึก” ข้าเอามือกุมหัวด้วยความตกใจและสับสน

“ข้า..ข้าบีบคอท่านพี่เหรอ” ข้าถามเขาด้วยเสียงสั่นๆ ด้วยความรับไม่ได้

ทั้งที่ข้าต้องการให้เขาอยู่ข้างกายมากกว่าใคร ต้องการให้เขามีชีวิตอยู่ข้างๆ ข้า แต่ข้ากลับเป็นคนที่จะฆ่าเขาเสียเอง เขาที่อ่อนแอเปราะบาง อาจจะตายเพราะข้าได้ทุกเมื่อ ข้าอยู่เคียงข้างเขาไม่ได้ ข้าทำไม่ได้ พลังของข้ามีไว้เพื่อทำลาย ไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องใคร ในวินาทีที่ข้าเกิดเป็นเฮลดันไฮม์ ข้าก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่สามารถรักใครได้

แม้แต่คนที่ข้ารักมากที่สุด

ข้าก็ทำร้ายเขากับมือของข้าเอง

“ใช่ ถ้าสติกซ์ไม่ช่วยไว้ข้าคงตายไปแล้ว” เรย์บอกผม ในดวงตาของเขามีน้ำตาอยู่ แต่เมื่อข้าจะเข้าไปใกล้เขากลับถอยหนี “ท่านดยุกท่านพักผ่อนเถอะข้าจะไปแล้ว”

หัวใจของข้าคล้ายโดนบีบ

“ท่านเซอร์เบอรอสยังอาการไม่คงที่ ท่านอยู่ห่างๆ ดัชเชสไว้ก่อนเถอะขอรับ” สติกซ์พูด

“ไม่ ข้าไม่อยากอยู่ห่างจากเรย์” ข้าดึงเรย์มากอด

แต่เรย์ในอ้อมกอดข้า เขากลับตัวสั่นด้วยความกลัว เขากลัวข้า…

“ถ้างั้น ท่านจะฆ่าดัชเชสกับมือตัวเองเหรอขอรับ ท่านเซอร์เบอรอส” สติกซ์เอ่ยเตือนพลางขมวดคิ้วทำหน้าจริงจัง ทำให้ข้านิ่งไป “ตอนนี้ท่านไม่เป็นตัวของตัวเองเลย”

ข้าไม่ฟังเขาและยังคงกอดเรย์ไว้

ต่อให้ข้าเป็นคนที่ทำร้ายเขา

เป็นคนที่อันตรายกับเขามากที่สุด

ข้าก็ยังไม่อาจปล่อยเขาไปได้

…