เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4 のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“โอว...พอก่อนโซว...แซมอยากเข้าไปในตัวโซวแล้วตอนนี้”เขาเอ่ยบอกพร้อมกับหมุนตัวหล่อนให้หันหน้าเข้าผนัง แล้วดึงสะโพกให้โด่งงอนออกมา จากนั้นมือใหญ่ก็ทำการลูบล้างสบู่ออกจนสะอาด ใช้มือรูดรั้งอาวุธตัวเองจนมันแข็งขันเต็มที่พร้อมจู่โจม เขาล้วงมือไปตรงระหว่างขาของหญิงสาว“อาส์...โซวจ๋า...พร้อมหรือยัง”เขากระซิบถามแต่รู้ดีว่าหล่อนไม่ตอบแน่เพราะความเขินอาย ชายหนุ่มถือเอาความเงียบเป็นคำตอบ ร่างใหญ่ก้าวไปประชิดด้านหลังแล้วขยับแทรกตัวตนเข้าไปในเป้าหมายที่ใฝ่ฝันทันที“อาว์...แซม...โอว...อื้อ...”หล่อนร้องครางออกมา จากนั้นร่างสองร่างก็ขยับโยกไปด้วยกัน เสียงครางดังงึมงำในห้องน้ำกว้าง แซมเอื้อมมือไปบีบคลึงยอดถันเม็ดสวยทั้งสองข้าง ทำเอาโซเฟียรู้สึกเสียวซ่านจนสุดบรรยายจนเมื่อเขากลั้นใจขยับเพิ่มจังหวะเร็วถี่ หล่อนก็กระตุกสั่นระริกถึงจุดหมายปลายทางอย่างสุขสม แซมตามหล่อนไปติดๆ เขาโยกรัวเร็วแล้วรีบดึงแก่นกายออกมาใช้มือรูดรั้งต่อไปจนกระทั่งปลดปล่อยลาวาร้อนพวยพุ่งจนหมดลำแซมซบหน้าไปกับแผ่นหลังเนียนของโซเฟีย ลมหายใจหอบเหนื่อยกันทั้งคู่ ต่อมาชายหนุ่มก็ขยับยืดตัวขึ้นแล้วหมุนร่างหล่อนหันมาเผชิญหน้า เขาก้มไปจูบหน้า

เมื่อเก็บสัมภาระและจัดของเสร็จ ก็บ่ายโมงกว่า แซมชวนโซเฟียขับรถกลับไปยังร้านอาหารของรีสอร์ทซึ่งอยู่ด้านหน้า เวลานี้เห็นตรงสำนักงานต้อนรับลูกค้าหลังที่แซมกับโซเฟียไปติดต่อเมื่อตอนมาถึงเริ่มมีลูกค้าสองสามกลุ่มที่เข้ามาติดต่อขอตั้งแคมป์บ้างแล้ว“หวังว่าจะไม่ตั้งใกล้กับแคมป์ของเรานะ”แซมกระซิบข้างหูโซเฟีย ชายหนุ่มโอบไหล่หญิงสาวพาเดินเข้าไปในร้านที่ตกแต่งเป็นสไตล์คาบินชั้นเดียวหลังขนาดกลาง สร้างด้วยท่อนซุงทั้งหลังยกพื้นสูงหนึ่งเมตร หน้าต่างเป็นกระจกใส เมื่อเดินเข้าไปภายใน โต๊ะเก้าอี้เป็นชุดไม้เนื้อแข็ง มีผ้าปูสี่เหลี่ยมจัตุรัสลายตารางสีขาวแดงปูทับด้านบน บรรยากาศสดชื่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นธรรมชาติสอดคล้องกับความเป็นรีสอร์ทท่ามกลางแมกไม้และแม่น้ำแซมเลือกโต๊ะที่อยู่ด้านข้างริมหน้าต่างกระจก ด้านนอกมองทะลุหน้าต่างออกไปเห็นดอกไม้ปลูกในกระถางตั้งเรียงรายดูสวยงามลานตาไปหมด“ชอบไหมโซว แซมอยากจะสร้างแบบนี้สักหลัง ตอนเราย้ายกลับไปบอสตัน ตรงหลังบ้านพ่อดีไหม ใกล้คอกม้าน่ะ”แซมเอ่ยถาม ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มอบอุ่นเมื่อเอ่ยถึงคฤหาสน์แม็คเคนซี่ในเมืองบอสตันที่บิดามารดาอาศัยอยู่ โซเฟียไปขี่ม้ากับเขาบ่อยๆ เม

โซเฟียถอนหายใจเมื่อนึกถึงคนที่อยู่ข้างใน เวลานี้เขากับหล่อนเป็นอะไรกันนะ การที่ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนที่รักกันและผูกพันลึกซึ้งมีเรื่องของความสัมพันธ์ทางกายเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยแบบนี้ โซเฟียไม่มีความแน่ใจเอาเสียเลยว่ามันจะเวิร์ก ความรู้สึกหวั่นเกรงว่าจะเสียเพื่อนรักอย่างเขาไปอย่างไม่มีวันเหมือนเดิมได้เข้ามาทำให้หัวใจรู้สึกหวาดกลัวยิ่งนักไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้ชายอย่างแซม แม็คเคนซี่นั้น เนื้อหอมและเป็นที่ต้องการของตลาดมากแค่ไหน เขาเป็นแพทย์ที่ต้องรู้จักกับผู้คนมากมาย ต้องแสดงความเมตตาอาทรต่อทุกคน เขาเป็นสุภาพบุรุษเมื่อก่อนโซเฟียรู้สึกไม่มีปัญหาที่เห็นเขาสนิทกับผู้หญิงอื่น แต่เวลานี้ความรู้สึกนั้นได้เปลี่ยนไปเสียแล้ว หล่อนรู้สึกไม่มีความสุขและไม่มีความเชื่อมั่นกับความเปลี่ยนแปลงนี้ ความรู้สึกหวาดกลัวที่จะสูญเสียมิตรภาพลึกซึ้งสนิทแน่นที่มีต่อกันไปเริ่มก่อตัวมากขึ้นภายในใจโดยไม่รู้ตัวไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ จู่ๆ โซเฟียก็ผุดลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังรถจอดอยู่ไม่ไกล หญิงสาวเปิดประตูก้าวขึ้นไปนั่ง หล่อนมีกุญแจสำรองของรถทุกคันของเขา เช่นเดียวกับที่เขามีของหล่อน หญิงสาวขับรถออกไปจากรีสอร์ททันทีแซมจ่า

“หมอเวส โซวไม่เป็นไรค่ะ โซวจะอยู่กับแซม”“เดี๋ยวไอ้หมอแซมจะต้องถูกส่งไปห้องสแกนอีกครั้ง ผมว่าคุณกลับไปห้องก่อนดีกว่าครับ ผมจะไปดูหมอพริมต่อ”“หมอพริม? ทำไมคะ” โซเฟียเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย หญิงสาวยังไม่ทราบอะไรเกี่ยวกับหมอพริมโรส“แซมขับรถของพริมมา พริมเขานั่งมาด้วย ตอนนี้ยังโคม่า” เวสเป็นคนเอ่ยเล่าอีกตามเคย โซเฟียหน้าซีดลงยิ่งกว่าเดิม หญิงสาวน้ำตาไหลรินพรากๆออกมาทันที ยกมือขึ้นปิดปากด้วยความช็อก มันเป็นเพราะหล่อนที่ทำให้แซมต้องขับรถออกมา และทำให้หมอพริมโรสได้รับบาดเจ็บสาหัสในครั้งนี้“พระเจ้าได้โปรดช่วยเธอด้วย” หญิงสาวพึมพำ แซมหลับตาลงรู้สึกขมในลำคอเพราะอาการจุกเจ็บที่อก เป็นเพราะเขาขับรถเร็วและปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือสติจนทำให้พริมโรสต้องมาเจอชะตากรรมอันโหดร้ายไปด้วย“จะให้ผมโทรบอกทางบ้านให้หรือเปล่าครับ” เวสเอ่ยถามโซเฟีย แซมลืมตาขึ้นมองสบกับโซเฟียอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ทั้งคู่จะปฏิเสธออกมา เพราะไม่ต้องการให้บิดามารดาและญาติพี่น้องตกใจ“ไม่ล่ะเวส จะตกใจกันเปล่าๆ ตอนนี้เราสองคนปลอดภัยดีแล้ว” แซมเป็นคนเอ่ยออกมา เวสพยักหน้ารับรู้“โอเค ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวทางข้าวเสร็จ ฉันจะให้พยาบาลพาแกไ

“โซวใกล้หายแล้ว ไม่เห็นต้องกินให้หมด” เสียงบ่นอุบอิบ“ต้องกินยาให้ครบคอร์สของมันถึงแม้จะรู้สึกดีขึ้นแล้ว อย่าดื้อ แซมไม่อยากเห็นโซวเป็นอะไรไปอีกคน” เขาเอ่ยเสียงขรึมในตอนท้าย โซเฟียวางแก้วน้ำที่เพิ่งดื่มไปลงแล้วคล้องแขนข้างขวาของเขาพากันเดินไปยังห้องนอน“โซวจะเชื่อฟังแซม ถ้าแซมเชื่อฟังโซวและหมอวิคเตอร์ เป็นการแลกเปลี่ยนกัน โอเคไหม” หญิงสาวพาเขามาล้มตัวลงนอนลงบนเตียงห่มผ้าให้เสร็จก็ก้าวขึ้นไปสอดตัวใต้ผ้าห่มพยายามไม่ให้ถูกตัวเขาเพราะกลัวจะทำให้แขนข้างที่ใส่เฝือกกระทบกระเทือนถึงแม้จะนอนด้านขวาของเขาก็ตาม แซมดึงร่างนุ่มมากอดแนบ“มาให้แซมกอดหน่อย นอนห่างอะไรขนาดนั้น แซมไม่ได้เดี้ยงทั้งตัวนะ” เสียงห้าวเอ่ยหยอกน้ำเสียงกลั้วยิ้มนิดหนึ่งทำให้โซเฟียรู้สึกดีขึ้นที่เขาอารมณ์ผ่อนคลายลง“เดี้ยงกันทั้งคู่” หล่อนพึมพำ ศีรษะที่แตกทำให้ต้องนอนหงาย โซเฟียตะแคงหน้ามาจูบต้นแขนล่ำสันหลับตาซบหน้าอยู่อย่างนั้น“โซวขอโทษอีกครั้งนะ” คนที่พยายามกักเก็บความรู้สึกผิดทั้งหมดเอาไว้อย่างมิดชิดเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสะท้านด้วยความรู้สึกที่เผลอออกมา“ไหนบอกว่าไม่โทษตัวเองไง สัญญากับแซมมาก่อนว่าจะไม่พูดถึงมันอีก แล้ว