Lahat ng Kabanata ng ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์: Kabanata 11 - Kabanata 20

บทที่ 3 เดินทาง3เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง“หยู้ดดดดดด” หูอันฉีส่งสัญญาณมือให้ขบวนเดินทางหยุดก่อน เขาเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังอยู่เบื้องหน้าก่อนจะหน้าขรึมขึ้นเล็กน้อย“แม่นางซูด้านหน้าราว 1 ลี้มีการต่อสู้ พวกเราควรเปลี่ยนเส้นทาง” หูอันฉีกล่าวขึ้นเมื่อเห็นซูเม่ยเปิดหน้าต่างรถม้าออกมาดูเหตุการณ์ภายนอก“เลี่ยงเถิดท่านลุงอันฉี คนของเรามีน้อยอย่าเอาชีวิตไปเสี่ยง” ซูเม่ยเอ่ยตอบรับทันที หูอันฉีส่งสัญญาณมือให้กับลูกน้องก่อนจะเบี่ยงรถม้าออกนอกเส้นทางสายหลักเพื่ออ้อมไปอีกเส้นทางหนึ่ง แต่ไม่ทันพ้นเส้นทางหลักเสียงฝีเท้าคนและฝีเท้าม้าก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ซึ่งไม่อาจหลบได้ทันเสียแล้ว‘บัดซบเอ้ย ทำไมต้องวิ่งมาทางพวกนางกัน น่าตายนัก’ ซูเม่ยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหงุดหงิด“พี่ใหญ่ขอรับเกิดอันใดขึ้น” ซูเหวินงัวเงียตื่นขึ้นมาจากนอนกลางวันเอ่ยถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากข้างนอก“ไม่มีอันใดมากหรอก แค่คนทะเลาะกันบนถนนเท่านั้น เจ้านอนกับเจียวเอ๋อต่อเถอะเดี๋ยวพี่ใหญ่จะลงไปดูข้างนอกเสียหน่อย เป็นเด็กดีรอพี่อยู่บนนี้นะพี่จะรีบกลับมา” ซูเม่ยกล่าวตอบน้องชายที่ยังไม่ตื่นเต็มตา นางลูบหัวน้

บทที่  4   ซื้อที่ดินเปลี่ยนตระกูล2 ครึ่งชั่วยามไม่ขาดไม่เกินหูอันฉีก็กลับมา  ซูเม่ยเรียกเก็บเงินและลุกขึ้นจากไปทันที  ร่างบางเยื้องย่างลงบันไดจากชั้นสองลงสู่ชั้นหนึ่งโดยมีสายตาดุดันจ้องมองจนลับสายตา  “มองอันใดนักหนาขนลุกไปหมด  แต่จะว่าไปบุรุษผู้นั้นก็....ช่างเถอะ”  ซูเม่ยบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะส่ายหัวสะบัดความคิดไร้สาระและเดินตามท่านลุงอันฉีไปหานายช่างก่อสร้างจวนหูอันฉีที่สืบเสาะหาช่างมาจากคนรู้จักที่ทำงานสำนักคุ้มกัน แนะนำนายช่างผู้นี้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องฝีมือและความซื่อสัตย์  แม้ว่าจะไม่โด่งดังมาก  แต่ชาวบ้านต่างรู้จักกันดี  ท่านลุงอันฉีพานางลัดเลาะผ่านตรอกซอยไม่นานก็มาถึงร้านเล็กๆ ที่ขายอุปกรณ์ก่อสร้างไม่มากซึ่งมีลูกค้าอยู่เพียง 2 คนเท่านั้น“ที่นี่ขอรับคุณหนู  ร้านของนายช่างหวังฉือ”  หูอันฉีหยุดเดินและเอ่ยขึ้น“คุณหนูกับนายท่านต้องการสิ่งใด  แจ้งข้าน้อยได้เลยขอรับ” ไม่กี่ลมหายใจเมื่อซูเม่ยหยุดที่หน้าร้าน  เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ปราดเข้ามาต้อนร

บทที่ 5  บ้านใหม่กับการเตรียมเสบียง1เวลาผ่านไปนานเกือบเดือนจวนตระกูลตวนมู่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง  ในระหว่างการสร้างจวนซูเม่ยได้ซื้อแรงงานทาสมากมายจากตลาดค้าทาสหลวงเพื่อแผ้วถางที่ดินอีก 1,800  หมู่ที่เหลือจากการสร้างจวน นางวางแบบแผนการทำเกษตรแบบผสมผสานบนที่ดิน 1,000  หมู่ ส่วนที่เหลือจะจัดสร้างพื้นที่ฝึกฝนคนของตระกูลตวนมู่ขึ้นเป็นฐานอำนาจให้ตระกูลของนางในอนาคต ซูเม่ยกว้านซื้อที่ดินและอาคารพาณิชย์กลางเมืองเพิ่มเติมสำหรับสร้างกิจการ  ตอนนี้ในมือของนางมีคนที่เป็นคนของนางจริงๆราว 150 คน  ซึ่งนางให้พวกเขาทำที่พักพิงง่ายๆบนที่ดินของนาง ในระหว่างรออาคารที่พักสำหรับคนงานที่ให้นายช่างหวังเป็นผู้ก่อสร้างเสร็จสิ้น   ส่วนนางและน้องๆ รวมทั้งท่านลุงท่านอาทั้งสามเช่าจวนขนาดเล็กอาศัยในตัวเมืองเป็นที่พักชั่วคราว“ท่านอาลู่คงคิดว่า ถ้าเราจะปลูกผลไม้ตรงส่วนนี้  ส่วนนี้ปลูกเป็นจำพวกผักที่เก็บเกี่ยวได้เร็ว และส่วนนี้เป็นแปลงนาข้าว จะดีหรือไม่เจ้าคะ”  ซูเม่ยกางแผนภาพเกษตรผสมผสานที่นางจ

บทที่ 5  บ้านใหม่กับการเตรียมเสบียง3 ปลายยามโหย่วแล้ว (19.00) ห้องทำงานของเรือนเหลียนฮวายังคงสว่างไสว  เสียงปรึกษาแผ่วเบายังคงดังเล็ดลอดออกมาไม่ขาดสาย“ท่านลุงอันฉี  วันพรุ่งเพื่อนๆของท่านลุงจะเดินทางมาถึงยามใดเจ้าคะ” “คงจะไม่เกินยามซื่อ(9.00-11.00) ขอรับ บางคนอาจจะมีครอบครัวตามมาด้วย  ทั้งหมดน่าจะเกือบ 100  คน”  หูอันฉีกล่าวรายงาน“เยอะถึงเพียงนั้นเลยหรือพี่ฉี”  กัวเหวินชางตาโตขึ้นด้วยความตกใจ  เจ้าของชื่อที่ถูกถามได้แต่พยักหน้ารับเบาๆ‘อันที่จริงมีมากกว่านั้นเสียอีก นี่เป็นเพียงส่วนน้อยเท่านั้น หึหึ’  หูอันฉีคิดในใจ“คนที่มีครอบครัวท่านลุงอันฉีก็ให้นายช่างหวังสร้างเรือนเล็กๆ ใกล้กับอาคารที่พักคนงานได้เลย” ซูเม่ยเมื่อทราบว่ามีบางคนมีครอบครัวก็นึกถึงที่พักตามรีสอร์ตเป็นหลังๆทันที  ต่อไปคงต้องซื้อที่ดินเพิ่มและสร้างเป็นหมู่บ้านไปเลย“....”  หูอันฉีพยักหน้าอย่างเข้าใจ และดีใจ

บทที่ 6 ขุมทรัพย์บนเขาพร้อมกับเรื่องราวอันน่าตกใจ2 นางสั่งให้ท่านอาคนหนึ่งช่วยขุดหัวมันขึ้นมาดู พบว่ามีขนาดใหญ่และอวบอ้วนมาก  มันใหญ่กว่าขาของนางเสียอีก “ข้าขออาสาหนึ่งคนไปแจ้งท่านอาชางให้ส่งคนมาขุดและลำเลียงมันพวกนี้กลับจวน”  เมื่อเห็นว่าไม่ผิดแน่ซูเม่ยก็ให้คนมาขุดพวกมันไปทั้งหมด ใจจริงนางอยากจะโยนพวกมันใส่มิติเสียให้หมดแต่ก็มิอาจทำได้ เพราะมีคนอยู่มากมายหลังจากที่ส่งคนกลับจวนไป  ซูเม่ยก็เคลื่อนขบวนอีกครั้ง  เสียงแมลง สัตว์เล็กๆดังเซ็งแซ่ แต่ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวใดให้กับคนกลุ่มนี้เลย  ทุกคนยังคงมุ่งหน้าเข้าป่าต่อไปยิ่งเดินเข้าไปลึกป่าก็ยิ่งมีความชื้นมากขึ้น จนมาพบกับขอนไม้ขนาดใหญ่ที่คาดว่าจะล้มตายและผุพังมาแล้วหลายร้อยปี ลำต้นของมันพาดยาวจากโขดหินจนเกิดเป็นโพรงน้ำหยด แต่ที่คาดไม่ถึงมันกลับมีเห็ดจำพวกหนึ่งงอกจนแน่นขนัด“คุณหนูใหญ่...นั่นมัน.. มัน ใช่  ใช่มั้ยขอรับ”  หูอันฉีเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏในสายตาก็ถึงกับเสียอาการจนพูดไม่ออก“ข้าว่าใ