ศิลามังกร

ข้าพยายามทำทุกอย่างให้รวดเร็วมากที่สุด เพื่อจะกลับไปหาคนที่ข้าอยากใช้เวลาด้วย

หน้าที่ความรับผิดชอบในฐานะดยุก รวมถึงงานข่มขู่เหล่าชนชั้นสูงให้ยอมทำตามใจองค์รัชทายาท และแผนการที่ข้าวางเอาไว้ ทุกอย่างรุมทึ้งเอาเวลาจากข้าไปอย่างกับพวกมดกัดกินของหวาน

ข้าไม่อยากทำอะไรพวกนี้เลยแม้แต่น้อย ข้าเพียงต้องการกลับไปหาเขา แล้วบังคับให้เขาเลียเหล้าให้ข้าดูอีกสักรอบ สีหน้าที่ไม่เต็มใจนั่นยังติดตาข้า

รวมถึงสัมผัสของเขาก็เช่นเดียวกัน ความอบอุ่นจากเขามันติดแน่นราวกับรอยสัก และทำให้ข้าต้องการมากขึ้นมากขึ้น

แม้ข้าจะทำกับเขามากเท่าไหร่ ข้าก็ยังต้องการเขาเหมือนเดิมราวกับโอเอซิสที่ถูกดูดลงในความแห้งแล้งของทะเลทราย

แต่ข้าก็ยังต้องมาทำงาน บ้าฉิบหาย

เสียงในหัวข้าก็ดังหนวกหู มันบอกให้ข้าฆ่านักเวทย์พวกนี้ทิ้งให้หมด เพราะพวกมันเป็นขยะหิวเงินเฮงซวย แต่ถึงเป็นเช่นนั้นจริง ต่อให้เป็นข้าเองจะฆ่านักเวทย์หัวกะทิของอาณาจักรทิ้งคงโดนจับเข้าคุก ซึ่งท่านพี่เรย์คาลัสคงไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น

ทุกอย่างในหัวข้า ขึ้นอยู่กับเขามากกว่าที่เขาคิด ไม่สิ…มากกว่าที่ข้าคิดเสียอีก

แต่อย่างไรข้าก็ต้องทำงานให้เสร็จก่อน งานของดยุกของข้าวันนี้คือไปควบคุมการระเบิดภูเขา เพื่อสร้างอุโมงค์ทางเชื่อมระหว่างอาณาเขตของเฮลดันไฮม์กับอาณาเขตเซอร์เค็ต ข้าขี่ม้าไปกับนักเวทย์ที่เชี่ยวชาญด้านการเจาะอุโมงค์

เพราะมันเป็นงานง่ายๆ ข้าจึงไม่ได้เอาผู้ติดตามไปมากนัก เพียงแค่คนจากปราสาทมืดไม่กี่คนสำหรับขนของที่จำเป็น เพราะข้าอยากให้พวกอัศวินปกป้องเรย์ กรณีที่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา

“เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นพวกเซอร์เค็ตถึงหนีหางจุกตูดไปล่ะ ปกติพวกมันชอบเสนอหน้ามาที่อาณาเขตข้าแทบแย่” ข้าเอ่ยถามนักเวทย์ข้างๆ ถึงดยุกแห่งเซอร์เค็ต “คนที่อยากได้ไอ้ทางเชื่อมนี้หนักหนาไม่ใช่ลูกชายของมันหรือไง ทำเป็นมาคุยและต้องการความร่วมมือกับอาณาเขตของเรามาก พอข้าตกลงจะดำเนินการก็ดันหายหัว ไอ้พวกบัดซบ”

งานการไม่ทำ ข้าเองก็ไม่อยากทำเหมือนกันนะไอ้สันขวาน

“พวกเขาน่าจะติดภารกิจอื่นน่ะขอรับ” นักเวทย์ที่โดนถามถึงกับเหงื่อตกที่ดยุกแห่งเฮลดันไฮม์คุยด้วย “ตอนนี้ที่เซอร์เค็ตเกิดเหตุหลายอย่าง เห็นว่ามีสมบัติของนักเวทย์ที่ถูกเก็บไว้เมื่อ 400 ปีก่อนถูกค้นพบด้วยขอรับ”

“แต่ก็ดี การคุยกับเจ้านั่นทำให้ข้าปวดหัว” ข้าคิดในแง่ดีว่าจะได้ไม่เกะกะ เพราะการระเบิดภูเขาเพื่อสร้างทางเป็นงานยาก พวกนักเวทย์ต้องรวมพลังกันเสกเวทย์ลม ตั้งสติให้ดีเพื่อให้มันนิ่ง แล้วค่อยๆ ทำให้เวทย์ลมเหมือนสว่านขนาดยักษ์ แล้วค่อยๆ เจาะทะลุชั้นของภูเขา ทำไปเรื่อยๆ จนทะลุภูเขาอีกด้าน

ข้าดูพวกเขาพลางนึกชมว่าเป็นนักเวทย์ที่แข็งแกร่งมาก พวกเขาทั้ง 5 คนค่อยๆ เจาะชั้นหินให้ทะลุจนกระทั่งอุโมงค์สำเร็จ แล้วก็ใช้เวทย์เคลือบให้ผนังแข็งแกร่งพอที่จะไม่ถล่มลงมา พวกเขาทำงานจนถึงเวลาเย็น และออกมาจากอุโมงค์

“ท่านดยุกเฮลดันไฮม์จะเข้าไปลองดูไหมขอรับ ว่างานทั้งหมดเรียบร้อยดีหรือไม่ แล้วท่านค่อยประทับตราให้ข้า” นักเวทย์คนหนึ่งถามขึ้น ข้าพยักหน้ารับ แล้วจึงเดินไปยังใจกลางอุโมงค์

เมื่อค่อยๆ เดินตรวจตราดูความเรียบร้อย ข้าก็ได้กลิ่นแปลกๆ

กลิ่นที่ข้าคุ้นเคยในสงคราม… นั่นเหมือนกับกลิ่นระเบิด มันเป็นกับดัก

แต่กว่าข้าจะรู้ก็สายไปแล้ว

“ตู้ม!!!!!!!!”

ทุกสิ่งทุกอย่างระเบิดเป็นวงกว้าง ใจกลางอุโมงค์ไหม้เป็นจุณและระเบิดเป็นหลุมลึก

“เป็นยังไงบ้าง” เงาเงาหนึ่งออกมาจากร่มไม้พร้อมอัศวินขนาบสองข้าง เดินเข้ามาในอุโมงค์

“เรียบร้อยแล้วพะยะค่ะองค์รัชทายาท” นักเวทย์ทั้งห้าเอ่ยตอบ “พวกเราจะฝังเขาไว้ในอุโมงค์เวทย์ระเบิดนี่ต่อให้เป็นคนที่แข็งแรงแค่ไหนก็ไม่เหลือแม้แต่กระดูกสักชิ้น”

“ข้าจะให้ศิลามังกรกับศพของมันก็แล้วกัน เพราะข้าไม่ชอบผิดสัญญา” องค์รัชทายาทหัวเราะ เดินเข้าไปดูหลุมสีดำขนาดใหญ่ แล้วโยนถุงศิลาสีม่วงลงไปในหลุมลึกนั้น “ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนแต่ไว้ใจไม่ได้ ก็ไม่เหมาะเป็นหมาของข้าอยู่ดี”

“ระเบิดแรงเป็นนวงกว้างขนาดนี้ ต่อให้เป็นดยุกหมาบ้ายังไงก็คงต้องตา…ย” องค์รัชทายาทหยุดชะงักเมื่อเห็นบางสิ่งเคลื่อนที่ท่ามกลางกองเลือดจากระเบิด

บางอย่างที่เหมือนกับหนอนยั้วเยี้ยดิ้นอยู่ท่ามกลางเศษชิ้นส่วนที่ดำจากระเบิดกำลังรวมตัวกันกลายเป็นหัวกะโหลกหัวหนึ่ง

จากมีเพียงหัว เริ่มมีโครงกระดูกในส่วนของร่างกายขึ้นมา เหล่าพลังงานสีดำที่เหมือนหนอนเริ่มประกอบกันเป็นร่างคน

กะโหลกหัวนั้นขยับปากและส่งเสียงออกมา

“องค์ราชาไม่ได้บอกท่านเหรอ ตะวันดวงน้อยแห่งอาณาจักร ว่าเหตุผลที่ตระกูลเฮลดันไฮม์ถูกเรียกว่าตระกูลหมาบ้าปีศาจที่อันตรายที่สุดแห่งอาณาจักร์อาร์คน่ะคืออะไร”

“เฮือก ปีศาจ มันเป็นปีศาจจริงๆ ด้วย” ชายผมทองเบิกตากว้างร้องออกมาด้วยความตกใจจนหลุดมาดองค์รัชทายาทที่คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสอยู่คนเดียวตลอดเวลาและรีบวิ่งหนีไปด้วยอาการเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เช่นเดียวกับนักเวทย์อีกห้าคนที่วิ่งไปก่อนแล้ว

“ขอบพระทัยสำหรับศิลามังกรพะยะค่ะ” ร่างโครงกระดูกขยับไปยังถุงศิลามังกรและหยิบอัญมณีสีม่วงนั้นมากัดกินเหมือนกินอาหาร

เมื่อหมดถุง ร่างกายของดยุกเฮลดันไฮม์ก็กลับมาเป็นคนอีกครั้ง แต่ผิวกลับเหมือนคนที่ถูกไฟไหม้เกรียม

…

“ท่านดยุกบาดเจ็บ” มีใครบางคนตะโกนขึ้นมาจากปราสาทส่วนหน้า แล้วทันใดนั้นทุกอย่างก็เต็มไปด้วยความโกลาหล มีเสียงโวยวายดังลั่น

ก่อนที่เซอร์เบอรอสที่กลับมามีแผลทั่วทั้งตัวโดนเปลหามเข้ามายังปราสาทโซนใน

“เจ้า เจ้าเป็นอะไร” ผมถามด้วยความตกใจ “เซอร์เบอรอส เกิดอะไรขึ้น”

ผมมองเขาด้วยความเป็นห่วง แผลของเขาดูย่ำแย่มาก

“อาการหนักมาก สติกซ์” สเตมป์ฟาหันไปหาสติกซ์ที่พยักหน้า ทั้งคู่วิ่งหายไปที่ไหนไม่รู้ ส่วนสโครว์วิ่งไปอีกทางยกอ่างที่เหมือนอ่างอาบน้ำมาแล้วยกเซอร์เบอรอสที่ดูเจ็บหนักใส่ลงไปในอ่าง

ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเอาเขาไว้ในอ่าง แต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

“ทำไมท่านเซอร์เบอรอสไม่ให้พวกข้าไปด้วย” สโครว์ไม่ตอบผมแต่ถามเซอร์เบอรอส น้ำเสียงเจือด้วยความเจ็บปวดที่ปกป้องเจ้านายไม่ได้ “ถ้าพวกข้าไปด้วยท่านอาจจะไม่เจ็บหนักขนาดนี้”

“ถ้าพวกเจ้าไปคงเป็นศพแล้วป่านนี้ องค์รัชทายาทโรคจิตนั่นระเบิดหัวข้า หมายถึงระเบิดจริงๆ นะ ไม่ใช่อุปมา” เซอร์เบอรอสที่ดูเหนื่อยอ่อนหลับตาตอบ “ไม่ได้ไปก็ดี”

“หา!” ผมกับสโครว์ร้องขึ้นมาพร้อมกัน

“ล…แล้วหัว แล้ว” แล้วหัวกลับมาได้ยังไง

“ท..ท่านเซอร์เบอรอส” สโครว์น้ำตาซึม “ข้าไม่คิดว่าท่านเซอร์เบอรอสจะห่วงคนอย่างพวกเรา ข้าคิดว่าถึงเป็นตายร้ายดียังไงท่านก็ไม่สนใจแท้ๆ”

เซอร์เบอรอสที่นั่งนิ่งอยู่ในอ่างดูหงุดหงิด

“หนวกหู หยุดร้องไม่งั้นข้าจะฆ่าเจ้าเอง” เขากัดฟันพูดด้วยความเหนื่อยอ่อน

ระหว่างที่ผมทำอะไรไม่ถูกเพราะสโครว์ที่ร้องไห้เงียบๆ สติกซ์กับสเตมป์ฟาก็ขนหีบไม้ขนาดใหญ่มาคนละหีบ ในนั้นมีบางอย่างที่ดูเหมือนอัญมณีสีม่วงเข้ม สติกซ์เทอัญมณีในหีบใส่ร่างที่เซอร์เบอรอสนอนอยู่

อัญมณีค่อยๆ อ่อนตัวลงและดูเหมือนพวกมันกำลังซึมเข้าร่างเซอร์เบอรอส

อัญมณีสีม่วงที่แวววาวเปล่งประกายค่อยๆ ไหลเข้าไปช้าๆ

“สิ่งนี้คืออะไรงั้นเหรอ” ผมพูดทำลายความเงียบของบรรยากาศที่ตึงเครียด

“ศิลามังกร” สติกซ์ตอบ สีหน้าเขาไม่ดีเลย

“ในเมื่อถึงจุดนี้ข้าจะบอกท่านดัชเชสอย่างย่อแล้วกัน ท่านเคยได้ยินตำนานการก่อตั้งของอาณาจักรนี้หรือไม่” สติกซ์พูดกับผม

“ข้ารู้แค่เพียงว่า อาณาจักรอาร์คถูกก่อตั้งขึ้นด้วยผู้ก่อตั้ง 5 คน คือ ต้นตระกูลหมาบ้า (เฮลดันไฮม์) ต้นตระกูลงู (อิลเลียเรล) ตระกูลเหยี่ยว (อิลเครน) และต้นตระกูลแมงป่อง (เซอร์เค็ต) และต้นตระกูลของสิงโตของกษัตริย์ (นีเมียน) ” ผมตอบตามหนังสือเรียนของอาณาจักร

“นั่นเป็นตำนานที่คนทั่วไปรับรู้ แต่จากตำนานของต้นตระกูลเรา แท้จริงแล้วตอนนั้นอาณาจักรมี 6 ตระกูลใหญ่ อาณาจักรอาร์คเป็นอาณาจักรที่อดอยากเนื่องจากเผชิญสงครามเป็นเวลานาน ตระกูลใหญ่ทั้ง 6 ตระกูลจึงทำพิธีเรียกปีศาจ โดยใช้เครื่องสังเวยคือชายหนุ่มจาก 6ตระกูล”

“เรียกปีศาจงั้นเหรอ” ผมทวนคำ

“นั่นแหละ แต่เราก็ไม่รู้เหตุผลของคนโบราณหรอกพวกเขามักทำอะไรแปลกๆ ส่วนตระกูลที่ 6คือตระกูลมังกร แต่พวกเขาถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์”

“หา นั่นมันไม่มีเหตุผลเลย เอาคนในตระกูลตัวเองมาสังเวยให้ปีศาจเนี่ยนะ” ผมงง

“ใช่ นอกจากพวกเราจะคิดว่าไม่มีเหตุผลด้วย ปีศาจก็คิดเหมือนกัน แถมยังปฏิเสธอีกด้วย”

“อะไรนะ”

“จากเรื่องเล่าของตระกูล ปีศาจปฏิเสธชีวิตของคนทั้ง 6 แต่ขอเป็นสิ่งสำคัญที่สุดของทั้ง 6 คนแทน”

“สิ่งที่เฮลดันไฮม์ให้ นั่นก็คือวิญญาณ” สติกซ์บอก “ท่านดยุกแห่งเฮลดันไฮม์รุ่นแรก บอกว่าจะให้วิญญาณ เพื่อแลกกับการเป็นพลังให้อาณาจักร”

“พลังให้อาณาจักรเหรอ” ผมทวนคำงงๆ

“ทุกคนในตระกูลเฮลดันไฮม์จะมีพลังเหนือมนุษย์ เพราะต้นตระกูลของท่านดยุก สงครามกับอาณาจักรรอบข้างจึงสงบลง ทำให้อาณาจักรอาร์คเจริญขึ้นตั้งแต่นั้น แต่แลกมากับการที่ดยุกแห่งเฮลดันไฮม์จะมีอายุสั้นและต้องมอบวิญญาณให้กับปีศาจเมื่อตายไปแล้ว ศิลามังกรเป็นแหล่งพลังงานเดียวที่ยืดชีวิตทำให้ชีวิตยืนยาวขึ้นได้ นี่เป็นสิ่งที่ท่านดยุกคนก่อนเก็บไว้ให้ท่านเซอร์เบอรอส ทำให้ท่านจากไปก่อนวัยอันควร” สติกซ์เล่า

“มาทำตัวเป็นพ่อตอนจะตาย ขำตายล่ะ” เซอร์เบอรอสที่อยู่ในอ่างบ่นพึมพำ แต่ผมรับรู้ได้ว่าเขาคงรู้สึกดีนิดหน่อย

“เห็นไหมทุกคนเป็นห่วงเจ้า” ผมจับมือเซอร์เบอรอส “ไม่ได้มีแค่ข้าที่เป็นห่วงเจ้าแล้วนะ” เขาลืมตาขึ้นมามองผม ดวงหน้าตอนนี้เขาเต็มไปด้วยบาดแผลไฟไหม้ที่กำลังค่อยๆ จางลง มีเพียงดวงตาที่ยังคงเป็นสีแดงแวววาวเหมือนเดิม

“ข้าเจ็บ”

“ข้าจะอยู่ข้างๆ เจ้าเอง” ผมบีบมือเขา

“ข้าหมายถึงอย่าจับแผลที่มือข้า! ท่านพี่เรย์ ข้าเจ็บ”

“…” ผมค่อยๆ เอามือออก

เอ้า ก็ไม่รู้นี่

“ท่านพี่เรย์ ถ้าข้าอยู่ปกป้องท่านไม่ได้ ข้า…” คนเจ็บหลับตาทว่าพูดกับผมด้วยความเหนื่อยอ่อน

“เซอร์เบอรอส เจ้าหยุดพูดเถอะ” ผมรู้สึกไม่ดีเมื่อได้ยินคำที่เหมือนคำสั่งเสียแบบนั้นจากเขา

เขาแข็งแกร่งจะตาย มันต้องมีทางสิ

“อาการของข้าน่าจะหนักเกินไป ถึงตอนนี้จะอยู่ได้ แต่ข้าคิดว่าระดับที่สร้างร่างกายใหม่ อย่างไรข้าก็อยู่ได้ไม่นาน ขนาดท่านพ่อของข้าไม่ค่อยใช้พลังยังอายุสั้นเลย”

“ท่านดยุกแห่งเฮลดันไฮม์ พักผ่อนได้แล้ว” ผมเรียกตำแหน่งของเขาเพื่อให้เขาเลิกพูด

“แต่ว่าระหว่างนี้ ท่านพี่เรย์คาลัส ท่านต้องอยู่กับข้า ช่วยอยู่กับข้าทุกๆ วันที ก่อนข้าจะตาย” เซอร์เบอรอสยิ้มให้ผม มันเป็นยิ้มที่ดูหมดหวังเหลือเกิน