All Chapters of แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7: Chapter 31 - Chapter 40

วังหลวง ตำหนักฮองเฮา“เจ้าพวกลูกโง่ เป็นบ้ากันไปหมดแล้ว”“ใช่เพคะ ตั้งแต่นางปีศาจนั่นเข้าวังมาบรรดาองค์ชายก็เป็นไป พวกเขาเอาแต่พร่ำเพ้อถึงชื่อนางปีศาจนั่น”“ใช่เพคะ แม้แต่ลูกสี่ที่เชื่อฟัง ตอนนี้ก็.....”เหล่าพระสนมต่างแสร้งร้องไห้ออกมา มีเพียงมารดาขององค์ชายหกและองค์ชายเจ็ดที่กลอกตามองบนให้กับการแสดงของพวกนาง ที่มาแสร้งเสียใจเช่นนี้ ก็เพราะว่าเหล่าองค์ชายต่างจะหันหลังให้บัลลังก์ไม่ใช่หรือไง“ฮองเฮาเพคะ โปรดเมตตาช่วยพวกหม่อมฉันด้วยเพคะ”ฮองเฮาปรายตามองพวกนาง นางในตอนนี้ไม่มีบุตรแม้แต่คนเดียว แต่ยังคงอยู่ในตำแหน่งนี้ได้เพราะอำนาจที่มีของตระกูลที่หนุนหลังนางอยู่ เมื่อปีที่แล้วหมอหลวงบอกว่าที่นางไม่อาจมีบุตรได้เพราะอาการป่วยของนาง บรรดาสนมที่รู้ข่าวก็ต่างพาบุตรชายมาเยี่ยมนาง แม้พูดว่ามาเยี่ยมแท้จริงแค่มาเยาะเย้ยนาง แล้วนี่อะไร ต้องการให้นางออกหน้าให้ เพียงเพราะจะจัดการลูกสาวแม่ทัพคนหนึ่ง ช่างน่าสมเพช“ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้”“ฮองเฮา นางจะแต่งองค์ชายทั้งหกคนพร้อมกันนะเพคะ!!!”“พวกเจ้าจะโวยวายไปทำไม เอาอย่างน้องหญิงหกสิบุตรชายนางทั้งสองคนมีภรรยาคนเดียวกันนางยังไม่เดือดร้อน”ฮองเฮาเอ่ยขึ้นพลาง

“ท่านหมอหญิง”ลู่เสียนที่กำลังป้อนยาที่นางปรุงให้เหล่าทหาร หันไปมองทางต้นเสียงพบว่าท่านลุงที่เคยนอนหายใจรวยริน ตอนนี้ลุกขึ้นและเดินมาหานาง ลู่เสียนส่งยาให้ทหารข้าง ๆ เพื่อให้เขานำไปป้อนคนเจ็บต่อ“ท่านดีขึ้นแล้ว”“บุญคุณของท่านอาฟงและพวกข้าจะไม่มีวันลืม”ลู่เสียนมองอาฟงและเหล่าทหารที่รักษาจนหายดี ตอนนี้กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้านาง ลู่เสียนทำตัวไม่ถูก นางที่เป็นแม่เล้าไม่เคยคิดว่าจะทำประโยชน์จนมีคนยอมคุกเข่าตรงหน้าขนาดนี้“เหอะ สตรีชั้นต่ำ”หมอเฒ่าพูดออกมาเบา ๆ ที่เห็นภาพนั้น ก่อนที่เขาและบรรดาหมอต่างพากันออกไปจากตรงนั้น พวกเขาไม่พอใจ นางมีสิทธิ์อะไรมาแย่งความชอบ ทหารสวะพวกนั้นก็กระไร ยกย่องสตรีชั้นต่ำได้อย่างไรกัน เมื่อถึงกระโจมพวกเขาก็ได้พูดถึงยารักษาที่วิเศษของลู่เสียน“ยาของนาง ข้าไม่เคยเจอ สามารถรักษาบาดแผลจนหายภายในเวลาเพียงไม่นาน แม้คนที่ใกล้ตายพอดื่มกลับลุกขึ้นมาเดินเหมือนไม่เคยเจ็บป่วยมาก่อน”“ใช่ท่านอาจารย์ข้าลองดมยาของนาง ก็มีเพียงกลิ่นของยาที่บำรุงร่างกายแต่ที่ข้าแปลกใจคือกลิ่นของเลือดที่ปนอยู่แม้กลิ่นจะจางมากแต่ข้าที่อยู่กับสมุนไพรมาทั้งชีวิตย่อมแยกออก หรือนางจะมียาสูตรลับ”“

ลู่เสียนเดินออกมาจากโรงเตี๊ยม นางเงยหน้ามองพระจันทร์ก่อนจะถอนหายใจออกมา จริงสินางจะไปตามหาเขาได้ที่ใด เดิมคิดจะขอโทษเรื่องที่ทำในวันนี้ แต่เป็นเช่นนี้แล้วจะเอาอย่างไรดีเล่าลู่เสียน....“เหตุใดมายืนตรงนี้ ไม่อยู่กับน้องสาวของเจ้าหรือไง”ลู่เสียนหันไปทางต้นเสียงพบองค์ชายที่ยืนพิงเสาอยู่ในมือเขาถือไหสุรา มองมาที่นางนิ่ง ลู่เสียนเดินเข้าไปหาจมูกของนางได้กลิ่นสุราโชยมาจากตัวของเขา“ท่านดื่มมากไปแล้ว”“หยกขาว...บอกข้าทีข้าควรทำเช่นไร....”“อะไรของเจ้า เมาแล้ว???”“.......”องค์ชายมองลู่เสียนนิ่ง เขาไม่ได้เมา เพียงแค่เหนื่อยเหลือเกิน หากพานางกลับไปค่ายตอนนี้ย่อมต้องเจอลู่จื้อ เช่นนั้นนางก็จะไม่ใช่ของเขาอีกแล้ว....“ท่านเป็นอะไร”“ข้าแค่เหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน....”“หากเหนื่อยก็ควรไปพัก ไปเถอะ”ลู่เสียนจับมือองค์ชายเดินเข้าโรงเตี๊ยม ก่อนออกมานางได้จองห้องแยกไว้ให้องค์ชายแล้ว นางพาองค์ชายมาที่ห้องก่อนจะลากเขาเข้าไป“ท่านพักห้องนี้ ข้าจะไปพักกับลี่อิน”“เหตุใดต้องนอนกับนาง!!!”“แล้วจะให้ข้านอนกับท่าน???”“........”ลู่เสียนเดิมทีอยากปรับความเข้าใจแต่เห็นคนตรงหน้ามีอาการเมา นางเลยถอนหายใจ ก่อนจ

แม่ทัพจางมองบุรุษทั้งหกที่ตอนนี้คารวะน้ำชาตรงหน้าเขา เขาปรายตามองบุรุษสาวที่ตอนนี้นั่งยิ้มจาง ๆ ให้เขาเดิมที เป็นกฎของตระกูลจาง หากผู้ใดจะแต่งเข้าจวนจะต้องยกน้ำชามาคารวะผู้นำตระกูลเพื่อเป็นการเคารพและเป็นการได้รับการยอมรับ ก่อนผู้นำตระกูลจะมอบหยกให้ เช่นนั้นจะถือว่าเสร็จพิธี“ท่านพ่อ...”แม่ทัพจางมองลู่เสียนก่อนจะฝืนยิ้มออกมา เขารับน้ำชามาจิบทีละถ้วยพอเป็นพิธี ให้ตายสิข้าต้องฝากบุตรสาวให้พวกไม่ได้เรื่องเช่นนี้หรือ“ส่วนหยกข้าจะให้พวกท่านหลังจากแต่งเข้าตระกูลแล้ว”“ท่านพ่อตา...”“รอให้แต่งเข้ามาค่อยเรียกข้าเช่นนั้น ในเมื่อพิธีก็เสร็จแล้ว ข้าขอเชิญพวกท่านกลับไปก่อน ข้ามีเรื่องต้องจัดการ พูดคุยกันในครอบครัว”เหล่าองค์ชายมองลู่เสียนอย่างอาลัยอาวรณ์แต่ก็ต้องจำใจเดินออกไป“ลู่เสียน ลูกคิดดีแล้วใช่ไหมที่จะแต่งเจ้าพวกนั้นเข้าจวน พ่อไม่ได้ว่าหากเจ้าจะมีสามีหกคน แต่เจ้าพวกนี้มันพึ่งได้จริง ๆ งั้นหรอ ลูกลองคิดอีกที ดีหรือไม่”“อันที่จริง....เจ็ดคนเจ้าค่ะ..”“นี่เจ้าจะแต่งองค์ชายใหญ่ด้วย” ???“ไม่ใช่เจ้าค่ะท่านพี่ จริง ๆ ข้าเกิดตกหลุมรักชายผู้หนึ่งและตั้งใจจะแต่งเขาเป็นสามีเอก แต่ในยามนี้เขาป่วยห

“พี่หญิง ที่ท่านบอกจะตามใจข้าวันนี้ พูดจริงหรือไม่เจ้าคะ”“ละ....ละ....ลี่อิน.....หยุด...”ลู่เสียนน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะจับมือของลี่อินที่สัมผัสนางไว้แน่น ลี่อินเม้มปากแน่น มองลู่เสียนน้ำตาคลอ“ทำไม เพราะข้าไม่ใช่ผู้ชายหรอ”“ลี่อิน ข้าเห็นเจ้าเป็นเพียงน้องสาว ไม่อาจทำเช่นนี้ได้”“แต่ข้ารักท่าน ท่านพี่หญิง...”ลู่เสียนถอนหายใจออกมา เดิมทีหากจะให้ร่วมรักกับผู้หญิงนางย่อมทำได้ แต่ลี่อินเปรียบเสมอน้องสาวของนาง หากนางทำเช่นนั้น“ท่านพี่หญิง ยอมตามใจข้าสักครั้งไม่ได้หรือ พรุ่งนี้ข้าจะมิอาจเป็นลี่อินที่รักท่านเช่นนี้ได้แล้ว...”“ลี่อิน.....”“พี่หญิง ข้าขอร้อง”ลี่อินซบหน้าลงที่ไหล่ของลู่เสียน ลู่เสียนทำเพียงลูบหัวทางเบา ๆ“ลี่อินเจ้าเป็นน้องสาวของข้านะ ข้าไม่อาจทำเช่นนั้นได้”“ใครอยากจะเป็นพี่น้องกับท่านกัน !!!!”พรึบ!!!ลี่อินผละออกจากลู่เสียน ก่อนจะออกจากอ่างแช่น้ำทันที นางยืนหันหลังให้ลู่เสียนพลางใส่เสื้อผ้าเงียบ ๆ“ละ...ละ...ลี่อิน”“เชิญท่านพี่แช่น้ำ ข้ารู้สึกไม่สบาย ขอตัวนอนก่อน”พูดจบลี่อินก็เดินออกไปจากฉากกั้นทันที ลู่เสียนที่เห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เหตุใดนางถึงไม่รู้