บทที่ 7 เริ่มต้นเหมันต์ฤดู3

บทที่ 7 เริ่มต้นเหมันต์ฤดู3

“โรงเลี้ยงม้าสร้างเสร็จแล้วเช่นกันขอรับ  ส่วนพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ม้าต้องรอหลังเหมันต์ฤดู  เพราะม้าพันธุ์นี้ต้องสั่งจากโรงม้าของสำนักอาชาสวรรค์แห่งแคว้นโจวเท่านั้นขอรับ”  หูอันฉีเองก็กล่าวรายงานในส่วนของเขาเช่นกัน

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านลุงอันฉี  ข้าไม่ได้รีบร้อนอันใด  แล้วหมู่บ้านเฟยซานเป็นเช่นไรบ้าง”  ซูเม่ยเข้าใจดี ม้าพันธุ์ดีมักต้องสั่งจองเป็นธรรมดา   ‘สำนักอาชาสวรรค์  น่าสนใจจริงๆ’

“อีก  3  วันน่าจะต้องหยุดงานก่อสร้างไว้ก่อนขอรับ  เพราะอากาศเริ่มหนาวเย็นมากขึ้น คาดว่าหิมะจะตกในอีกไม่กี่วันนี้   แต่การก่อสร้างคืบหน้าไปมากแล้วราว 6 ส่วน”

“ท่านลุงอันฉีข้าอยากจ่ายเงินพิเศษให้คนงานก่อสร้าง นอกจากเงินที่นายช่างหวังให้ด้วยเจ้าค่ะ สภาพอากาศเช่นนี้ถือเป็นการชดเชยด้านสุขภาพ” ซูเม่ยนึกถึงค่าเสี่ยงภัยที่โลกก่อนมักจะจ่ายให้คนงานที่ทำงานเสี่ยงอันตราย หรือทำงานในสภาพวิกฤต

“ได้ขอรับคุณหนูใหญ่”

ในห้องทำงานเรือนเหลียนฮวายังคงดำเนินต่อไปอีกเป็นชั่วยาม ทุกคนจึงทยอยออกจากเรือนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอิ่มสุข  ส่วนคุณหนูใหญ่ของจวนก็รู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อย  จึงเรียกน้ำวารีมรกตในมิติมาจิบเพื่อนเพิ่มกำลังวังชา  และไม่นานนักน้ำกินของทุกเรือนก็มีวารีมรกตผสมอยู่ทั้งสิ้น 

วันแรกของเหมันต์ฤดูมาเยือนหลังจากการก่อสร้างหมู่บ้านเฟยซานหยุดลงไปเพียงสองวันเท่านั้น  หิมะสีขาวโปรยปราย ปุยเล็กๆปลิวมาตามสายลมแผ่วเบาเกาะตามต้นไม้ ใบหญ้า  ตลอดจนสระบัวหน้าเรือนเหลียนฮวาก็เริ่มจับตัวเป็นน้ำแข็ง

ซูเม่ยซุกตัวอยู่ในผ้านวมหนานุ่ม  ตั้งแต่ตั้งครรภ์เหมือนพลังในกายของนางโดนสูบไปจนร่อยหลอ ทำให้นางเหนื่อยง่าย  ง่วงนอนบ่อย  ต้องลมเย็นก็เหมือนจะมีไข้ทันที  จนตอนนี้ได้แต่หมกตัวอยู่ในเรือนเท่านั้น 

ด้วยความไม่หยุดนิ่งและเบื่อหน่าย  นางจึงสั่งตั้งครัวขนาดเล็กภายในเรือนเพื่อทำอาหารสำหรับตัวนางและน้องๆ ที่ตอนนี้มาอาศัยเรือนเหลียนฮวาชั่วคราว 

มือบางหยิบจับเครื่องครัวอย่างคล่องแคล่ว   รังสรรค์อาหารแปลกใหม่จากข้าวโพด   เผือก   มัน   และเนื้อรมควัน ซึ่งวันนี้นางจะทำ  ‘บะหมี่เนื้อรมควัน’

“ท่านป้าสวี  เส้นบะหมี่ข้าจะทำจากแป้งข้าวโพดผสมกับแป้งข้าว  ส่วนเนื้อรมควันจะนำมาตุ๋นกับเครื่องยาจนเปื่อย  น้ำแกงก็สำคัญต้องใช้กระดูกหมูมาเคี่ยวจนน้ำใสเป็นสีเหลืองทอง   ตกแต่งด้วยผักกวางตุ้งลวกพอประมาณ”

“ซู้ดดดดด  หอม และน่ากินมากเจ้าค่ะพี่ใหญ่”  ซูเจียวก้มสูดกลิ่นบะหมี่จนติดขอบชามเอ่ยชมฝีมือพี่สาวคำโต

“ง่ำๆๆๆ  แย้วก็อาหย่อยมากด้วยเจ้าข่ะ  ง่ำๆๆ”  หลินเฟยก็...ปากเล็กๆยัดเส้นบะหมี่เข้าไปคำโตก็ อวยพี่สาวไม่แพ้กัน

“ฮ่าๆๆๆๆ  เจ้าตัวตะกละน้อย”  ซูเหวินที่ช่วงนี้หายหน้าหายตาไปฝึกวรยุทธ์กับเหล่าลูกน้องของท่านลุงอันฉีก็กล่าวเย้าแหย่น้องเล็กด้วยความเอ็นดู  พร้อมกับเสียงหัวเราะของทุกคนรวมถึงชิงชิงและแม่ครัวใหญ่สวีด้วย

เมื่อทุกคนได้ลองชิมบะหมี่เนื้อรมควันแล้ว ก็ชอบอาหารจานนี้มาก  โดยเฉพาะแม่ครัวใหญ่สวีที่รีบกลับโรงครัวทันทีเพื่อทำอาหารจานนี้ให้กับคนงานของจวนตระกูลตวนมู่  และหลังจากนั้นตลอดหน้าหนาวที่ยาวนานนี้ทุกคนก็ได้กินอาหารจานใหม่ที่คิดโดยคุณหนูใหญ่ทุกวัน

วันคืนในหน้าหนาวผ่านไปอย่างช้าๆ  หิมะปกคลุมไปทั่วบริเวณหนาขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง คนงานฝ่าหิมะสูงขึ้นกวาดหลังคาอย่างขะมักเขม้น เพราะเกรงว่าหลังคาจะรับน้ำหนักไม่ไหวจนอาจจะถล่มลงมาได้ 

“คุณหนูใหญ่ขอรับ  ทางการมีประกาศเรื่องพายุหิมะออกมาแล้ว  คาดว่าจะเริ่มในอีก 7 วัน ไม่รู้เมืองหยางของเราจะกระทบมากน้อยแค่ไหน” หูอันฉีได้รับข่าวนี้จากเจ้าที่ทางการก็เร่งมาแจ้งข่าวนี้ทันที

ซูเม่ยสีหน้าเคร่งเครียดเริ่มครุ่นคิดแก้ไขปัญหา และหาทางป้องกัน  ภัยที่คาดว่าจะหนักหน่วงกว่าที่คิดไว้  ตอนนี้นางมีคนในปกครองไม่ต่ำกว่า  500  คน  เรื่องเสบียงย่อมไม่เป็นปัญหาแต่ความหนาวเย็นที่เพิ่มมากขึ้นอาจจะเป็นปัญหาใหญ่

“ท่านลุงอันฉียามนี้คนในจวนของเรามีเท่าไหร่ แยกชายหญิง และช่วงอายุ  ข้าจะแจกชุดกันหนาวแบบพิเศษ  และผ้าห่มกันหนาวให้ทุกคนเจ้าค่ะ”

“ทะ...ทุกคน ทุกคนหรือขอรับ”

“ใช่เจ้าค่ะ ทุกคน  หากเป็นไปได้ข้าอยากจะแจกจ่ายให้คนในเมืองหยางที่ลำบากด้วย  รบกวนท่านลุงช่วยแจ้งเจ้าหน้าที่ทางการให้กระจายข่าวออกไปว่าตระกูลตวนมู่จะมีการแจกชุดกันหนาว  ผ้าห่ม และชุดเสบียง  นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป จนครบ 3 วันหากนานกว่านี้เกรงว่าชาวบ้านจะเดินทางกันลำบากจนได้รับอันตรายได้” 

“ตะ...แต่  เราจะควบคุมลำบากนะขอรับ”  หูอันฉีคิดถึงความเป็นจริง เพราะคนแต่ละคนจิตใจยากแท้หยั่งถึง  อาจจะมีคนโลภ  คนที่ไม่ได้ลำบาก  คนที่ไม่ซื่อสัตย์ปะปนมารับของแจกด้วย

“เราต้องขอความร่วมมือจากท่านเจ้าเมือง   เจ้าหน้าที่ทางการ เช่น  ทหารเมืองรักษาความสงบ  เจ้าหน้าที่งานทะเบียนราษฎร์” ซูเม่ยนึกถึงการแจกจ่ายในโลกเก่าที่จะมีการแจกตามทะเบียนบ้าน บ้านไหนมีคนเท่าไหร่ก็แจกตามนั้นจึงฉุกคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้

“อ่า  เป็นคุณหนูที่คิดอ่านรอบคอบ ข้าน้อยจะรีบดำเนินการ”