บทที่ 10 เหตุเกิดบนรถม้า NC

“งั้นเจ้าก็ลงโทษอาจารย์ของเจ้าเถิด....ในเมื่อชอบหน้าอกอาจารย์ก็ใช้มันระบายท่อนเอ็นของเจ้าจนพอใจเถิด สิ่งนี้แม้แต่องค์ชายสี่ก็ไม่เคยทำ.....”

“ข้าทำได้ทุกอย่างเลยจริง ๆ หรอ ท่านอาจารย์ทำให้ข้าไม่ได้หรือ กับพี่สี่ท่านยัง....”

“งั้นเจ้าก็นั่งเฉย ๆ”

ลู่เสียนลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าองค์ชายหน้า ก่อนจะค่อย ๆ แหวกคอเสื้อของนางออก จนทำให้เห็นหน้าอกคู่งามทั้งสอง ด้านองค์ชายห้าเอง ก็งัดท่อนเอ็นขึ้นมา ทำให้ตอนนี้ท่อนเอ็นตั้งโด่อยู่ตรงหน้าลู่เสียน

“อาจารย์ได้โปรด”

องค์ชายห้าจับท่อนเอ็นถูริมฝีปากลู่เสียนไปมา

“ปากนี้ใช่ไหมที่ท่านใช้กับพี่สี่ จงใช้มันกับข้า...”

ลู่เสียนมองท่อนเอ็นขององค์ชายห้า ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทันทีที่ลู่เสียนอ้าปาก องค์ชายห้าก็ดันท่อนเอ็นเข้าไปในปากของนางทันที ดันเข้าออก สอง สาม ทีก่อนจะชักท่อนเอ็นออกมา ตอนนี้น้ำลายจากปากลู่เสียนเองก็ยืดติดกับปลายลำ องค์ชายห้าจับท่อนเอ็นถูไปที่แก้มทั้งสองข้าง ก่อนจะลากมาบริเวณลำคอ ก่อนจะจ่อลำไปที่ร่องนมของลู่เสียน

“ท่านอาจารย์ในตอนนี้น่ามองยิ่งนัก”

“มาเถิด อกคู่งามของข้าพร้อมรับการลงโทษจากเจ้าแล้ว”

ลู่เสียนยิ้มหวาน ก่อนจะบีบกระชับอกให้ชิด องค์ชายห้าเองก็เริ่มดันท่อนเอ็นเข้าออกอย่างช้า ๆ อกของลู่เสียนยู่ตามลำเข้าไปแล้วปลิ้นออกตามแรงบีบ

“อืมม์...ดี”

องค์ชายห้าพึมพำออกมา ก่อนจะเริ่มเพิ่มแรงและจังหวะให้เร็วขึ้น

“ทำไมหญิงเช่นเจ้าไม่แต่งให้ข้ากันนะ...ซี๊ดดด”

“เริ่มฝืดแล้ว อาจารย์ช่วยเจ้าดีหรือไม่”

“ดียิ่ง”

องค์ชายห้าลงไปนั่งที่เดิม ส่วนลู่เสียนก็คลานไปคุกเข่าอยู่ด้านหน้า ก่อนจะจับท่อนเอ็นตรงหน้ามาชักอย่างรู้งาน ท่อนเอ็นที่โดนจับอยู่ก็กระตุกสู้มือ ลู่เสียนใช้ลิ้นเลียวนที่ปลายลำ ก่อนจะค่อย ๆ อมท่อนเอ็นจนน้ำลายเปียกโชก

“อื้มมมมม”

องค์ชายห้าหลับตาพริ้ม เคลิ้มไปกับการดูดท่อนเอ็นของลู่เสียน

บ้วบ บ้วบ บ้วบ

เสียงดูดท่อนเอ็นอย่างเมามันของลู่เสียนดังขึ้น สร้างความพึงพอใจให้องค์ชายห้ายิ่งนัก องค์ชายห้าลูบหัวลู่เสียนอย่างแผ่วเบา ด้านลู่เสียน คายท่อนเอ็นออกมา ใช้มือชักขึ้นลงแทน

“ศิษย์ข้า เจ้าพอใจไหม”

“ข้ายังอยากได้อีก...อ้า...ซี๊ดดดดดด”

องค์ชายห้าครางออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อลู่เสียนลงไปดูเลียที่พวงองุ่นด้านล่าง พร้อมทั้งยังชักท่อนเอ็นของเขาไปด้วย

“แล้วแบบนี้ละ พอใจไหม”

“ท่านจะเก่งเกินไปแล้ว....ซี๊ดดดดด...”

องค์ชายห้าตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือในลำคอ แต่ในใจกับรู้สึกมีความสุข เขาอยากจับนางมาเป็นแค่ของเขาเท่านั้น

“เอาละ มาเอาจริงกันดีกว่า..”

พูดจบก็ลงไป ดูดเลียท่อนเอ็น ลู่เสียนอ้าปากใช้ลิ้นตวัดตรงปลายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปรือตามาสบตาองค์ชายห้าอย่างยั่วยวน

“อ้า....อาจารย์ข้าไม่ไหวแล้ว เห็นทีต้องทำโทษท่านแล้ว”

องค์ชายห้าที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมจับหัวลู่เสียนกดลงก่อนจะกระแทกท่อนเอ็นเข้าไปในปากจนสุดโคน

“ดียิ่ง ไม่เคยมีใครถึงใจข้าเท่าอาจารย์....ซี๊ดดดด”

บ๊วบ บ๊วบ บ๊วบ อ๊อก อ๊อก อ๊อก

องค์ชายห้าใช้มือจับหัวลู่เสียน ก่อนจะกระแทกเข้าหาตัว เสียงท่อนเอ็นกระแทกเข้าปากของลู่เสียนดังสนั่น ลู่เสียนเองตอนนี้น้ำตาคลอ รู้สึกเหมือนจะสำลัก

“อ๊า ๆ ๆ ๆ ๆๆ ซี๊ดดดดดดด เสร็จแล้ว”

อ๊อก อ๊อก อ๊อก อ๊อก

องค์ชายห้ากดหัวลู่เสียนก่อนจะกระแทกลึกสุดโคน ไม่นานร่างของเขาก็กระตุกเกร็ง เขากดหัวนางแช่ไว้ เมื่อรู้สึกว่าปลดปล่อยหมด เขาจึงปล่อยนางเป็นอิสระ

“ข้ามีความสุขยิ่งนัก ไม่คิดว่าเจ้าจะเก่งเช่นนี้”

เพี๊ย!!!

เสียงฝ่ามือของลู่เสียนตีเข้าที่หน้าขาขององค์ชายห้า

“ท่านคิดว่าท่อนเอ็นท่านเล็กหรือไง กระแทกมาแบบนั้น ข้าแทบสำลักตาย!!!”

“ข้า ขอโทษ ก็ใครใช้ให้เจ้ายั่วยวนข้าก่อน”

องค์ชายห้ายิ้มให้นางก่อนจะเช็ดมุมปากให้นางที่ตอนนี้มีคราบน้ำกามของเขาเต็มไปหมด

“จะให้ข้าไถ่โทษอย่างไรดี อาจารย์จึงจะหายโกรธข้า”

“ซื้อหอนางโลมให้ข้าสิ.....”

“ท่านคงไม่ได้วางแผนไว้แล้วหรอกกระมัง”

ลู่เสียนยักไหล่ ก่อนจะยิ้มออกมา นางจัดเสื้อผ้าตัวเอง ก่อนจะมองไปที่องค์ชายห้าที่มองนางเหมือนอ้อนวอน

“ข้ากับเจ้าเป็นศิษย์อาจารย์ แค่นี้ก็มากพอแล้ว หากเจ้าอยากใช้ท่อนเอ็นนักข้าจะพาไป”

“ไหนท่านว่าต้องการสูบพลังชีวิตกับมนุษย์ ถึงจะอยู่ได้”

“แค่เมื่อกี้ ข้าก็ได้มามากมายแล้ว เก็บท่อนเอ็นของเจ้าไปได้แล้ว”

หอนางโลม หอบุปผา...

“เอ่อ..ถึงแล้วขอรับ”

ลู่เสียนและองค์ชายห้าเดินลงมาจากรถม้า ก่อนองค์ชายห้าจะหันไปมองคนขับรถม้าที่ตอนนี้มีสีหน้าแดงก่ำ ก็รู้ได้ว่าเขารู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้านในรถม้า

“จงเงียบปากในสิ่งที่เจ้าเห็นและได้ยิน มิเช่นนั้นจะกลายเป็นคนตายที่พูดไม่ได้....”

“ขอรับ”

องค์ชายห้าเดินตามลู่เสียนไป ที่ตอนนี้นางหยุดอยู่หน้าหอนางโลม

“อาจารย์ ท่านจะเข้าไปจริง ๆ หรอ ข้าคิดว่าท่านพูดเล่นเรื่องที่จะพาข้ามา.....”

“ข้าแต่งตัวเป็นบุรุษขนาดนี้ย่อมไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง ไปเถอะศิษย์รัก ข้าจะพาเจ้าไปใช้แท่งเอ็นให้คุ้มค่าเอง”

ลู่เสียนพูดจบก่อนเดินเข้าไปในหอนางโลม ที่ตอนนี้มีสาวงามมากมาย กำลังเรียกแขกอย่างยั่วยวน องค์ชายห้าได้แต่ส่ายหัวก่อนจะเดินตามไป

“คุณชายทั้งสอง เชิญด้านในเจ้าค่ะ หอบุปผาของเรามีสาวงามมากมายท่านเลือกได้เลยเจ้าค่ะ”

“ขอสตรีที่งดงามที่สุด ห้องที่ดีที่สุด 1 ห้อง ทั้งอาหารและสุราที่ขึ้นชื่อของที่นี่”

ลู่เสียนพูดจบก็โยนถุงเงินให้แม่เล้าไป ก่อนจะมองสำรวจรอบ ๆ หากนางจะซื้อที่นี่คงต้องเปลี่ยนแปลงอะไรหลายอย่าง โดยเฉพาะแม่เล้า.... ลู่เสียนและองค์ชายห้าเดินขึ้นไปด้านบน พบบุรุษมากมายที่กำลังกอด จูบ หญิงสาวที่ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น ลู่เสียน มองภาพนั้นจนชินตา ได้แต่ส่ายหัว

“พวกท่านเชิญห้องนี้”

ทั้งสองเดินเข้าไปในห้อง องค์ชายห้านั่งที่เก้าอี้ ส่วนลู่เสียนเดินสำรวจภายในห้อง

“เจ้าจะเดินอะไรนักหนา มีเรื่องให้คิดเยอะหรือไง”

“ข้าแค่คิดว่าจะซื้อที่นี่ ตอนนี้กำลังมองว่าจะปรับเปลี่ยนตรงไหนบ้าง”

“ที่นี่กำลังจะปิดกิจการ ที่นี่เป็นที่ที่นางโลมน้อย ส่วนอาหารและเหล้าก็ไม่ได้เรื่อง ข้าบอกเจ้าแล้วให้ไปอีกที่”

“แต่ข้าชอบที่นี่ ทำเลก็ดี แค่ต้องปรับคนและสถานที่ ว่าแต่ข้าไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าท่านช่ำชองเรื่องหอนางโลมขนาดนี้”

“อย่าเข้าใจผิดข้าแค่...”

“องค์ชาย....”

ยังไม่ทันที่องค์ชายห้าจะพูดจบเสียงหวาน ๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ก่อนจะเปิดประตูเข้ามา เป็นผู้หญิงที่อยู่ในชุดสีม่วงผ้าเนื้อบางทำให้เห็นรูปร่างผอมบาง นางมีผิวขาวราวหิมะ ใบหน้าสวยสง่า แต่มีแววตาเศร้าหมอง นางเดินเข้ามาก่อนจะคุกเข่าลง ตรงหน้าทั้งสอง

“องค์ชายห้า ท่านมาแล้ว ท่านมาหา ลี่ถังแล้ว ข้าเชื่อว่าท่านจะหาข้าจนเจอ”

ลู่เสียนมองเหตุการณ์ตรงหน้าก่อนจะหันไปหาองค์ชายห้าอย่างต้องการคำตอบ แต่แล้วนางก็เห็นด้ายแดงที่เชื่อมถึงกัน ลู่เสียนยิ้มยกอย่างพอใจ

“แม่นาง ลุกขึ้นก่อนเถิด ศิษย์ข้าทำอะไรให้ไม่พอใจจงบอกข้ามาเถิด”

“เจ้าค่ะ”

ลี่ถัง ลุกขึ้นก่อนจะมองไปที่องค์ชายห้าด้วยสายตาสื่อความหมาย องค์ชายห้าที่ตอนนี้รู้สึกแปลกใจที่ อดีตคนรักมาอยู่ตรงหน้า

“ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ว่าเจ้าไปอยู่กับญาติ ตามที่พ่อเจ้าบอกหรือ”

“ท่านพ่อขายข้า เพื่อเอาเงินไปให้พี่ใหญ่แต่งพี่สะใภ้ ข้าเชื่อทุกวันว่าท่านจะตามหาข้า...”

ลู่เสียนมองลี่ถังที่ตอนนี้มององค์ชายห้าน้ำตาคลอตัวสั่นเทา นางเองคงรอคอยให้องค์ชายห้ามาช่วยด้วยความหวัง ลู่เสียนในตอนนี้ร้องไห้ออกมาอย่างไม่รู้ตัว นางคิดถึงนางในโลกก่อนที่เฝ้ารออาเฉิงมาช่วย นางรู้ดีว่ามันน่ากลัวแค่ไหน....

“ลู่เสียนเจ้า.....”

ไม่ใช่ว่านางเสียใจเรื่องเขาหรอกหรือ เหตุใดน้ำตาไหล

“ข้าไม่เป็นไร แม่นางเชิญนั่งลงก่อน”

“เจ้าค่ะ”

ลี่ถังนั่งลงตามคำสั่งของลู่เสียน ทั้งสามยังไม่ทันพูดอะไร แม่เล้าก็พาผู้หญิงเข้ามามากมาย

“เชิญท่านทั้งสองเลือกพวกนางเถิดเจ้าค่ะ แม่นางน้อยในหอบุปผาของเรางดงามและทำให้พวกท่านมีความสุขในยามค่ำคืน”

“พวกข้าขอแค่แม่นางลี่ถัง ส่วนคนอื่นออกไป”

“เห็นทีจะไม่ได้เจ้าค่ะ แม่นางลี่ถัง เป็นของประมูลวันนี้ นางยังเป็นสาวที่ยังไม่เคยต้องมือชายใดเลยไม่อาจตั้งราคาได้เจ้าค่ะ”

ปัง!!!

องค์ชายห้าทุบโต๊ะอย่างแรงก่อนจะตวาดสายตามองไปที่แม่เล้า

“ไม่รู้หรือไงแค่คำสั่งข้าก็ปิดหอเล็ก ๆ ของเจ้าได้ รับเงินไปแล้วไส่หัวไปให้หมด”

ถุงเงินถูกโยนกับพื้น แม่เล้าที่รู้ว่ากำลังทำให้องค์ชายห้าโกรธนางมอง ลี่ถังอย่างเสียดายก่อนจะพาพวกสาวงามออกไป ตอนนี้ทั้งห้องเงียบสนิท

“หากพวกเจ้าอยากคุยกัน ข้าจะออกไปหาอะไรทำข้างนอก”

ลู่เสียนกำลังจะลุกขึ้น แต่โดนองค์ชายห้าดึงให้นั่งลงเช่นเดิม

“ช่วยข้าออกไปได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าจะยอมเป็นบ่าวในจวน ยอมทำทุกอย่างที่ท่านสั่ง ถึงแม้ท่านจะไม่สามารถเสพสมกับข้าได้ แต่ข้าจะอยู่กับท่านตลอดไปเจ้าค่ะ”

ลู่เสียนที่ได้ยินได้แต่กลั้นขำออกมา พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่เห็นทีแม่นางลี่ถังคงจะคิดผิดเสียแล้ว ส่วนองค์ชายห้านึกถึงเหตุการณ์ของเขาที่เคยเกือบมีอะไรกับลี่ถัง แต่เป็นเพราะเขาโดนพิษเลยทำให้ท่อนเอ็นเขาไม่รู้สึก เขาจึงทำได้เพียงใช้มือช่วยให้นางเสร็จเท่านั้น

“แม่นางลี่ถัง ศิษย์ข้าผู้นี้ ไม่อ่อนด้อยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ในไม่ช้าเจ้าอาจจะมีเจ้าก้อนแป้งวิ่งเล่นให้ข้าดู เอาเป็นว่าเจ้าสองคนคุยกันเถิด ข้าเองจะไปเจรจาธุรกิจ ส่วนเรื่องไถ่ตัวนาง ข้าจัดการเอง และแน่นอนย่อมเป็นเงินของท่าน”

พูดจบลู่เสียนก็เดินออกจากห้องไป ทำให้ภายในห้องเงียบสนิท

“ข้าขอโทษที่มารับเจ้าช้า เจ้าคงลำบากมาก”

“ท่านไม่รังเกียจข้าใช่ไหมเจ้าคะ”

“ไม่ ข้าไม่เคยรังเกียจเจ้า”

“ขอบคุณนะเจ้าคะ”

ทั้งสองโอบกอดกัน แต่ภายในใจองค์ชายห้ายังคงสับสน ลู่เสียนนางคงไม่ได้โกรธเขาหรอกนะ ถึงได้ออกจากห้องไปเช่นนี้

“องค์ชายห้า คุณหนูจางตกบันไดไม่ได้สติพ่ะยะค่ะ!!!”