Lahat ng Kabanata ng ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์: Kabanata 41 - Kabanata 50

บทที่ 13  ข่าวดีหรือข่าวร้าย3 ลี่หยางและอู๋เยว่จวนรู้สึกวางตัวไม่ถูกอยู่บ้างเพราะเป็นเพียงชาวบ้านชาวป่า  จู่ๆมีคนมาคารวะเหมือนขุนนางเศรษฐีในเมืองก็กระอักกระอ่วนไม่น้อย“ไม่ต้องคารวะหรอกขอรับ  ข้าต่างหากต้องคารวะทุกท่านที่ช่วยเหลือ”  ลี่หยางที่ยังไม่ทราบอะไรหลายๆอย่างเอ่ยออกมาด้วยความเกรงใจปนเปกับความสับสน“อ่า  นายท่านอาจจะยังสับสน  เชิญนายท่านกับฮูหยินพักสัก 3  ชั่วยาม ปลายยามเซิน (17.00) ข้าน้อยจะมาเรียนเชิญที่ห้องรับรองขอรับ  ยามนั้นทุกข้อสงสัยในใจนายท่านและฮูหยินคงจะหมดไป”  หูฮุ่ยหมิ่นที่เห็นท่าทีของทั้งสองท่านที่ยังไม่สามารถจับต้นชนปลายได้ถูกก็แนะนำให้พักผ่อนเสียก่อน  พร้อมมอบห่อผ้าที่คุณหนูใหญ่เตรียมไว้‘หากพบเจอท่านพ่อท่านแม่ของข้า มอบห่อผ้านี้ให้ท่านทั้งสองแล้วพวกท่านจะเข้าใจเอง’ลี่หยางรับห่อผ้านั้นมาอย่างสงสัย แต่ด้วยผู้มอบไม่บอกสิ่งใด เขาจึงไม่ได้ถามออกไปเช่นกัน “ข้าน้อยให้เสี่ยวเอ้อเตรียมน้ำอุ่น เสื้อผ้

บทที่ 14  ผลการสอบและหอโอสถ2 ‘สอบผ่านขั้นต้น 7  คน  ขั้นกลาง 3 คน’ซูเม่ยอ่านออกมาเบาๆ  และระบายยิ้มจนเต็มดวงหน้างดงาม  โดยเฉพาะดวงตาที่เป็นประกายอย่างมีความสุข  พ่อบ้านใหญ่จางที่ได้ยินเต็มสองรูหูของเขา  ก็แทบจะลุกขึ้นโห่ร้องไปรอบจวนเลยทีเดียว“ชะ..เช่นนั้น  กิจการหอโอสถก็สามารถเปิดได้แล้วสิขอรับ”  พ่อบ้านจางละล่ำละลักกล่าวออกมา ซูเม่ยเองก็พยักหน้ารับและหัวเราะออกมาเบาๆกับความสำเร็จในครั้งนี้  เพราะหากเด็กๆสอบไม่ผ่าน ต้องรอนางไปสอบเองซึ่งอาจจะต้องรอนานนับปี เนื่องจากลูกๆของนางยังไม่สามารถห่างกันได้“ต้องเตรียมการเรื่องหอโอสถไว้ก่อนกว่า เด็กๆจะเดินทางมาถึงพร้อมป้ายแพทย์โอสถ และหนังสือรับรอง” นับว่าวันนี้มีเรื่องราวดีๆแล้ว  ส่วนจดหมายอีกฉบับนั้นนางกังวลจนไม่กล้าเปิด แม้จะอยากรู้มากเพียงใดก็ตามซูเม่ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และคลี่จดหมายอีกฉบับ  สายตากวาดมองตัวอักษรที่มีไม่กี่ตัวบนกระดาษแผ่นเล็ก แต่ก็ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมา

บทที่ 15  เปิดตัวหอโอสถเฟิ่งหวง1ผู้คนที่ทราบข่าวการเปิดตัวของหอโอสถเฟิ่งหวง ซึ่งวันเปิดกิจการได้มีการจัดประมูลโสมคนอายุ 500 ปี ก็ทยอยเดินทางเข้าสู่เมืองหยาง เพื่อมาดูว่าโสมอายุมากขนาดนั้นมีจริงหรือไม่  หรือแค่สร้างเรื่องให้ผู้คนสนใจเท่านั้น  แม้ผู้คนจะไม่เชื่อมากนักแต่ก็ยังดั้นด้นเดินทางมา  โดยเฉพาะคนเมืองหลวงและเมืองใกล้เคียง  ด้วยระยะเวลาที่ไม่มากทำให้ผู้คนที่อยู่ไกลจากเมืองหยางไม่อาจเดินทางมาทันวันเปิดกิจการโรงเตี๊ยมในเมืองมีคนเข้าพักจนเต็มทุกที่  ถนนสายการค้าก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน ซูเม่ยที่ยามนี้ปลีกตัวมาดูความเรียบร้อยของหอโอสถที่จะเปิดกิจการในวันพรุ่งนี้  นางมองภาพความครึกครื้นเบื้องล่างจากชั้นสามของอาคารหอโอสถอย่างสนใจแม้ซูเม่ยจะไม่มีกิจการโรงเตี๊ยม  แต่โรงเตี๊ยมในเมืองหยางทุกโรงก็รับวัตถุดิบทำอาหารจากร้านฟู่จินของนาง  ไหนจะร้านอาหารแผงลอยก็ล้วนซื้อวัตถุดิบจากร้านของนางเช่นกัน  แม้แต่ร้านขายธัญพืชเองก็ผันตัวมาเป็นพ่อค้าคนกลางรับซื้อสินค้าจากชาวบ้านมาขายให้ร้านฟู่จินแทนที

บทที่ 15  เปิดตัวหอโอสถเฟิ่งหวง3 ผู้ดูแลจากจวนตระกูลตวนมู่ที่ถูกฝึกฝนอย่างหนักกว่าจะสามารถใช้งานได้  ต่างเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เข้าควบคุมชายทั้ง 10  ปลายมีดคมกริบถูกจ่อที่ลำคอจนเลือดไหลออกมาเล็กน้อยคล้ายแค่การข่มขู่  แต่หากขยับเพียงนิดคงไม่อาจรักษาลมหายใจไว้ได้ชายทั้งสิบหยุดการเคลื่อนไหวชะงักงันอยู่กับที่ เมื่อรู้สึกแสบบริเวณลำคอโดยไม่ทันตั้งตัว  และไม่เห็นการเคลื่อนไหวจากคนกลุ่มนี้เลยคล้ายโผล่มาจากอากาศรอบกาย กว่าจะรู้ก็สายไปเสียแล้วผู้คนในหอประมูลเงียบกริบเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่ถูกจัดการควบคุมอย่างรวดเร็ว  เพียงแค่พริบตาเดียว  คนก่อกวนกลับควบคุมโดยง่ายเช่นนี้‘คนของจวนเสนาบดีหย่งอ่อนหัด  หรือคนของหอโอสถเฟิ่งหวงแข็งแกร่งเกินไปกันแน่’“พะ...พวกเจ้า  เป็นแค่พ่อค้าชั้นต่ำ  กะ..กล้าดี...” ชายหน้าแหลมพูดไม่ทันจบก็มีมีดไม่ทราบที่มาเฉียดผ่านใบหน้าของมันไป ความรู้สึกแสบแปลบบนใบหน้าทำให้มันยกมือสั่นเทาขึ้นลูบเบาๆ  ฝ่ามือเปื้อนเลือดถูกมันมองอย่างโง

บทที่ 16  พบหน้า2 1  ชั่วยามต่อมาหน้าจวนตระกูลตวนมู่ที่เงียบสงบยามนี้คร่ำคร่าไปด้วยคนงาน  สาวใช้  และบรรดาเจ้านายของจวน ที่ชะเง้อมองทางคดเคี้ยวก่อนจะถึงจวนตระกูลตวนมู่อย่างรอคอย  โดยเฉพาะคุณชายรองและคุณหนูสามของจวน  ที่เดินวนเวียนไปมาอย่างตื่นเต้น หูอันฉีที่ถูกตามตัวกลับมาอย่างเร่งด่วน ก็ยืนสงบเสงี่ยมไม่ไกลจากบรรดาเจ้านายของจวนมากนัก  เขาเดินทางไปดูการก่อสร้างหมู่บ้านแห่งใหม่ที่เริ่มเมื่อสามวันก่อน การก่อสร้างครานี้นับว่าต้องควบคุมให้ดีกว่าครั้งก่อน  เนื่องจากมีขนาดที่ใหญ่และมีเนื้อที่มากกว่าเดิมกุบกับ  กุบกับ  กุบกับเสียงฝีเท้าม้าหลายตัวดังมาจากเส้นทางคดเคี้ยวทางเข้าจวน  เรียกสายตาทุกคู่จ้องมองไปบนถนนเส้นนั้นทันที  เมื่อเห็นขบวนเดินทาง และรถม้าคันโตทุกอย่างก็เงียบสงบลง“พี่ใหญ่  ท่านพ่อท่านแม่อยู่ในรถม้าคันนั้นจริงๆหรือเจ้าคะ”  ซูเจียวเอ่ยถามพี่สาวด้วยเสียงสั่นเครือ  จนถึงเสี้ยวลมหายใจนี้นางยังไม่อย