All Chapters of คนที่ไม่คู่ควร(รัก): Chapter 11 - Chapter 20

ฉันจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยูสักพัก ในขณะที่ฉันก็จ้องมองสบตาผู้ชายชายตรงหน้าอยู่แบบนั้นโดยไม่ละสายตาไปจากเขาเลย จนพลันได้สติเมื่อตอนที่ผู้ชายตรงหน้า เอ่ยขึ้นมาก่อน จนฉันสะดุ้งตกใจออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองโดยเร็ว “เธอเป็นใคร ถึงมานั่งอยู่ในสวนตอนมืดๆดึกดื่นขนาดนี้” ผมเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าที่เธอเอาแต่มองหน้าผมในตอนแรก แต่พอผมเอ่ยปากถามเธอว่าเป็นใครถึงมานั่งอยู่ที่นี่เธอกลับก้มหน้าหลบสายตาผมสะอย่างนั้น ทั้งๆที่ตอนแรกยังเอาแต่จ้องผมอยู่เลย “อะเอ่อ.......ค คืออออ ฉันเป็นหลานสาวป้านาค่ะ” ฉันเงยหน้ามาตอบผู้ชายตรงหน้าเสียงสั่นเครือ จู่ๆฉันก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาดื้อๆ จะไม่ให้ฉันเกร็งได้ยังไงก็เขาเอาแต่จ้องฉันแบบนั้น “เธอเป็นหลานป้านาอย่างนั้นเหรอ ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอเลยล่ะพึ่งมาอยู่ที่นี่เหรอ” “คือว่าฉันมาอยู่กับป้าได้ 7 ปีแล้วค่ะ” “ถึงว่าฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอเลย” ตอนแรกผมก็สงสัยว่าเธอเป็นใครถึงได้มานั่งอยู่ภายในสวนหลังคฤหาสน์ของผม เพราะผมไม่คุ้นหน้าเธอเลย แต่ก็อย่างว่า

“คือว่าคุณให้คนอื่นทำให้ทานเถอะนะคะ คือว่าอิงทำอาหารไม่เก่งส่วนมากเป็นลูกมือช่วยป้านาและพวกพี่ๆในครัวหยิบจับเฉยๆค่ะ” “คนอื่นๆเขาน่าจะกลับไปพักผ่อนกันหมดแล้วล่ะ ตรงนี้ก็มีแค่เธอที่ยังไม่นอน” “คือว่าอิงทำได้แต่เมนูธรรมดาๆ อาหารธรรมดาๆคุณทานไม่ได้หรอกค่ะ” “แล้วทำไมฉันจะกินไม่ได้ล่ะ” “เอ่อ........คือออ” “พอๆไม่ต้องเถียงแล้วน้ำอิง ฉันกินได้หมดนั่นแหละ” ผมนึกมันเขี้ยวยัยเด็กคนนี้ที่หาข้ออ้างนู่นข้ออ้างนี่เพื่อที่จะไม่ทำอาหารให้ผมกิน ทำไมผมจะดูเธอไม่ออกว่าเธอเกร็งขนาดไหนตอนนี้ เธอคงไม่อยากอยู่ใกล้ผมนะสิ แต่แล้วไงผมชอบเห็นยัยเด็กนี่ลนลานทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ใกล้ผม มันดูน่ารัก ไม่ใช่สิมันดูตลกดีต่างห่างพลอยทำผมอารมณ์ดีไปด้วย “ค่ะ” แล้วฉันเลือกอะไรได้มั้ย คำตอบคือไม่ได้ค่ะ ฉันต้องตอบตกลงและเดินตามคุณแพกซ์ไปทางคฤหาสน์ เพื่อที่จะไปทำอาหารให้เขาทาน ไม่รู้เขาเป็นอะไรอาหารในงานต้องเยอะตั้งแยะทำไมไม่กิน เวรกรรมของยัยน้ำอิงจริงๆไม่น่ามาหาที่เปลี่ยนบรรยากาศอ่านหนังสือเลย เห้อออออ คิดแล้วอยากจะร้องไ

ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้ามืดเพื่อที่จะไปช่วยงานป้าในครัว ฉันลุกขึ้นจากเตียงนอนเข้าไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน และเดินมุ่งไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่เพื่อที่จะไปช่วยงานป้านาและพวกพี่ๆในครัว “อ้าว อิงมาแล้วเหรอ” พี่ปลาหนึ่งในคนในครัวที่เป็นลูกมือของป้าฉันเอ่ยทักฉันในตอนที่เขาหันมาเห็นฉันเดินเข้ามาในห้องครัว “จ้ะ” ฉันตอบรับพี่ปลาแล้วเดินเข้าไปช่วยพี่ๆต่างคนต่างลงมือทำในส่วนต่างๆที่ได้รับมอบหมาย จนอาหารทุกอย่างเสร็จสิ้นทุกอย่างเตรียมพร้อมขึ้นโต๊ะ ให้พวกท่านๆได้รับประทาน แต่เช้านี้แตกต่างไปจากทุกวันเพราะมีลูกชายของท่านมาร่วมรับประทานอาหารด้วยแต่หลังจากนี้ในทุกๆวันก็จะมีคนร่วมโต๊ะกัน 3 ท่านทุกวันหลังจากนี้ พอเสร็จจากทุกอย่างฉันก็ไปนั่งกินข้าวเช้ากับพี่ๆและป้าตรงที่เป็นจุดกินข้าวของพนักงานในคฤหาสน์หลังนี้ วันนี้ฉันต้องรีบกินเพราะวันนี้ฉันมีสอบปลายเทอมสอบเสร็จก็เหลือแค่ฝึกงาน ฉันก็จะเรียนจบแล้ว คิดได้ดังนั้นฉันก็รีบยัดข้าวใส่ปาก ต้องทำเวลาฉันมีสอบตั้งแต่เช้าถึงเย็น “อิงค่อยๆกินเดี๋ยวสำลักข้าวหรอกลูก” “แหะๆ หนูรีบค่ะป้า”

หลังจากที่ฉันไหว้ขอบคุณที่เขามาส่งฉันก็รีบเปิดประตูลงจากรถและรีบเดินเข้ามาในอาคารเรียนและไม่หันกลับไปมองทางเขาเลย จะให้ฉันหันกลับไปมองทางเขาได้ยังไงล่ะ ก็มีแต่สายตานักศึกษาบริเวณนี้จ้องฉันกับมองไปทางรถเบนซ์คันหรูที่มาส่งฉัน ฉันก้มหน้าก้มตาเดินไม่มองใครทั้งนั้น ก็ปกติฉันก็นั่งรถประจำทางมาเรียน จนปี4 ด้วยความที่ฉันไม่ชอบเป็นเป้าสายตาใครด้วยทำให้ฉันอย่างจะวิ่งให้พ้นไปจากตรงนี้เร็วๆ แต่ก็มีคนที่เข้ามาขายขนมจีบฉันเรื่อยๆแต่ฉันก็ไม่สนใจใคร ฉันตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจเรียนอย่างเดียว ให้สมกับที่คุณท่านทั้งสองเมตตาฉันขนาดนี้ ฉันจึงไม่สนใจเรื่องความรักรอให้ฉันเรียนจบมีการงานที่ดีทำสามารถหาเงินเลี้ยงตัวเองเลี้ยงป้าได้ ถึงตอนนั้นค่อยคิดอีกทีแล้วกัน ในขณะที่ฉันเดินเข้ามาถึงในอาคารเรียนก็มีเสียงหนึ่งเรียกฉันเสียงดังขึ้นมาจนฉันพลอยตกใจไปด้วย แต่ละวันของฉันหัวใจจะวายตาย “ยัยน้ำอิง เมื่อตะกี้ใครมาส่งจ๊ะ” ไม่ใช่เสียงใครที่ไหนที่เอ่ยเรียกฉันเสียงดังขนาดนี้ยัยน้ำฟ้าเพื่อนรักฉันเองเราก็คบกันอยู่สองคนนี่แหละตั้งแต่ที่ฉันเข้ามาเรียนปี1 เจอกันตอนรับน้องได้พูดคุยกันก็เลยทำให้สนิ

“โอ้ยยยยย ในที่สุดก็สอบเสร็จ จบสักที ไปค่าไปฉลองกันจ้ะยัยน้ำอิง” “จบอะไรล่ะฟ้า เหลือฝึกงานอีกตั้งเทอมนึง” “ก็แค่ฝึกงานเองอิง ไม่ต้องมานั่งเรียนให้ปวดหัวด้วยแล้วนี่อิงหาที่ฝึกงานได้หรือยัง” “เรายังไม่ได้หาเลยฟ้า” “มาฝึกกับเรามั้ย มาฝึกด้วยกันสิ” “เดี๋ยวเราลองหาเองก่อน ถ้าไม่ได้เดี๋ยวขอไปฝึกด้วยนะ” “ตามใจแกแล้วกัน อย่าลืมว่ายังมีเพื่อนรักคนสวยคนนี้อยู่นะจ้ะ” “โอเค ขอบใจมากนะเพื่อนสาวคนสวย” ฉันพูดขอบคุณเพื่อนจากใจจริงที่ฟ้าคอยเป้นห่วงเป็นใยฉันอยู่เสมอตั้งแต่ที่เราคบกันมาตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้เป็นความโชคดีของฉันจริงๆที่มีเพื่อนที่ดีแบบนี้ “จ้า แต่ตอนนี้ไปคอนโดเรากันคืนนี้จะได้ไปฉลองกันให้เต็มที่ไปเลย” “แต่ว่าเราไม่มีชุดแล้วเราก็ยังไม่ได้บอกป้าเลย” “นี่ใครคะ น้ำฟ้าคนที่สวยและรวยมากไปเลือกเอาเลยจะใส่ชุดไหนหุ่นเราก็เท่าๆกันใส่ได้สบายส่วนป้าก็โทรไปบอกก็ได้ป้าไม่น่าจะว่าอะไรนะ อิงไม่เคยออกไปเที่ยวไหนบ่อยเลยนะ นานๆไปทีแล้วก็ฉลองที่เราสอบเสร็จด้วยป้าไม่น่าจะ