All Chapters of แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7: Chapter 21 - Chapter 30

“แต่ว่า...ทุกอย่างย่อมมีข้อแลกเปลี่ยนถูกไหมน้องหญิง....”“.........”ข้าเริ่มรู้สึกไม่ดีมาก ๆ เหมือนเทพเจ้าแห่งหายนะกำลังมายืนบนหัวของข้า และยืนยันได้โดยมอง ผู้ชายรูปงามทั้งหกคนที่จ้องมองมาที่ฉันอย่างสื่อความหมาย....“ข้าป่วย.....”“แน่นอนย่อมมิใช่ตอนนี้”ลู่เสียนมองพวกเขาอย่างใช้ความคิด ก่อนจะยกยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์“หากผู้ใดทำให้ข้าพึงพอใจ ข้าจะตอบแทนคนผู้นั้นจนพอใจ....”“เหอะ...เจ้าเล่ห์”องค์ชายสามพูดออกมา เข้าคิดไว้แล้วหญิงเจ้าเล่ห์เช่นนางไม่มีทางยอมให้ผู้อื่นเอาเปรียบง่าย ๆ“ไปสิเจ้าคะ ไปทำให้ข้าเห็นว่าพวกท่านตั้งใจ ใส่ใจข้าเพียงใด....”ลู่เสียนยิ้มหวานออกมา ก่อนเหล่าองค์ชายจะขอตัวไปทำตามที่เคยพูดไว้กับนาง ครั้งห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบอีกครั้งลู่เสียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“หากเจ้าไม่ชอบ ก็แต่แค่พูดออกมา พวกเราไม่มีทางบังคับเจ้าหรอก”องค์ชายสามพูดขึ้น หลังจากเห็นท่าทีของลู่เสียน ลู่เสียนรู้สึกแปลกใจที่เขายังอยู่“ข้าแค่รู้สึกเหนื่อย”“เจ้าใช้เลือดรักษานั้นคือสิ่งที่เจ้าต้องตอบแทน ยิ่งเจ้ารักษามากเท่าไหร่ร่างกายของเจ้าก็จะยิ่งอ่อนแอลง..”องค์ชายสามพูดจบก็เดินไปหาลู่เสียน ก่อ

“คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินหลงนางบอกว่าจะรอท่านจนกว่าท่านจะออกมาเจ้าค่ะ”ถิงถิงสาวใช้ข้างกายลู่เสียนพูดออกมาอย่างลำบากใจ นางใช้มือกุมใบหน้าที่แดงก่ำไว้เหตุเพราะโดนบ่าวคนสนิทของฮูหยินหลงตบระบายโทสะที่ลู่เสียนไม่ยอมมาพบนาง ลู่เสียนเงยหน้าจากการปักผ้า หันไปมองถิงถิง ก็จะขมวดคิ้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น“เหอะ ดียิ่ง กล้าลงโทษสาวใช้ของข้า”“คุณหนู ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”“ในเมื่อนางอยากพบข้า จะให้นางผิดหวังได้อย่างไร เจ้าไม่ต้องตามมาไปทำแผลเถิด”“แต่คุณหนู....”ลู่เสียนไม่พูดอะไรต่อนางเดินออกจากห้องไป เดิมทีฮูหยินหลงผู้นี้จงใจตีสนิทมารดานางเมื่อยามมารดานางมีชีวิต จนทั้งสองตระกูลตกลงให้เกี่ยวดองกันจึงจับนางและบุตรชายของฮูหยินหลงหมั้นหมายกัน แต่ก่อนงานแต่ง 3 วันลู่เสียนตัดสินใจกระโดดน้ำ นางรอดชีวิตมาแต่ล้มป่วย การแต่งงานจึงไม่ได้ถูกเอ่ยถึงอีก พอมารดานางเสียชีวิตกิจการของตระกูลก็ขาดทุนจนตระกูลจางแทบจะไม่มีเงินจ้างบ่าวไพร่ ฮูหยินหลงผู้นี้ก็ตีตัวออกห่าง ไม่แม้แต่จะมาเยี่ยมนางที่ล้มป่วย ลู่เสียนได้ข่าวว่านางไปทาบทามการหมั้นหมายกับลูกสาวของพ่อค้าที่ร่ำรวยให้บุตรชาย เห็นทีครั้งนี้ที่มาหานางคงเป็นเพรา

“น้องหญิง เจ้าอยากแต่งข้าเข้าจวนหรือไม่”“.......”ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ท่านเทพซียิ้มสมเพชตัวเอง จริงสินางมิเคยรักผู้ใด นางเพียงแค่ทำภารกิจเพื่อต้องการไปเกิดใหม่....หากเป็นเช่นนั้นเขาทำผิดต่อเทพฉินซีสักครั้งดีหรือไม่ หากยอมปล่อยนางไปสักครั้ง....“ดึกแล้วข้าจะพาเจ้ากลับ”ลู่เสียนถูกอุ้มในท่าเจ้าสาว ก่อนจะมีแสงสีขาวแสบตาเกิดขึ้น ลู่เสียนหลบตาลง พลางคิดเรื่องที่เกิดขึ้น นางแต่งท่านเทพได้จริง ๆ นั้นหรือ มนุษย์และเทพสามารถอยู่ร่วมกันได้จริง ๆ งั้นหรือ หากนางทำตามใจท่านเทพจะเป็นเช่นไร จะถูกลงโทษหรือไม่.....“ลืมตาได้แล้ว...”ลู่เสียนลืมตาขึ้นพบว่านางอยู่ในห้องนอนของนาง เดี๋ยวนะ นี่มันห้องนอนของนางก็จริง แต่เป็นห้องในโลกก่อน!!!ที่นี่มันคอนโดที่นางเคยอยู่ก่อนที่จะพบกับไอ้ชั่วนั่น!!!นางมาเช่าคอนโดอยู่ในตอนเลิกกับอาเฉิง.....“กลับไปใช้ชีวิตของเจ้าเถิด ครั้งนี้ก็อย่าทำพลาดล่ะ”ท่านเทพซีอุ้มลู่เสียนเดินไปที่เตียงก่อนจะวางนางลงที่เตียงอย่างแผ่วเบา“ครั้งนี้ก็จงใช้ชีวิตให้ดี”ท่านเทพซี ลูบที่หัวนางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะยิ้มออกมา เห็นทีข้าคงต้องห่างนางเพื่อตัดใจแล้ว การฝ่าฝืนกฎสวรรค์ย้อนเวลาเช่นนี้คงโ

“มาให้ข้ากระแทกท่อนเอ็นเข้าปากทีเถิดน้องหญิง”เหมยยิ้มออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปกำท่อนเอ็นของท่านเทพซี ที่ตอนนี้แข็งตัวเป็นลำ มือของเหมยกำเกือบไม่มิด เหมยเอานิ้วเขี่ยที่ปลายท่อนเอ็น“อะ...ซี๊ด...กินมันเข้าไป...”ท่านเทพซีเผลอครางออกมา เหมยก้มลงไปที่ท่อนเอ็น จูบไปที่บริเวณหัว ลิ้นของเหมยค่อย ๆ ทำหน้าที่แตะปลายลิ้นไปที่ส่วนหัวหยัก เสียงครางกระเส่าของท่านเทพดังอยู่ตลอด เหมยค่อยๆ เผยอปากอมปลายหัวทีละนิด ท่านเทพซีที่ทนไม่ไหวกระแทกท่อนเอ็นเข้าไปในปากจนสุดโคน พลางกดหัวเหมยลงอย่างเอาแต่ใจอ๊อก อ๊อก อ๊อกท่านเทพซีก็กดหัวเธอไว้แน่นแล้วกระแทกท่อนเอ็นใส่ปากเหมยไม่ยั้งจนเกิดเป็นเสียง อ๊อก อ๊อก ดังขึ้นภายในห้อง“กินเข้าไป กินให้อิ่ม หญิงชั่ว”อ๊อก อ๊อก อ๊อกเหมยน้ำตาคลอ แทบสำลัก แต่ก็ยังคงใช้ลิ้นเลียในปากสร้างความพอใจให้ท่านเทพซีเป็นอย่างมาก“ลิ้นเจ้าดี อ่าห์....จะ...แตก.....อะ...อะ....อ่าห์!!!!”น้ำสีขาวขุ่นจากท่อนเอ็นพุ่งเข้าใส่ปากของเหมย ท่านเทพซีตัวกระตุกสองสามที ก่อนจะปล่อยมือที่เคยกดหัวเหมยไว้ น้ำสีขาวขุ่นไหลย้อยออกมาตามลำ ทันทีที่ท่านเทพซีดึงท่อนเอ็นออก เหมยที่กำลังจะคายน้ำในปากออก ก็ถูกบีบแก้ม

“พวกเจ้าก็รู้ข้ามีสายเลือดเทพธิดา ดวงตาของข้าสามารถมองเห็นอะไรที่พวกเจ้าไม่เห็น ชายผู้นั้นเป็นเทพ แต่ว่าน้องหญิงการที่นำท่านเทพมาเป็นสามี เจ้าจะเก่งเกินไปหรือไม่...”ลู่เสียนเช็ดน้ำตาลวก ๆ“คือว่า....ท่านพี่ซีเป็นเทพที่ทำให้ข้ามาอยู่ที่นี่และได้เจอพวกท่าน.....”องค์ชายสีที่เห็นแบบนั้นก็เอามือลูบหัวนางก่อนจะถอนหายใจออกมา เพราะเขานั้นรู้เรื่องราวทั้งหมด“หากเขาเป็นผู้พาน้องหญิงมา นั้นก็ต้องขอบคุณท่านเทพไม่ใช่หรือไง”องค์ชายสี่พูดขึ้น เขาส่งยิ้มจาง ๆ ไปทางลู่เสียน“น้องหญิง เจ้าจะยังคงรักพวกข้าใช่หรือไม่”“ย่อมต้องรัก ข้ารักพวกท่านทุกคน แต่กับท่านเทพข้าและเขา....”“แค่เจ้ารักพวกข้าก็พอแล้ว”องค์ชายสองพูดตัดบทนาง แค่นางรักพวกเขาก็พอแล้ว.... ลู่เสียนยิ้มออกมา“จริงสิน้องหญิง พรุ่งนี้ต้องเดินทางไปชายแดนแล้ว โชคดีนักที่เจ้ากลับมาทัน”องค์ชายเจ็ดพูดออกมา“ข้าได้ให้แม่นมและสาวใช้เจ้าเตรียมของไว้แล้ว”“ข้ายังไม่ได้พักเลยนะเจ้าคะ”ลู่เสียนทำน้ำเสียงงอแง นางเพลียยิ่งนัก และนางก็ไม่ชอบนั่งรถม้า เพราะมันทำให้นางรู้สึกแทบอาเจียนทุกครั้งเมื่อนั่งนาน ๆพรึบ!!!“เช่นนั้นก็ไปพัก ข้าจะอุ้มอาจารย์ไปเอง”อ