จุดอ่อน

เซอร์เบอรอสรู้ว่าผมมีประชุมกับทายาทผู้นำตระกูลใหญ่ มันเป็นการประชุมที่จัดปีละครั้ง ซึ่งเป็นผู้คนที่ผมไม่ค่อยสนิทมากนัก เพราะถ้าไม่ใช่คนที่จริงจังเคร่งเครียดอยู่ตลอดเวลาก็เป็นคนเสเพลชนิดคบไม่ได้ พวกนั้นคนใดคนหนึ่งอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เรย์คาลัสในนิยายเสียคน เพราะการโดนชักชวนเล่นพนันจนเสพติดและพนันมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ตระกูลล่มสลาย ผมจึงระมัดระวังตัวไม่สนิทกับคนไหนเป็นพิเศษ

“ท่านพี่เรย์คาลัส วันนี้ข้าจะพาท่านพี่ไปเอง” เซอร์เบอรอสก็มาหาผมและพูดแบบนั้น ระหว่างที่ผมยังจัดการความรู้สึกตัวเองกับภาพที่เห็นในตรอกแคบนั่นไม่ได้ และไม่รู้จะทำอย่างไร

“ไม่เป็นไร เจ้ายุ่งอยู่นี่นา ข้าไปเองก็ได้” ผมพูดแบบนั้นโดยไม่มองหน้าเขา แต่เขาดึงแขนผมจนตัวปลิวและรั้งตัวเข้ามาใกล้

รู้แล้วว่าแรงเยอะ ไม่ต้องดึงขนาดนั้นก็ได้

ผมเจ็บ ไม่รู้ว่าที่ร่างกายหรือจิตใจกันแน่

“ทำไม” เขาเข้ามาใกล้และมองผมที่พยายามข่มความรู้สึกและหลบตา

“ก็… เจ้ามีเรื่องต้องทำไม่ใช่เหรอ มันไม่ได้ไกลมาก ข้าไปเองก็ได้” สีหน้าผมอาจจะดูผิดปกติมาก ดวงตาสีแดงของเขาเลยมองตามด้วยความสงสัย

“เหอะ ยังไงท่านพี่ก็ต้องไปกับข้าอยู่ดี ถึงท่านพี่จะไม่อยาก เพราะข้าเตรียมชุดให้ท่านแล้ว” เขาคว้าเอวของผมมาแนบตัว

“อึก ทำอะไร” เซอร์เบอรอสปลดกระดุมเสื้อผมออก

“แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้น่ะ วางใจเถอะข้าไม่ทำอะไรหรอก” เขาขมวดคิ้วมองผมที่ทำหน้าไม่เต็มใจ และเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ชุดที่เซอร์เบอรอสใส่ให้เป็นชุดสีดำทองที่ดูหรูหราชุดหนึ่งที่เหมือนชุดคู่กับเขา

“ท่านพี่ผอมไปนะ” เมื่อเปลี่ยนชุดให้เสร็จ เขาจับปากผมอ้าและยัดคุกกี้เข้าปากผมก่อนที่ผมจะทันพูดอะไร ผมอยากปฏิเสธเขาให้หนักแน่นกว่านั้น แต่กลับทำไม่ได้ อาจเพราะเคยชินที่ไม่เคยปฏิเสธอะไรเขาอย่างจริงจังมาก่อน ผมรู้สึกแย่กับความอ่อนแอของตัวเอง แต่ก็แกล้งทำตัวเป็นปกติ

ผมอยากถามเขาเรื่องภาพที่เห็นวันนั้น แต่ผมยังไม่พร้อมได้ยินคำตอบ

ถ้าเขาบอกว่าภาพที่ผมเห็นมันเป็นเรื่องจริง ส่วนเรื่องของผมกับเขามันเป็นเรื่องโกหกล่ะ

ทำไมผมถึงเอาแต่ใจอ่อนให้คนคนนี้ ยิ่งคิดผมก็ยิ่งไม่เข้าใจตัวเอง ตอนแรก ที่ผมทำดีกับเขาเพราะว่าไม่อยากให้เขากับมารีนกลายเป็นเรื่องโศกนาฏกรรม ไม่อยากให้เขาฆ่าผมตามนิยายหลัก

แต่ความรู้สึกในตอนนี้ทำให้ผมทรมานยิ่งกว่าตอนที่ร่างกายเอาแต่ป่วยเสียอีก

เขาจับมือผมแล้วบีบเบาๆ ผมบีบตอบทั้งที่ภายในใจรู้สึกเจ็บปวดเหมือนหัวใจถูกฉีกเป็นชิ้น

ระหว่างที่นั่งรถม้าผมเหม่อตลอดทาง แต่ดูเหมือนเซอร์เบอรอสเองก็ไม่คิดจะชวนคุยด้วย

บรรยากาศระหว่างเราแปลกไปหมด ระหว่างที่พวกเราผ่านทางลัดที่ต้องผ่านป่า ผมกำลังใจลอยคิดเรื่องไร้สาระ จู่ๆ รถม้ากระแทกกับอะไรบางอย่างแรงจนผมสะดุ้ง

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ!” ผมก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ เสียงอาวุธกระทบกัน

“อึก เซอร์เบอรอส เราถูกลอบโจมตีเหรอ” ผมถามเขาแต่เซอร์เบอรอสไม่ตอบและเปิดประตูออกไป เมื่อลงจากรถม้าก็พบว่าเราถูกล้อมไว้ในวงของทหารอาวุธครบมือที่พร้อมจะโจมตี

“ค..ใครมันทำอะไรแบบนี้” ผมพูดเสียงสั่น

“ข้าเอง ข้ามีเรื่องที่ต้องคุยกับพวกเจ้า” ชายคนหนึ่งเดินออกมาด้านหน้าและขนาบด้วยอัศวินสองข้าง ผู้ชายคนนั้นผมสีทองและมีออร่าเหมือนกับเทวดาแต่การกระทำกลับตรงกันข้าม

“ถวายบังคมตะวันดวงน้อยแห่งอาณาจักร” ผมทำความเคารพเช่นเดียวกับเซอร์เบอรอสในขณะที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่

“วันนี้ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วยแล้ว นายน้อยแห่งอะควาเซีย” องค์รัชทายาทมองด้วยสายตาเย้ยหยัน

ผมมองเซอร์เบอรอสที่ไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ สีหน้าของเขาดูเรียบเฉย

“มีเรื่องอะไรให้กระหม่อมช่วยเหรอพะยะค่ะ” ผมถามและไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี

เห้อ ชีวิตจะให้ผมแก้ปัญหาไปทำไมในเมื่อปัญหาคือรัชทายาทตรงหน้าผมนี่

ทำไมดวงผมถึงมีปัญหากับพวกผู้มีอิทธิพลนักนะ

“เซอร์เบอรอส คนอย่างเจ้า มือขวาของข้าอย่างเจ้าน่ะมีจุดอ่อนไม่ได้หรอกนะ” องค์รัชทายาทเข้ามาใกล้เซอร์เบอรอส แต่ผมเองก็ได้ยินชัดเต็มสองหู

“จุดอ่อนพรรค์นั้นจะทำให้เจ้าอ่อนแอลง คนอย่างเจ้าที่ต้องเคียงข้างข้าต้องแข็งแกร่ง” องค์รัชทายาทพูด “เพราะงั้นถ้าเจ้าอยากไปสูงกว่านี้ตอนข้าขึ้นครองราชย์ล่ะก็ คงไม่ต้องให้ข้าบอกว่าเจ้าต้องทำอะไรใช่ไหม”

“จุดอ่อนงั้นเหรอ ข้าไม่มีหรอก” ใบหน้าหล่อเหลาพูดออกมาอย่างไร้ความรู้สึก

“งั้นก็พิสูจน์สิ เลิกปกป้องของที่แตกหักง่ายพรรค์นั้น ทำให้ข้าเห็นสิ” องค์รัชทายาทพูด ผมยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า จนกระทั่ง

“เจ้าช่วยตายไปให้พ้นหน้าข้าทีสิ นายน้อยแห่งอะควาเซีย นั่นแหละเรื่องที่ข้าจะขอให้เจ้าช่วย” เซอร์เบอรอสเดินไปข้างหน้าองค์รัชทายาทแล้วหันหน้าเข้าหาผม ดาบในมือของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำ

พรึ่บ! เสียงดาบผ่านอากาศ ผมรู้สึกเจ็บและเอามือกุมหัวใจตามสัญชาตญาณ มองเซอร์เบอรอสที่เป็นคนฟันผมด้วยความไม่เข้าใจ เลือดที่อกไหลทะลักออกมาไม่หยุด ผมเจ็บและรู้สึกเวียนหัวจนกระอักเลือดออกมาจากปาก

“เหอะ เจ้านี่เป็นสมเป็นหมาบ้าแห่งอาณาจักรอาร์คจริงๆ นะ ขนาดคนรักยังฆ่าได้ตาไม่กะพริบเลยเหรอ” องค์รัชทายาทเอ่ยอย่างเยาะหยัน “ช่างเย็นชาเหลือเกินนะ ข้ากังวลอะไรเปล่าประโยชน์เสียจริง”

“เขาไม่ใช่คนรักของข้า และสำหรับดยุกแห่งเฮลดันไฮม์ ราชอาณาจักรก็ต้องมาก่อนความสัมพันธ์ส่วนตัว” เซอร์เบอรอสตอบด้วยเสียงเยียบเย็น

ผมมองคนตรงหน้าเหมือนกับไม่เคยรู้จักเขามาก่อนเลย

เวลานี้ผมไม่รู้แม้กระทั่งว่าเขาเป็นใคร ทั้งกายและใจมีแต่ความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมา

“เจ้าทำแบบนี้กับข้าได้..ยังไง” ในหัวผมมีแต่คำถามว่าทำไม

ทำไมถึงทำกับผมแบบนี้

“ก็แค่ ข้าจำเป็นต้องทำ” เซอร์เบอรอส เสียงของเขาราบเรียบและใบหน้าคมของเขาก็เหมือนไม่มีความรู้สึกใดๆ เกิดขึ้น

สมองผมค่อยๆ ทำความเข้าใจเรื่องตรงหน้าทีละน้อย

“ข้าเกลียดเจ้า” ผมมองเขาด้วยแววตาเจ็บช้ำ มีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดแต่ผมกลับไม่พูดมันออกมา เลือดสีแดงไหลออกมาไม่หยุดและดวงตาผมค่อยๆ พร่ามัวลง

เซอร์เบอรอสมองผมด้วยแววตาว่างเปล่าราวกับมองอากาศธาตุ

“เจ้าจะได้รับรางวัลอย่างงาม เซอร์เบอรอส รวมถึงศิลามังกรที่ข้าสัญญาจะให้เจ้า” องค์รัชทายาทเอ่ย “หลังจากนี้ก็บอกลาคู่ขาของเจ้าซะ”

“ท่านก็บอกลาคนของท่านด้วย องค์รัชทายาท”

“เจ้าหมายความว่ายังไง” เซอร์เบอรอสมององค์รัชทายาทแล้วตวัดดาบ อัศวินด้านทั้งซ้ายและขวาของเจ้าชายถูกฟันขาดเป็นสองท่อน

“เสียดาย น่าจะไม่ทันแล้ว กระหม่อมยั้งดาบไม่ทันพะยะค่ะ” เซอร์เบอรอสเหยียดยิ้มเย็น ทหารกรูเข้ามาจะทำร้ายเขาแต่เซอร์เบอรอสฟันหัวพวกนั้นหลุดทีเดียวสามหัวง่ายเหมือนตัดเนย ดาบสีดำของเขาอาบเลือดจนชุ่มฉ่ำ เมื่อสะบัดออกไป โลหิตสาดกระเซ็นจนทุกคนถอยออกห่าง

เลือดที่กระเด็นใส่ทำให้สีหน้าของเขายิ่งเหมือนคนบ้าคลั่ง

“เหอะ บ้าไปแล้วเหรอ เจ้าอยากโดนข้อหาหมิ่นเบื้องสูงหรือไง” รัชทายาทโกรธจนหน้าดำ

“ท่านต้องการพลังของข้าไม่ใช่เหรอ ข้าคือพลังที่สมเป็นมือขวาของท่านไง หมาบ้าแห่งอาณาจักรอาร์ค” เซอร์เบอรอสยังคงยิ้มที่ราวกับปีศาจ “ที่ไม่มีจุดอ่อน”

“ดี งั้นข้าจะรอดู” ชายผมสีทองหันหลังจากไปอย่างอารมณ์เสียพร้อมทหารที่เหลือ ทิ้งให้ผมกับเซอร์เบอรอสอยู่กันสองคน

“…” เซอร์เบอรอสนั่งลงมองผม ดวงตาเขายังคงดูว่างเปล่า ส่วนผมรู้สึกเจ็บเหมือนร่างกายโดนฉีกเป็นชิ้น

“เจ้าจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ” ผมถามเขา

แต่คำตอบที่ได้คือความว่างเปล่า นี่ผมคาดหวังอะไรจากคนคนนี้กัน

“ข้าไม่น่าเจอกับเจ้าเลย” ทุกอย่างที่ผมตั้งใจทำให้เขาแว่บเข้ามาในหัวรีรันเหมือนกับวิดีโอคุณภาพต่ำ ภาพที่เขาแกล้งผมตอนเขายังเด็ก ภาพที่ไปส่งเขาออกรบ ภาพที่เขากอดผม ภาพที่เราสองคนอยู่ด้วยกัน ภาพที่จูบกัน ภาพแววตาของเขาที่เหมือนเอ่ยพูดคำบางคำออกมาแต่นั่นเป็นสิ่งที่ผมคิดไปเองแต่เพียงฝ่ายเดียว

ผมกำลังจะตายอีกครั้งสินะ

แต่ผมกลับเจ็บปวดหัวใจมากกว่าร่างกายเสียอีก

ไม่ใช่คนรักเหรอ

จากทุกสิ่งที่ผมทำ จากความรู้สึกที่ผมให้ ผมเพียงแต่หวังว่าเขาจะไม่ฆ่ากัน

แค่นั้นยังไม่ได้เลยเหรอ

น่าสมเพชจริงๆ ที่แม้จะมีชีวิตที่สองผมก็ยังใช้ได้ห่วยแตก ทำทุกอย่างเพื่อคนอื่นสุดท้ายก็โดนเขาฆ่าตาย

“ข้าเกลียดเจ้า ได้ยินไหม ดยุกแห่งเฮลดันไฮม์ ข้าขอสาปแช่งเจ้า” ผมใช้พลังเฮือกสุดท้ายเปล่งเสียงออกมา มองเขาพร้อมกับกระอักเลือดไปด้วย “ขอให้เจ้าทุกข์ทรมานเหมือนกับข้า”

ข้าไม่น่า…รักเจ้าเลย

ทุกอย่างดับวูบลง

…

…

มีข่าวลือว่าคุณชายแห่งอะควาเซีย ถูกจับกุมในข้อหาทำร้ายรัชทายาทและทหาร และโดนดยุกแห่งเฮลดันไฮม์ฆ่าทิ้งเป็นการสำเร็จโทษ ทางตระกูลอะควาเซียนำโดยแอตลาสพยายามติดต่อไปยังปราสาทมืดเฮลดันไฮม์เพื่อสอบถามข้อเท็จจริง แต่ปราศจากคำตอบจากรั้วสูงที่ปิดสนิทแทบไม่มีคนเข้าออก

“โมเบียส เจ้าว่าท่านพี่ตอนนี้อยู่ไหน” มารีนมองไปที่หน้าต่างคฤหาสน์ที่มีฝนตกปรอย ดูอึมครึมเหมือนจิตใจของทั้งคู่ หน้าตาของนางดูโศกเศร้าและเป็นกังวล

“ข้าไม่รู้เลย คุณหนูมารีน” โมเบียสตอบอย่างเหม่อลอย เขาดูเหมือนคนที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แม้แต่เส้นผมสีเงินก็ยังดูไม่เป็นทรง

“มีข่าวลือว่าพี่ข้าตายไปแล้ว ถ้าไม่มีท่านพี่ข้าจะอยู่ได้อย่างไร” หญิงสาวรำพึง

‘นั่นสิ ไม่มีเรย์คาลัส แล้วข้าจะอยู่ได้อย่างไร’ โมเบียสคิด

เขาเดินอย่างไร้จุดหมายมาหยุดที่ห้องทำงาน ห้องปรุงยาที่เรย์คาลัสทำให้เขา แม้จะเป็นแค่ห้องทำงานของหมอยา แต่เรย์คาลัสเป็นคนเลือกของอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาใส่ใจกับสิ่งของในห้องนี้เป็นอย่างมาก นิ้วของโมเบียสลูบไปที่หลอดแก้วใส่ยา

“ช่วยทำหลอดแก้วที่หนาและทนทานกว่านี้ให้ได้ไหม ข้าไม่อยากให้มีอุบัติเกิดขึ้นกับหมอยาของข้า” โมเบียสหวนนึกถึงตอนที่เรย์คาลัสจู้จี้จนช่างแก้วแทบจะเอาแก้วตีหัวเขา เพราะโมเบียสทำหลอดแตกบ่อยจากการทดลอง จนได้หลอดแก้วที่หนากว่าปกติและทนทานกว่าหลายเท่า เขามองตู้เก็บของที่เรย์คาลัสเป็นคนเลือก

“เอาสีเงินแล้วกัน มันเข้ากับสีผมเจ้าเลย”

“สีอะไรก็ช่างเถอะ ข้าไม่ได้ทำงานด้วยสีผม แค่ให้มันใส่ของได้ก็พอ” เขาจำได้ว่าเขาตอบไปแบบนั้น

“งั้นตามใจข้านะ” เรย์คาลัสบอก

ในตู้นั้นมีหนังสือที่ทั้งสองคนไปเลือกด้วยกัน บางเล่มมาจากวันแรกที่เจอกัน บางเล่มมาจากวันอื่นๆ ความทรงจำที่เพิ่มขึ้นจากหนึ่งวันสองวัน เช่นเดียวกับจำนวนหนังสือ และมันเพิ่มขึ้นจนเกือบเต็มตู้

เช่นเดียวกับความรู้สึกของเขาที่เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เบาะรองนั่งที่ดูหรูหราที่เรย์คาลัสซื้อมาเพราะกลัวว่าหมอยาของเขาจะเมื่อย

“นี่ เจ้าต้องรองหลังไว้แบบนี้นะ เวลาเจ้านั่งนานจะได้ไม่ปวดหลังยังไงล่ะ” เขายิ้มสดใสและมอบให้แบบนั้น “ข้าเลือกอันที่นุ่มที่สุดมาเลยนะ เห็นเขาบอกว่ามันทำมาจากขนห่าน คนขายบอกว่าขนห่านมันอุ่นกว่าขนเป็ดด้วยล่ะ” แค่นั้นก็เพียงพอที่จะให้ชายหนุ่มผมสีเงินยอมทำทุกอย่างเพื่อรักษาเรย์คาลัสให้หาย

ตอนที่ทั้งสองเจอกัน เขาเป็นคนที่ไม่เหลือสิ่งใดจะเสียอีกต่อไปแล้ว

ทั้งครอบครัว ทั้งที่อยู่อาศัย ทั้งอาหาร

ในตอนนั้นโมเบียสกำลังจะไปวิหารของลัทธิมืดเพื่อขายตัวเองเป็นทาส แลกที่นอนและอาหารกับการทำยาให้พวกเขา ไม่ว่าจะเป็นยารักษาหรือยาพิษโมเบียสก็ไม่เกี่ยง เพราะวิหารจะช่วยในการซ่อนตัว

โมเบียสบอกเรย์คาลัสว่าพ่อกับแม่ของเขาเป็นหมอยาและทั้งสองตายเพราะการรักษาโรคระบาด

แต่นั่นเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด

เรย์คาลัสไม่สงสัยอะไรนอกจากนั้นอีก เขาแค่อยากมีร่างกายที่ดีขึ้นเท่านั้น และโมเบียสก็แค่อยากมีที่อยู่อาศัยเป็นหลักเป็นแหล่งที่ไม่โดดเด่นเตะตาผู้คน มันไม่น่ามีอะไรเกิดขึ้นกับการแลกเปลี่ยนง่ายๆ

แต่บางครั้งโชคชะตาก็เล่นตลก

ใบหน้าที่ดูธรรมดาแต่น่ารัก ผมสีเขียวยาวประบ่าที่เขาไม่ชอบมัน และเสียงของเขาตอนที่งัวเงียเรียกชื่อโมเบียสในยามตื่น ช่วยให้หมอยาหนุ่มอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปในแต่ละวัน บางครั้งเรย์คาลัสก็ร้องเพลงภาษาแปลกๆ เหมือนเสียงเทพธิดาแห่งท้องทะเลที่ล่อลวงให้โจรสลัดหลงใหลจนร่วงหล่นจากเรือ

ถึงจะร่างกายอ่อนแอแต่เขาก็เป็นคนที่พยายามใช้ชีวิตมากกว่าใคร น้อยครั้งที่จะเห็นเขาอยู่นิ่ง หากไม่ทำสวนก็ทำอาหาร และบางทีก็วิ่งมาเล่าเรื่องแปลกๆ ให้ฟัง ชีวิตทุกวันที่อยู่กับเรย์คาลัสช่างมีชีวิตชีวา

เมื่อคิดถึงภาพที่ดยุกแห่งเฮลดันไฮม์ตระกองกอดเรย์คาลัสที่หลับใหลไม่ได้สติ เขารู้สึกราวมีคนเอามีดเล่มใหญ่มากรีดหัวใจของเขาหั่นออกเป็นชิ้นๆ วินาทีนั้น โมเบียส ก็เพิ่งรู้ตัวว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อเรย์คาลัสนั้นมันเกินกว่ามิตรภาพธรรมดา

และสีหน้าราวกับเพชฌฆาตของอีกคนที่หวงแหนเรย์คาลัสมากกว่าสิ่งใดนั่นราวกับบอกหมอยาหนุ่มว่าหากใครยุ่งกับคนของเขาจะต้องตาย แต่โมเบียสก็ไม่ได้สนใจเลยหากเรย์คาลัสไม่ได้มองดยุกแห่งเฮลดันไฮม์อย่างหลงใหลเช่นกัน

โมเบียสไม่เคยพยายามขัดขวางพวกเขา เพราะเรย์คาลัสจะดูมีความสุขแม้จะดูสับสนอยู่บ้าง

‘ตอนที่เรย์บอกว่าอยากทดสอบอะไรบางอย่างและดึงเข้าไปใกล้ หากเขาใกล้กว่านี้อีกนิดเดียวเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของข้า

หากเขาสังเกตตอนที่เขาจับมือข้า เขาจะรู้ว่ามือข้าสั่น

หากตอนที่เขาถามข้าว่าข้าชอบคนแบบไหน เขาลองถามมากกว่านี้อีกนิด…

เขาอาจจะรู้ใจจริงของข้า

ข้าอยากทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาเขาให้หายดี ต่อให้ต้องร้องขอกับคนที่ไม่ควรขอ

ข้าทายาให้ร่างกายของเขาที่เต็มไปด้วยรอยจูบของคนอื่น

หากข้าจะต้องเจ็บปวด

นั่นก็ไม่เป็นไร ข้าเพียงหวังให้เขามีความสุขและยิ้มให้ข้าเหมือนเดิม

ไม่ใช่เพื่อจะให้เขาตายด้วยน้ำมือของไอ้สารเลวนั่น!’

โมเบียสเดินไปหยิบดอกไม้พิษและเริ่มกลั่นยาพิษ

พิษทำอะไรตระกูลเฮลดันไฮม์ไม่ได้ นั่นคือทำให้ตายไม่ได้ แต่ใครจะรู้ล่ะ ความทรมานบางอย่างอาจเลวร้ายเสียยิ่งกว่าความตายเสียอีก

พิษสีม่วงเข้มคละคลุ้งกระจายไปทั่วห้อง

ปราสาทเฮลดันไฮม์เข้าไปได้ยาก แต่ก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น ถึงคนจะเข้าไม่ได้ แต่อย่างอื่นเข้าได้

ชายหนุ่มผมสีเงินเริ่มฮัมเพลงที่เรย์คาลัสชอบร้องบ่อยๆ ถึงเขาจะไม่รู้ความหมายของมัน

เขาตักยาพิษในหม้อและเจือจางมันเพื่อทดสอบกับตัวของเขาเอง

โมเบียสดื่มยาพิษสีม่วงลงไป ในไม่ช้าร่างกายของเขาชักเกร็ง เขาลิ้มรสความทรมานที่ตัวเองสร้างขึ้นช้าๆ จนเลือดไหลออกจากปากและจมูก

“ต้องรุนแรงกว่านี้อีก ยังไม่พอ” เขาพึมพำในขณะที่กัดริมฝีปากจนช้ำเลือด

…