All Chapters of แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7: Chapter 11 - Chapter 20

“องค์ชายห้า คุณหนูจางตกบันไดไม่ได้สติพ่ะยะค่ะ!!!”ลู่เสียนที่ยืนมองร่างตัวเอง ที่นอนนิ่งอยู่กับพื้น นางจำได้ว่ามีคนผลักนาง!!! นางมองไปด้านบนที่นางตกลงมา พบผู้หญิงชุดขาวยืนมองนางอยู่ที่น่าแปลกคือนางผู้นั้น มีหน้าตาเหมือนลู่เสียนยิ่งนัก ผู้หญิงชุดขาวเดินลงมาอย่างสง่า องค์ชายห้าที่วิ่งมาอย่างร้อนรน เขาเดินผ่านร่างของผู้หญิงชุดขาวลงมา เหมือนกับนางเป็นอากาศที่พวกเขามองไม่เห็น“อาจารย์ อาจารย์ ฟื้นสิ จิ้งจอกน้อย เจ้าเป็นอะไร”องค์ชายห้าออกมาอย่างร้อนรน ก่อนอุ้มลู่เสียนที่สลบไม่ได้สติออกไป“อย่าคิดว่าเขาชอบเจ้า พวกเขาแค่ชอบหน้าตา และเรือนร่างของข้า เท่านั้น”ผู้หญิงชุดขาวพูดขึ้นก่อนจะปรายตามองลู่เสียนนิ่ง“ท่านคือ แม่นางฟางเซียน???”“หึ....ชั้นต่ำเช่นเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเรียกชื่อข้า!!! เจ้าทำร่างกายข้าสกปรกมามากพอแล้ว.....”“แต่ท่านเซียน.....”“หากเจ้าอยากละโมบอยู่ที่นี่ต่อก็เรื่องของเจ้า แต่ร่างนั้นเป็นร่างข้า ข้าจะเอาร่างข้าคืน!!!”พูดจบนางก็หายตัวไปทันที ลู่เสียนที่ได้ฟังก็รู้สึกงง สรุปแล้วนางไปเกิดได้แล้วใช่ไหม แล้วไปเกิดอย่างไงช่วยบอกกันก่อนไปก็ไม่ได้ แล้วตอนนี้จะให้นางทำอย่างไง!!!“ท่านเ

ตำหนักองค์ชายสี่เหมยที่อยู่ในร่างวิญญาณตอนนี้นั่งคิดทบทวนเหตุการณ์ ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ก่อนหน้านี้ระหว่างทางที่นางเดินมาตำหนักองค์ชายสี่ได้ยินเรื่องราวซุบซิบมากมายที่เกี่ยวกับคนที่นางรู้จัก พวกเขากำลังจะแต่งชายาเข้าตำหนักในเร็ววัน…..“หญิงชั่ว เหตุใดเป็นเช่นนี้!!!”เทพซีห่าวพูดออกมาด้วยความตกใจ ดอกไม้ในมือของเขาร่วงลงกับพื้น ทันทีที่เห็นเหมยในร่างวิญญาณ เกิดอะไรขึ้นกับนาง“ท่านมาได้สักทีข้าเรียกท่านทั้งสอง แต่ก็ไม่มีใครมาสักคน”“ข้าถามว่าทำไมเจ้าเป็นแบบนี้!!!!”เทพซีพูดออกมา ก่อนเขาจะเข้าไปคว้าแขนนาง แต่ก็ไม่เป็นผล มันว่างเปล่า มือของเขาทะลุผ่านร่างของนางไป เทพซีขมวดคิ้วทันที“เจ้าออกจากร่างมานานแค่ไหนแล้ว”“ตั้งแต่เมื่อวาน แต่ท่านเทพซี ไม่ใช่ความผิดของข้านะ เป็นแม่นางฟางเซียนที่อยากได้ร่างคืน”“ฟางเซียน??? นางทำให้เจ้าเป็นแบบนี้หรอ”เทพซีมีอาการแปลกใจ ฟางเซียนนางไม่ใช่อยู่หุบเขากับฉินซีหรือ เหตุใดนางมาเอาร่างคืน เห็นทีเขาต้องตรวจสอบ….แต่ระหว่างนี้ต้องหาร่างให้นางก่อน วิญญาณที่ออกจากร่างยิ่งนานเท่าไหร่โอกาสที่วิญญาณจะแตกสลายยิ่งมีมาก หากเป็นเช่นนั้นนางจะกลับไปเข้าร่างไม่ได้อีก“ข้าจะค

ตำหนักองค์ชายห้าองค์ชายห้ามองลู่เสียนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ก่อนจะใช้มือลูบไล้สำรวจใบหน้าที่เขาไม่คุ้นเคย นี่หรือร่างที่แท้จริงของเจ้า นางมารน้อย องค์ชายห้าสำรวจใบหน้าของลู่เสียนอย่างพอใจ ก่อนสายตาจะมองลงไปสะดุดรอยแดงจาง ๆ ที่บริเวณลำคอของลู่เสียนอยู่หลายจุด จากที่หมอหลวงบอก นางโดนยาปลุกกำหนัด หากไม่มีการร่วมรัก นางอาจตายได้.....“ข้าจะให้มันชดใช้ ไม่ต้องห่วงนางมารน้อย”องค์ชายห้าพูดออกมาอย่างแผ่วเบา เขารู้ว่านางมีบุรุษมากมาย และนางเองก็มิคิดจริงจังกับผู้ใด ซึ่งนางก็ได้บอก อย่างชัดเจนแล้ว แต่คนเช่นนางมิสมควรโดนบังคับเช่นนี้“องค์ชาย คุณหนูลี่ถัง มาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์เงาพูดขึ้น องค์ชายห้าที่ได้ยินดังนั้นได้แต่ถอนหายใจ หลายวันมานี้ลี่ถังมาหาที่ตำหนักทุกวัน ยิ่งนานวันเขายิ่งแน่ใจ ความรู้สึกที่เคยมีให้นางไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แล้วเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและนาง เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมา นางมิได้มีพ่อแม่ยากจน มิได้มีครอบครัวที่ขายนางให้หอนางโลม แต่นางเป็นถึงลูกสาวเสนาบดีฝ่ายซ้าย ช่างต่างจากนางมารน้อยตรงหน้า ถึงแม้นางจะมิใช่หญิงที่ดีพร้อม แต่นางกับซื่อตรง....“อ

“ข้าตั้งใจจะแต่งบุรุษเข้าจวน”“........”“เรื่องของท่านและข้าขอให้จบเพียงเท่านี้เถิด....”“ทำไมเจ้าถึงได้....”“ข้าเองก็มีเหตุผลของข้า ข้าขอให้ท่านใช้ชีวิตให้มีความสุข ข้าอยากให้ท่านและข้าเป็นสหายที่ดีต่อกัน”ลู่เสียนพูดจบก็เดินออกไปแต่ก็โดนดึงมือไว้ นางหันไปสบตากับองค์ชายสอง ที่ตอนนี้มองมาที่นางเหมือนผิดหวัง หากข้าเป็นฟางเซียนจะรู้สึกเช่นไรกันนะ“หากท่านยังดึงดันจะอยู่กับข้า เห็นทีต้องแต่งเข้าสกุลจางแล้วเพคะ ท่านจงคิดดี ๆ หากเป็นเช่นนั้นท่านจะไม่อาจ เป็นรัชทายาทได้....ขอทรงไตร่ตรองดีดีเพคะ”ลู่เสียนยิ้มจาง ๆ ให้องค์ชายสอง องค์ชายสองปล่อยมือของลู่เสียนเป็นอิสระ พร้อมมองลู่เสียนที่เดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกมากมาย ข้าควรทำเช่นไรดี......ตำหนักองค์ชายสามลู่เสียนเดินเข้ามาในตำหนักที่เงียบสงบ ไม่มีแม้แต่นางกำนัล ด้านในทรุดโทรม มีใบไหม้และกิ่งไม้แห้งมากมายตามพื้นบ่งบอกว่าไม่มีผู้ทำความสะอาดและดูแลตำหนักแห่งนี้มาหลายปี เท่าที่นางรู้องค์ชายสามถูกฝ่าบาททอดทิ้งตั้งแต่เด็ก สาเหตุเกิดจากข่าวลือว่า ฮองเฮาในอดีตที่เป็นมารดาขององค์ชายสามเป็นปีศาจทุกคืนจันทร์เต็มดวง ผมของนางจะเป็นสีขาว ดวงตาสีทอง

“เจ้าจะแต่งน้องหกกับน้องเจ็ดด้วยหรือไม่”“น้องหกกับน้องเจ็ด มาตามหาหยู่ถง ที่ตำหนักข้าและน้องห้า”“แล้วยังไง ในเมื่อตอนนี้ข้าคือลู่เสียน หาใช่หยู่ถงแล้ว”“แล้วคืนนั้นเจ้าไม่ชอบหรืออย่างไร เดิมทีข้าจะเข้าไปช่วย แต่เห็นเจ้าเอาแต่ร้องขอพวกเขาข้าเลย....”เสียงสนทนาในห้องทำให้ชายทั้งสองที่เฝ้ามองอยู่ด้านบน ได้รู้ความจริง ทั้งสองพยักหน้าให้กันอย่างเข้าใจ ก็จะออกไปจากตำหนักองค์ชายสามทันทีตำหนักองค์ชายสี่ลู่เสียนมองชามยาบำรุงในมือที่นางตั้งใจปรุงขึ้นหลังได้ยินว่าองค์ชายสี่มีอาการนอนไม่หลับจนร่างกายอ่อนเพลีย นางจำไปขอร้องอ้อนวอนให้องค์ชายสามพานางมา จนองค์ชามทนไม่ไหวได้แต่เดินเข้าตำหนักองค์ชายสี่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง“ทำหน้าดีดีหน่อยสิเพคะ”“เจ้าอยากมาไม่ใช่ข้าอยากมา น้องสี่อยู่ในห้องหนังสือเจ้าเข้าไปเถอะ ข้าเองก็จะไปทำเรื่องของข้า”พูดจบองค์ชายสามก็เดินออกไป เขาต้องหาวิญญาณที่เคยส่งมาสืบเรื่องราวในตำหนักเพื่อทำการถามไถ่เรื่องราว ใช่แล้วการที่เขารู้ทุกเรื่องนั้นมาจากการที่เขาเห็นวิญญาณ และใช้พวกนั้นเป็นคนสืบข่าวต่าง ๆ นั้นเอง....ลู่เสียนมองประตูตรงหน้าอย่างชั่งใจ เขาจะจำนางได้หรือไม่ หากจำได้เขา