Lahat ng Kabanata ng ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์: Kabanata 21 - Kabanata 30

บทที่ 7 เริ่มต้นเหมันต์ฤดู1ซูเม่ยเมื่อได้สติขึ้นมาก็ทราบว่าตนเองตั้งครรภ์ก็แทบจะทุบหัวตัวเองสักที  ตอนหลอมรวมดวงจิตใหม่ๆและรับรู้ความทรงจำของจ้าวซูเม่ย ดันมีเรื่องมากมายให้สะสางจนลืมเรื่องสำคัญ อย่างการกิน ‘ยาห้ามครรภ์’ เสียสนิท เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางก็ดันลืมสำรวจตนเองว่า ประจำเดือนขาดมาสองสามเดือนแล้ว  จนตอนนี้นางตั้งครรภ์เข้าเดือนที่ 3  แล้วซูเม่ยนั่งเหม่อมองตรงหน้าต่างห้องริมสระบัวที่เรือนเหลียนฮวามานานนับชั่วยาม  จนทุกคนที่เฝ้ามองต่างเป็นกังวล กลัวว่าคุณหนูใหญ่ของจวนที่ตั้งครรภ์โดยไร้บิดาของบุตรจะเสียใจจนคิดสั้น หารู้ไม่ว่าในหัวเล็กๆนั้น หาได้สนใจเรื่องนี้ไม่‘ลูกของข้า คลอดออกมาข้าย่อมเลี้ยงดูเขาเองได้  บิดาหรือ ไม่มีเสียก็ดี”แต่ที่นางนั่งเหม่ออยู่นานสองนาน เพราะกำลังวางแผนจัดระเบียบในหมู่บ้านเฟยซาน  ที่เริ่มก่อสร้างไปแล้วบางส่วน แม้อาจจะเสร็จไม่ทันก่อนหน้าหนาวนี้ก็ตาม“ชิงชิง  ไปหยิบสมุดกระดาษขาวกับดินสอมาให้ข้าที”   ชิงช

บทที่ 7 เริ่มต้นเหมันต์ฤดู3 “โรงเลี้ยงม้าสร้างเสร็จแล้วเช่นกันขอรับ  ส่วนพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ม้าต้องรอหลังเหมันต์ฤดู  เพราะม้าพันธุ์นี้ต้องสั่งจากโรงม้าของสำนักอาชาสวรรค์แห่งแคว้นโจวเท่านั้นขอรับ”  หูอันฉีเองก็กล่าวรายงานในส่วนของเขาเช่นกัน“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านลุงอันฉี  ข้าไม่ได้รีบร้อนอันใด  แล้วหมู่บ้านเฟยซานเป็นเช่นไรบ้าง”  ซูเม่ยเข้าใจดี ม้าพันธุ์ดีมักต้องสั่งจองเป็นธรรมดา   ‘สำนักอาชาสวรรค์  น่าสนใจจริงๆ’“อีก  3  วันน่าจะต้องหยุดงานก่อสร้างไว้ก่อนขอรับ  เพราะอากาศเริ่มหนาวเย็นมากขึ้น คาดว่าหิมะจะตกในอีกไม่กี่วันนี้   แต่การก่อสร้างคืบหน้าไปมากแล้วราว 6 ส่วน”“ท่านลุงอันฉีข้าอยากจ่ายเงินพิเศษให้คนงานก่อสร้าง นอกจากเงินที่นายช่างหวังให้ด้วยเจ้าค่ะ สภาพอากาศเช่นนี้ถือเป็นการชดเชยด้านสุขภาพ” ซูเม่ยนึกถึงค่าเสี่ยงภัยที่โลกก่อนมักจะจ่ายให้คนงานที่ทำงานเสี่ยงอันตราย หรือทำงานในสภาพวิกฤต&ldq

บทที่ 8 รับมือภัยพิบัติ2 เมื่อถึงวัดร้างติดกำแพงเมืองทิศใต้ สิ่งที่ปรากฏในสายตาของหูอันฉี ช่างน่าเวทนานัก วัดร้างที่ผุพังจนแทบเรียกว่าซากปรักหักพัง และเด็กนับร้อยที่บดเบียดกันเพื่อบรรเทาความหนาวเย็น  ร่างกายผ่ายผอมเพียงหนังหุ้มกระดูก  เสื้อผ้าที่แทบจะกันลมปกติไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงลมหนาว  หากพายุหิมะมาเยือนทุกชีวิตที่นี่อาจจะไม่มีผู้ใดรอดเลยก็เป็นได้ “พวกเจ้าเอาของไปแจกจ่ายให้เด็กๆก่อน”  หูอันฉี เมื่อเห็นเด็กๆมองของในมือของพวกเขาก็รีบส่งลูกน้องนำของไปแจกจ่ายทันที“ขอรับ หัวหน้าหู” เหล่าลูกน้องเองเมื่อเห็นสภาพอันน่าสลดก็เร่งทำตามคำสั่งทันที  “อาตง  เดี๋ยวเจ้านำเงินนี้ไปซื้อซาลาเปามา 300 ลูก”  หูอันฉีควักเงินส่วนตัวให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ใกล้ๆเพื่อซื้ออาหารอุ่นๆ สำหรับทุกคนที่นี่“ขอรับ”  เมื่อรับเงินอาตงที่หัวหน้าหูเรียกก็รีบวิ่งฝ่าลมหนาวออกไปทันทีเด็กๆขอทานที่เห็นว่ามีคนนำของมาแจกจ่ายก็ดีใจมาก  หลังจาก

บทที่ 9  พายุหิมะมาเยือนและความช่วยเหลือ1ท้องฟ้าขมุกขมัวปกคลุมไปด้วยไอความเย็นจางๆ  หิมะหยุดตกคลื่นลมนิ่งสนิท  สร้างความหวาดผวาให้กับผู้คนไม่น้อย รวมทั้งกลุ่มคนไร้บ้านที่เฝ้ารอคนจากจวนตระกูลตวนมู่มารับ  และแล้วคนที่พวกเขาเฝ้ารอคอยก็มาพร้อมขบวนเกวียนหลายเล่ม  และไม่นานนักกลุ่มคนไร้บ้านจากวัดร้างก็ตบเท้าเข้าอาศัยจวนตระกูลตวนมู่ทั้งหมดชาวบ้านในเมืองหยางแทบจะทุกครัวเรือนต่างสรรเสริญความมีน้ำใจของจวนตระกูลตวนมู่ ที่ช่วยเหลือทุกคนอย่างเท่าเทียมกันและเย็นวันนั้นเองลมที่นิ่งสนิทมาตลอดทั้งวันก็โหมกระหน่ำ  พร้อมทั้งเกร็ดน้ำแข็งโปรยปรายลงมาอย่างหนัก  ทั่วท้องฟ้ามิสามารถมองเห็นสิ่งใดได้เลย  ลมหนาวกรรโชกหอบพาสิ่งของที่ไม่สามารถทัดทานแรงของมันได้ปลิวว่อนขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนจะพัดพาหายไปผู้คนต่างหวาดกลัวหลบซ่อนตัวภายในเรือน แต่กระนั้นก็ยังมีครอบครัวที่โชคร้ายหลายครัวเรือนที่พายุนี้ได้พัดพาบ้านของพวกเขาจนพังยับเยิน บางบ้านถึงกับถล่มลงมาทับคนที่อยู่ในบ้านมีทั้งคนบาดเจ็บ และล้มตาย“ด้าน

บทที่ 9  พายุหิมะมาเยือนและความช่วยเหลือ3 เมื่อชิงชิงนำซาลาเปามาแจก แม้จะเริ่มเย็นแล้ว แต่ก็เป็นซาลาเปาไส้เนื้อที่ชาวบ้านไม่ได้ลิ้มลองกันบ่อยๆ บางครอบครัวปีละครั้งก็ยังมี  ทำให้ชาวบ้านต่างซาบซึ้งมากยิ่งขึ้น  ยกซูเม่ยขึ้นบูชาแทนเทพเซียนเสียแล้วแต่มีรอยยิ้มได้ไม่นานก็มีคนเจ็บถูกลำเลียงมาอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นหญิงวัยกลางคนที่หมดสติมา  พร้อมร่างกายที่ผิดปกติ“คุณหนูใหญ่ขอรับ!!! ”  เสียงเรียกจากท่านลุงฮุ่ยหมิ่น ทำให้ซูเม่ยมีกิริยาตอบสนองฉับพลัน เร่งเข้าไปดูอาการหญิงผู้นั้นทันทีซูเม่ยจับข้อมือวัดชีพจรที่แทบจะสัมผัสไม่ได้  ก่อนจะแหวกดูม่านตาของคนไข้ซึ่งไม่ตอบสนองแล้ว “ท่านพี่   สะใภ้เฉียน นาง...” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านเมื่อเห็นสหายรุ่นน้องที่สนิทกัน ไม่ได้สติมาด้วยสภาพกระดูกผิดรูปทั้งแขนขาก็สะท้อนใจจุกอกจนพูดไม่ออก ได้แต่ปล่อยน้ำตาแห่งความเสียใจออกมาเงียบๆ  จนสามีต้องตบไหล่บางของภรรยาเบาๆ“นางไม่หายใจแล้ว ทำใจเถิด”  หั