All Chapters of เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4: Chapter 31 - Chapter 40

โซเฟียอาบน้ำแต่งตัวเสร็จในเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง แซมไม่ได้กลับแฟลตเมื่อคืนนี้ เห็นว่าหมอพริมโรสมีอาการไข้ขึ้นเรียกหาแต่แซม โซเฟียโทรไปหาเขาเมื่อคืนนี้เห็นว่าหมอพริมโรสมีอาการสับสนและเวลาคุณพอลล่า แซมและวิคเตอร์พยายามพูดคุยถึงอดีต ให้ดูรูปภาพต่างๆ พริมโรสจะมีอาการปวดหัวอย่างรุนแรงเพราะความพยายามที่จะคิดตามแขนข้างขวาที่หักและกระดูกซี่โครงที่ร้าวของคนป่วยนั้นสมานได้ดีขึ้นมากแล้ว หากเพียงสมองและความจำที่ยังไม่ก้าวหน้าไปถึงไหนแซมพยายามรับผิดชอบอย่างเต็มที่ ทั้งด้านการเงินและเวลาในการช่วยดูแลพริมโรส ตลอดเกือบหนึ่งเดือนที่เขาอยู่โรงพยาบาลมากกว่ากลับมาบ้าน โซเฟียเองก็ไปเยี่ยมพริมโรสทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรคนป่วยมากนักเพราะพริมโรสไม่รู้จักโซเฟียอยู่ดี เพียงแต่มันช่วยด้านจิตใจของโซเฟียเท่านั้นเอง ความรู้สึกผิดยังคงกัดกินหัวใจของหญิงสาวอยู่ไม่รู้หาย โซเฟียแวะซื้อกาแฟร้านโปรดเข้าไปให้แซมที่โรงพยาบาล หญิงสาวไปถึงในเวลาเที่ยงครึ่ง“แซมคะ พริมหิวน้ำ”เสียงคนป่วยร้องบอกเบาๆ แซมกำลังนั่งจ้องรายงานอาการป่วยของพริมโรสจากจอแล็บท็อปที่วิคเตอร์ส่งมาให้ดูอย่างละเอียด

“แซม” เสียงพริมโรสเรียกก่อนคนป่วยจะลืมตาขึ้น แซมเดินไปยืนข้างเตียง“ผมจะกลับบ้าน เจอกันพรุ่งนี้นะครับพริม”ชายหนุ่มกล่าวเบาๆ กับพริมโรส หญิงสาวทำหน้าไม่พอใจทันที เอื้อมมือมายึดมือของเขาไว้“อย่าทิ้งพริม แซม” หล่อนเอ่ยร้องขอ แซมจ้องมองหล่อนด้วยสายตาอ่อนโยน“ผมไม่ได้ทิ้ง แค่จะกลับบ้านไปอาบน้ำ พรุ่งนี้จะมาหาคุณใหม่ คืนนี้คุณจะได้มีเวลาอยู่กับคุณแม่เต็มที่ไง”“แต่พริมอยากอยู่กับแซมนะคะ โซเฟียอย่า คุณอย่าเอาแซมไปนะ”พริมโรสกล่าวออกไปตามแต่ใจต้องการ โซเฟียนิ่งอึ้งไป หญิงสาวสบตากับแซม“พริมนอนหลับพักผ่อนดีกว่า ผมไปไม่นาน พรุ่งนี้เจอกัน”“ให้แซมไปพักผ่อนเถอะลูกพริม พรุ่งนี้แซมต้องเอาเฝือกออกด้วย”คุณพอลล่ากล่าว พริมโรสทำหน้างอก่อนจะหลับตาลง“อ้าว โซวยังไม่พาไอ้หมอแซมกลับบ้านอีกเหรอ พรุ่งนี้นัดตรวจถ้าโอเคก็จะเอาเฝือกออกให้ พามันกลับไปพักเถอะ ทางนี้ผมจะดูแลเอง” วิคเตอร์เอ่ยพร้อมกับเดินเข้ามา ยืนข้างเตียงคนไข้“หมอพริมครับ” เขาเรียกคนไข้ที่คนหลับตานิ่งหน้างอง้ำ ไม่ยอมโต้ตอบ“ดีมาก หลับเยอะๆ ล่ะดี คุณอาจะทานอะไรไหมครับเดี๋ยวผมจะไปโรงอาหารพอดี” ชายหนุ่มหันไปถามผู้สูงวัย“เชิญตามสบายเถอะค่ะ อาทำอาห

“แซมมีความสุขที่ได้เห็นโซวทุกวัน คืนนี้ก็กำลังได้นอนกอดโซวอยู่ ได้กินข้าวด้วยกัน ได้เดินโอบไหล่จับมือกัน โซวอาบน้ำโกนหนวดให้แซม ทุกโมเม้นต์ที่ว่านี้คือความสุขทั้งหมด แซมคิดเท่านี้แหละ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ มีปัญหาเกิดขึ้นเราก็แก้ไขกันไปตามกำลัง แซมขอได้ไหม ขอให้โซวคิดแบบเดียวกันกับแซม”เสียงห้าวเอ่ย โซเฟียแนบหน้าไปกับซอกแขนของเขาแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง“คุณหมอกล่าวสุนทรพจน์รอบดึกซะยาวเหยียดแบบนี้ โซวก็คงต้องฟัง ถ้าอย่างนั้นก็หลับกันเถอะ พรุ่งนี้โซวจะขับรถไปส่ง”“แน่นอนอยู่แล้ว เป็นหน้าที่ของเมียนี่ ผัวจะไปไหนก็ต้องไปส่ง” เขาเอ่ยออกมาน้ำเสียงฟังดีขึ้น“เป็นหน้าที่ของเพื่อนต่างหากล่ะ” โซเฟียกล่าวแย้ง ยังไม่อยากยอมรับคำพูดทึกทักเอาของเขา“เป็นหน้าที่ของเมียและของเพื่อน อ้ะ พอเลยห้ามเถียงแซมอีก และก็จูบแซมหน่อยสิ นะ ไม่ได้จูบแซมนานแล้ว ไม่คิดถึงกันบ้างเหรอ”เขากระซิบกระซาบใกล้หู ลมหายใจร้อนเป่ารดใบหูบางของหญิงสาวจนขนลุกซู่ โซเฟียยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาทีหนึ่ง“จูบปากสิ แซมชอบเฟรนช์คิสส์”เขาเอ่ยบอก โซเฟียแกล้งส่ายหน้าให้แต่ก็ยอมขยับไปประกบปากเขาเบาๆ แล้วยกหน้าขึ้น“ชาติก่อนคงเป็นแมว ดมอยู่ได้ จ

“เมื่อวาน พริมเขาตื่นขึ้นมาก็ถามว่า เขาเป็นใคร เขาอยู่ที่ไหนอีกแล้ว”วิคเตอร์เอ่ยเล่า อาการของพริมโรสที่บางวันก็ดีมากจำอะไรต่ออะไรในอดีตได้เกือบหมด หากวันรุ่งขึ้นกลับจำเหตุการณ์เมื่อวันก่อนไม่ได้ ซึ่งเป็นอาการปกติของคนเป็นโรคความจำเสื่อมชั่วคราว บางเคสเป็นแค่ไม่เกินยี่สิบชั่วโมงก็หายเอง แต่บางเคสก็มีอาการนานกว่านั้นแล้วแต่กรณีไป“ทำ MRI เมื่อเช้าก็ไม่พบความผิดปกติ แต่แกไม่ต้องห่วง ฉันจะลองหลายๆ วิธีดู” วิคเตอร์กล่าว“ถ้าคุณหมอพริมโรสไม่อาจกลับมาเป็นปกติ เราจะทำยังไงดีคะ”โซเฟียพึมพำถามด้วยน้ำเสียงกังวล กลัวแทนคุณหมอสาวคนนั้น ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง“แซมจะพยายามอย่างเต็มที่ โซวอย่ากังวลไป ทุกอย่างมันต้องใช้เวลา แซมจะรับผิดชอบทั้งหมดเท่าที่เขาจะเรียกร้อง”“อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้ทั้งคู่นั่นแหละ อาการทางร่างกายเขาดีขึ้นมากแล้ว สมองนั้นจากการตรวจอย่างละเอียดก็ไม่พบความผิดปกติ มันอาจจะเป็นผลมาจากทางจิตใจด้วยที่ทำให้พริมหายช้าและเดี๋ยวเป็นเดี๋ยวหายแบบนี้ เมื่อเช้าพอฉันเข้าไป เขาเห็นฉันก็รีบแกล้งทำเป็นนอนหลับทันที แสดงว่าจำฉันได้ดี” วิคเตอร์กล่าวกลั้วหัวเราะในตอนท้าย“สงสารคุณอาพอลล่า ถ้าเป็นไป

“คืนนี้แซมอยากกินผัดไท ทำให้หน่อยนะ”เขาเอ่ยขอ โซเฟียหัดทำผัดไทสูตรเชฟนิคจากยูทูปจนทำอร่อยถูกปากแซมมาก“ก็ถ้าไม่ดื้อ จำที่หมอวิคสั่งได้ไหม ห้ามดื้อ ห้ามยกของหนักน่ะ”“จำได้ แต่โซวก็ไม่ได้หนักสักนิด อีกอย่างแซมก็ไม่ได้ใช้แขนยกโซว จะใช้อย่างอื่นยกร่างโซวให้ลอยแทน”เขาพูดพร้อมกับยิ้มพราวดวงตาคมเข้มเป็นประกายซุกซน โซเฟียหน้าแดงระเรื่อทันทีเพราะรู้ว่าเขาหมายถึงจะใช้อะไรยกหล่อนให้ตัวลอย“ฮั่นแน่ รู้นะคิดอะไรอยู่ ว่าแล้วก็รีบออกรถเถอะ แซมอยากให้ถึงบ้านไวๆ อยากจะยกซดของแซ่บเต็มทีแล้ว”“ไอ้คนทะลึ่ง พูดจาลามกจกเปรตไม่มีใครเกินจริงๆ”โซเฟียหันมาต่อว่าเสียงอุบอิบด้วยความเก้อกระดากอาย แซมเอื้อมมือมาจับตรงต้นคอระหงแล้วดึงหน้าหล่อนมาใกล้ ปากได้รูปประกบจูบอย่างอดไม่ได้ โซเฟียได้แต่ร้องอื้อต่อต้านในลำคอ แซมจูบหล่อนจนพอใจจึงยอมปล่อย“นั่นเป็นแค่ออเดิร์ฟนะโซว รีบออกรถเถอะก่อนที่แซมจะอดใจไม่ไหวเสิร์ฟเมนคอร์สให้โซวในรถนี่”เขาเอ่ยพร้อมกับแกล้งเอื้อมมือมาลูบขาอ่อน โซเฟียตีเพียะไปบนมือของเขาแล้วรีบออกมารถ หญิงสาวหันมาส่งค้อนคมให้คนที่นั่งทำท่ายิ้มกริ่มชอบใจที่ทำให้โซเฟียเชื่อฟังได้โซเฟียแวะซูเปอร์มาร์เก็ตเ