บททั้งหมดของ แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7: บทที่ 1 - บทที่ 10

“หญิงบาปเช่นเจ้า สมควรยิ่งนักที่จะไปเกิดเป็น สัตว์เดรัจฉาน”น้ำเสียงหนักแน่นด้านบน ทำให้วิญญาณผู้หญิงอายุ 45 ที่คุกเข่าอยู่ด้านล่างสั่นเทาด้วยความหวานกลัว ‘เหมย’ อดีตแม่เล้าที่ตายเพราะอุบัติเหตุ สิ่งที่เธอทำบนโลกส่งผลทำให้วิญญาณของเธอต้องมาชดใช้กรรมที่นี่ หลังจากทรมานกับการใช้กรรมแล้ว วันนี้เป็นวันตัดสินว่าเธอจะได้ไปเกิดอีกครั้งเป็นอะไร แต่ประโยคที่พูดออกมาด้านบนมันหมายความว่า เธอต้องไปเกิดเป็น สัตว์เดรัจฉาน !!!!“เทพซีห่าว หญิงบาปที่ท่านว่า ข้ากำลังต้องการตัวยิ่งนัก ยกนางให้ข้าดีหรือไม่เล่า”เสียงหนึ่งดังจากด้านหลังของนางพูดขึ้น เหมย ก้มหน้าลงได้แต่ภาวนาให้คนผู้นั้นตกลง เธอยอมทุกอย่างไม่ว่าเขาต้องการเธอไปทำอะไร แค่ไม่ไปเกิดเป็นสัตว์ก็พอ“ท่านเทพ คิดใหม่ดีหรือไม่ นางหญิงบาปผู้นี้ ชาติชั่วยิ่งนัก และยังหมกมุ่นในโลกีย์ มิอาจช่วยอะไรท่านได้หรอก”“ภารกิจของข้า ต้องเป็นนางเท่านั้น ข้าต้องการผู้หญิงที่มักมากในกาม ลุ่มหลงในโลกีย์ เช่นนาง”เหมยที่ฟังอยู่เงียบ ๆ เธอก้มหน้านิ่งไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าหรือเอ่ยอะไรออกไป ทั้งสองคุยกันได้สักพักก็เงียบไป ก่อนที่นางจะถูกพาตัวมาที่ที่หนึ่ง นางเดินตามท่า

“เหอะแล้วข้าจะดูว่าตรงนั้นของเจ้าจะดีเหมือนปากที่พูดมาหรือเปล่า”ฉินซีพูดจบก็อุ้มเหมย ส่วนเหมยเองก็ยกยิ้มอย่าพอใจ เป็นนางเองที่ต้องการให้เขาทำแบบนี้“ท่านพี่ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ”เสียงหวาน ๆ ดังขึ้นจากด้านหน้าประตู ก่อนจะตามด้วยเสียงเปิดประตูและเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในห้อง ฉินซีชะงักฝีเท้า ก่อนจะปล่อยให้เหมยยืนข้าง ๆ ฉินซีจำเสียงและกลิ่นหอมนี้ได้ว่าเป็นใครที่เดินเข้ามา“ฟางเซียน???”“เจ้าคะ??”เหมยมองฉินซี ก่อนจะเข้าใจเหตุการณ์ในตอนนี้“ข้าต้องส่งเจ้าไปเดี๋ยวนี้ หลับตา”เหมยมองท่าทีร้อนรนของฉินซีก่อนจะหลับตาลง ร่างของเหมยรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ก่อนจะรู้สึกอบอุ่นเย็นสบาย แล้วสติทุกอย่างก็ดับวูบไป......จวนแม่ทัพจาง“ลู่เสียน ตื่นขึ้นมาเถิดลูกพ่อ เจ้าแค่หลับไปใช่ไหม อย่าแกล้งพ่อแบบนี้สิลู่เสียน”“ท่านพี่....ข้าผิดเองที่บังคับลู่เสียน ถ้าข้าไม่บังคับนาง นางคงไม่คิดสั้นแบบนี้...”เสียงสะอื้นของคนในจวนแม่ทัพดังไม่ขาดสาย สาเหตุนั้นมาจากคุณหนูรองตระกูลจางคิดสั้นกระโดดน้ำเพื่อหนีงานแต่งงาน กว่าจะมีคนลงไปช่วยนางก็สิ้นใจแล้ว หลังจากฮูหยินรู้ข่าวก็เป็นลมไปทันที ส่วนท่านแม่ทัพกับคุณชายพอรู้ข่าวก็ก

“แต่งให้ข้าสิ แล้วข้าจะช่วย”“ล้อเล่นอะไรของท่านเนี่ย ข้าเป็นปีศาจนะ แถมเป็นปีศาจที่สูบพลังชีวิต คบเป็นสหายยังพอเข้าใจ แต่ให้แต่งให้ท่านเนี่ยนะ เมาสมุนไพรที่แช่หรือไง”ลู่เสียนโวยวายขึ้นมา“ข้าก็แค่ถามดู ข้าเป็นถึงองค์ชาย แต่งกับข้าไม่ดีตรงไหน ข้าจะมีเจ้าเป็นชายาเดียวเลยดีไหมนางมารน้อย”“เพราะผู้ชายมันเชื่อไม่ได้นะสิ”ลู่เสียนพูดจบ ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ องค์ชายห้ามอง ลู่เสียนเหมือนพยายามหาคำตอบ นางไปเจออะไรมากันแน่ ถึงได้ดูเจ็บช้ำขนาดนี้“เช่นนั้น หากไม่อยากแต่งให้ข้า ก็มาเป็นอาจารย์ให้ได้หรือไม่ ข้ายังมีตำราแพทย์บางเล่มที่ไม่เข้าใจ”“อาจารย์???”“แลกกับการช่วยเหลือทั้งหมดที่เจ้าขอร้อง”“เช่นนั้นก็ได้ แต่เจ้าก็เห็นว่าข้ารักษาใช้เพียงเลือด เรื่องตำราอาจไม่เก่งเท่าเจ้า”“มีศิษย์เช่นข้าอยู่ ท่านจะได้มิต้องกรีดเลือดให้เจ็บอย่างไรเล่า”ทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง ต่างคนต่างต้องการสื่อความหมาย บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง องครักษ์เงาที่เฝ้ามองอยู่ต่างรู้ความหมายในคำพูดขององค์ชาย เมื่อคุณหนูไม่แต่ง ก็มีเพียงรั้งให้นางเป็นอาจารย์เพื่อให้นางอยู่ข้างกาย ตำราแพทย์องค์ชายของพวกเขาเคยสนใจที่ไ

“หม่อมฉันขอความเป็นมาทั้งหมดที่ทำให้เหล่าองค์ชายให้กำเนิดบุตรไม่ได้เพคะ”ตำหนักที่พัก ลู่เสียนลู่เสียนอ่านตำราที่กงกงให้มาอย่างละเอียด เพื่อหาทางรักษาองค์ชายแต่ละพระองค์ ที่น่าแปลกก็คือบางพระองค์เจ้านั้นยังใช้การได้ดี แต่เวลาเสพสมกับชายากลับไม่สามารถหลั่งในตัวของชายาได้ ส่วนบางพระองค์กับบ้าทำแต่สงคราม จนไม่สนใจสตรี สตรีใจกล้าคนไหนปีนขึ้นเตียงรุ่งเช้าพบมาเป็นศพทุกคน“ให้ตายเถอะ มีคนพวกนี้อยู่บนโลกสินะ”“อาจารย์ดูท่านจะหงุดหงิดนะ”องค์ชายห้าที่ยืนมองลู่เสียนอยู่นานเอ่ยขึ้น“องค์ชาย.... ไม่ใช่เพราะท่านหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ใครจะคิดละว่าข้าจะเมาจนเห็นนางกำนัลเป็นเจ้า แล้วท่อนเอ็นข้ามันก็.... จนความแตกเช่นนี้”“ท่านจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ???”“อาจารย์ เป็นข้าที่โดนรังแกนะ”องค์ชายห้าทำน้ำเสียงออดอ้อน ลู่เสียนได้แต่ส่ายหัวก่อนจะกลับมาสนใจหนังสือตรงหน้าต่อ“ท่านถามข้าก็ได้นะ”“เจ้ากลับไปได้แล้วข้าจะพักผ่อน”“ข้านอนด้วยไม่ได้หรือ”“ศิษย์รัก เกรงว่าจะเลยเวลาที่ตกลงกันแล้ว เจ้ากลับตำหนักเจ้าไปได้แล้ว ข้าจะพักผ่อน”“ข้ากำลังรู้สึกว่าข้าคิดผิด ที่เป็นศิษย์ท่าน”ลู่เสียนได้แต่หัวเราะในลำคอก่อนจ

“เจ้าแต่งให้ข้าดีหรือไม่”ลู่เสียนได้ยินประโยคนั้นได้แต่สงสัย การที่นางนอนกับพวกเขา มันจะทำให้เกิดความรักจนต้องแต่งงานได้ยังไง เป็นพวกเขาเองมากกว่าที่ลุ่มหลงในร่างกายนาง“ข้าไม่คิดออกเรือน”“แต่ข้าอยากแต่งเจ้า”องค์ชายสี่ตอบเสียงแข็ง ก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่น ความรู้สึกเหมือนนางจะตีตัวออกห่าง“องค์ชายสี่ ข้าขออะไรได้ไหมเพคะ”ลู่เสียนมีน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะลุกนั่งมององค์ชายสี่ที่ตอนนี้ รอฟังคำขอของนางอยู่“ข้าอยากให้ท่านเข้าใจ ระหว่างเรามันไม่ได้มีความรู้สึกมาเกี่ยวข้อง มีแค่ผลประโยชน์ ต่างคนต่างตอบแทนกัน ข้าให้ท่านเป็นอาเฉิงเพื่อตอบแทนข้าเลยรักษาท่าน ส่วนเรื่องนี้เป็นเพราะข้าเอง ข้าเลยอยากบอกว่าไม่อาจแต่งให้ท่านได้.....”“แล้ว.....เมื่อครู่เจ้าไม่รู้สึกว่ามันดีหรือไง”“สำหรับหม่อมฉันมันดีเพคะ แต่......”“เพราะน้องห้าใช่ไหม.....เจ้าจะแต่งให้น้องห้าใช่ไหม....แต่เจ้าเป็นของข้าแล้ว..หรือว่าเพราะเจ้าเป็นของน้องห้าเลยคิดว่าข้าจะรังเกียจเจ้า...”“องค์ชายเพคะ.......หม่อมฉันมิอาจมีแค่องค์ชายได้.....หม่อมฉันเป็นหญิงมักมากเพคะ...”ลู่เสียนเลือกที่จะบอกออกไป เพราะในสมัยนี้ผู้หญิงเช่นนางที่นอนกับบุ