All Chapters of แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7: Chapter 41 - Chapter 50

ลู่เสียนนั่งจิบน้ำชาเงียบ ๆ ตรงข้ามนางมีฮูหยินหลงและบุตรชาย นั่งอยู่ ฮูหยินหลงได้แต่นั่งเจรจากับแม่ทัพจาง เรื่องการหมั้นหมายของนางและบุตรชาย ยิ่งในตอนนี้ตระกูลจางเป็นศูนย์รวมอำนาจเช่นนี้ ฮูหยินหลงผู้นี้ไม่มีทางปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป“ท่านต้องรับผิดชอบ บุตรชายข้าเดิมก็หมั้นหมายลู่เสียนไว้ตั้งแต่ก่อนมีราชโองการ เช่นนี้ให้ลู่เสียนแต่งอาอี้เป็นสามีเอกไป จึงจะสมควร”“ฮูหยินหลงเรื่องนี้ข้าเกรงว่าจะไม่เหมาะ”“เหตุใดจะไม่เหมาะอาอี้เองก็รักปักใจเพียงลู่เสียน ข้าเองก็จนปัญญา จะให้แต่สตรีตระกูลอื่นเข้าจวนบุตรชายก็ไม่ยอมจะแต่งเพียงลู่เสียนเท่านั้น”ลู่เสียนที่ได้ฟังก็ได้แต่กลอกตามองบน เหอะ ผู้ใดบ้างที่ไม่รู้ว่าบุตรชายนางเสเพลเพียงใด จะว่าหน้าตานั่นก็ธรรมดามิอาจสู้สามีของนางได้สักคน“ลู่เสียนเจ้าว่าอย่างไร เจ้าเองก็รักพี่อี้ของเจ้าใช่หรือไม่ บอกอามาเถิดอาจะช่วยเจ้าเอง”ฮูหยินหลงพูดออกมา ลู่เสียนเดิมทีอยากตอบปฏิเสธออกไป แต่นึกบางอย่างได้ สามีของนางว่างเกินไปหรือไม่ ช่วงนี้เอาแต่วนเวียนมาลวนลามนางจนนางทำงานไม่ได้ เช่นนี้ก็หางานให้พวกเขาหน่อยน่าจะดี ลู่เสียนเพียงส่งยิ้มบาง ๆ ออกไป“เห็นหรือไม่แม่ท

“ข้ารู้สึกว่าร่างกายข้าไม่เจ็บปวดอีกแล้ว”“ดูผิวหน้าของข้าสิ มันงดงามขึ้นดังตาเห็น”“แผลที่ข้อมือของข้าก็จางหายในทันที เจ้าไม่ได้โกหกจริง ๆ ”เสียงพูดคุยดังขึ้น ลู่เสียนที่ตอนนี้เริ่มได้สตินางค่อย ๆ ลืมตา และมองไปรอบ ๆ พบเพียงความมืด ลู่เสียนพยายามขยับตัว แต่ทำไม่ได้แขนทั้งสองของนางรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้ และร่างกายของนางเองก็รู้สึกอ่อนล้าจนแทบยืนไม่อยู่“พวกเจ้าต้องการอะไร”ลู่เสียนพูดออกไป แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา นางพลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เพราะฝ่ายตรงข้ามปิดหน้าเลยทำให้นางไม่อาจรู้ได้ว่าผู้ใดลักพาตัวนางมา“เลือดของนางวิเศษจริง ๆ ”“ข้าไม่ยากจะเชื่อ เจ้าเฒ่าตระกูลจางนั่นปิดบังเรื่องนี้”“เช่นนั้นเรื่องที่ชายแดนที่ข้าได้ยินมาว่านางมียาวิเศษที่รักบาดแผลและสามารถชุบชีวิตได้ ก็คือเลือดของนางนะสิ เสียของยาดีเช่นนี้เหตุใดต้องแบ่งปันให้พวกชั้นต่ำกัน”“พวกหม่อมฉันดีใจที่ทำให้พวกท่านพอใจ”“หม่อมฉันเคยอ่านตำรามาว่า หากดื่มเลือดของปีศาจจิ้งจอกเช่นนางเป็นประจำจะทำให้คงความสาวเพคะ”“เพคะ และไม่แน่ว่าสตรีที่มีบุตรยากหากดื่มเลือดของนางจะช่วยให้นางมีบุตรได้ในเร็ววันเพคะ”“เช่นนั้นพรุ่งนี้

1 ปีต่อมา“หนึ่งคำนับฟ้า.....ลุกขึ้น”“สองคำนับดิน.....ลุกขึ้น”“สามคำนับบุพการี......ลุกขึ้น”“สามีภรรยาคำนับกันและกัน.”ชายในชุดสีแดงที่มีผ้าคลุมหน้าทั้งเจ็ดคน ต่างโค้งคำนับหญิงสาวชุดสีแดงที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม่นมได้แต่มองภาพตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา เหตุใดงานแต่งของคุณหนูจึงเป็นเช่นนี้ คุณหนูที่แสนดีของนางสมควรมีความสุขที่สุดในวันนี้สิ“รับป้ายหยกประจำตัว..จากท่านแม่ทัพจาง..”“เสร็จสิ้นพิธี”เหล่าแขกที่มางานและบรรดาขุนนาง ต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความสมเพช เหตุใดเหล่าองค์ชายถึงเลือกที่จะแต่งเข้าจวนสกุลจาง แล้วยังแต่งกับสตรีที่มีสภาพไม่ต่างจากศพเช่นนี้ หรือว่าแม่ทัพจางกุมความลับอะไรของพวกเขาอยู่ องค์ชายโดนบังคับงั้นหรือ...“ส่งตัวบ่าวสาว เข้าหอ”ท่านเทพซีห่าวอุ้มลู่เสียนขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะเดินออกไปตามด้วยเหล่าองค์ชาย ซีห่าวเดินเข้าไปในห้องหอที่มีเตียงอยู่กลางห้อง เขาวางลู่เสียนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเปิดผ้าคลุมหน้าของเขาออก พลางมองไปที่ลู่เสียนด้วยความสีหน้าไม่ดีนัก นางในตอนนี้ซูบผอมกว่าที่เขาเจอเมื่อครั้งที่แล้วนัก ร่างของลู่เสียนในตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่จิตวิญญาณของนาง“เจ้าอย

ตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้า [ลู่จื้อ-ถิงถิง]ถิงถิงวัย 4 ขวบ“ถิงถิง ถ้าโตข้าจะแต่งเจ้าเข้าจวน”“แต่งเข้าจวนคืออะไร”“ข้าเองก็ไม่รู้ ท่านแม่บอกเพียงว่าให้แต่งกับคนที่ข้ารัก”“แล้วคนที่รักคืออะไร”ถิงถิงเด็กสาวเอียงคอถาม คุณชายที่อายุห่างจากนางเพียงสองปี“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ลู่เสียนเคยบอกว่า ต้องเป็นคนที่เห็นแล้วดีใจเมื่อได้เจอ”“ถิงถิงดีใจที่เจอคุณชาย เช่นนั้นถิงถิงก็รักคุณชาย คุณชายชอบเอาขนมอร่อย ๆ มาให้ถิงถิง”ถิงถิงวัย 8 ขวบ“ถิงถิง ข้ารู้มาว่าเจ้าจะไปรับใช้ลู่เสียนเหรอ”“เจ้าค่ะคุณชาย”“คุณชายอะไรกัน ข้าบอกให้เจ้าเรียกว่าพี่ลู่จื้อไง”ถิงถิงยิ้มออกมา ลู่จื้อเองเมื่อเห็นรอยยิ้มนางก็หน้าแดงก่ำ แต่สายตาเหลือบไปเห็นมือนางที่มีรอยแดง“มือเจ้าไปโดนอะไรมา”“ข้าซุ่มซ่ามทำน้ำชาหก ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ โชคดีที่คุณหนูใจดีไม่เอาเรื่องข้า”ลู่จื้อจับมือถิงถิงขึ้นมาประคองก่อนก้มลงเป่าเบา ๆ“หากมือเป็นแผล แล้วท่านแม่ไม่ชอบเจ้าจะทำเช่นไร ข้าก็จะแต่งเจ้าได้ลำบาก ตามข้ามาข้าจะหายาทาให้”“คุณชาย จะแต่งข้าจริง ๆ หรือเจ้าคะ”“ถิงถิงน้อย ย่อมต้องเป็นเจ้า”ถิงถิงวัย 18 ปี“ถิงถิง ข้าชอบเจ้า”“คือว่าข้า.....”“

ตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อม [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]“ฟางเซียน เหตุใดนางทำกับข้าเช่นนี้”ลู่เสียนเท้าคางมองท่านเทพฉินซีที่เมามายด้วยฤทธิ์ของสุรา เขาเอาแต่พร่ำเพ้อหาแม่นางฟางเซียน ตลอดสองวันที่อยู่ที่นี่ในยามที่เขาเมาก็มักเป็นเช่นนี้ นางอยากรู้จริง ๆ ผู้หญิงแบบไหนถึงทิ้งคนที่รักนางได้“ลู่เสียน ข้าดีไม่พอหรือ”“ท่านดีพอแล้ว”“แล้วเหตุใดนางถึงทำเช่นนี้ล่ะ นางไม่อยู่แล้ว นางมักนั่งดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าในยามนี้ไม่มีนางแล้ว”“งั้นวันนี้ข้าจะเป็นฟางเซียนให้ท่านเอง มาเถิดข้าจะเมาเป็นเพื่อนท่านเอง”ลู่เสียนยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบจอกสุรามาดื่ม ทั้งสองดื่มสุราและพูดคุยเรื่องต่าง ๆ มากมาย อาจจะเพราะไม่ชินในฤทธิ์ของสุราของแดนสวรรค์ เลยทำให้ลู่เสียนเกิดอาการเมาอย่างรวดเร็ว นางดื่มสุราจอกสุดท้ายก่อนฟุบหลับกับโต๊ะทันที“เหตุใดจึงคออ่อนเช่นนี้”ท่านเทพฉินที่ยังพอมีสติมองไปที่ลู่เสียน เขาวางจอกเหล้าลง ก่อนเดินไปอุ้มนางทันที กลิ่นดอกบัวที่เขาคุ้นเคยลอยโชยขึ้นมาจนได้กลิ่น แม้จะเป็นดอกบัวสวรรค์เหมือนกันแต่ กลิ่นกับต่างกันโดยสิ้นเชิง กลิ่นดอกบัวของลู่เสียนในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย สบายใจ“เจ้า