Se connecterPartager
Episode-01 บุญคุณ
Date de publication:
2026-01-25 22:29:17“เรามาทำอะไรกันที่นี่เหรอคะ” ฉันเอ่ยถามพ่อที่ตอนนี้พาฉันมาบ้านหลังหนึ่ง ไม่ใช่สิ! มันใหญ่มากเรียกว่าคฤหาสน์น่าจะเหมาะกว่า
พ่อเงียบไม่มีคำตอบให้กับฉันในทันที กวาดสายตาไปรอบบริเวณตัวบ้านมันร่มลื่นน่าอยู่พอสมควร แต่ขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกลึกลับคล้ายมีอะไรให้ค้นหาอยู่ตลอด
“ต่อไปลูกต้องอยู่ที่นี่นะ”
“หมายถึงเราสองคนเหรอคะ” ฉันทวนคำถามอีกครั้ง มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดไปแน่นอน
“ไม่... แค่ลูกคนเดียว”
“ทำไมล่ะคะ บ้านเราก็มีแล้วทำไมหนูต้องมาอยู่ที่นี่ด้วย” ฉันเริ่มโวยวายเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติของพ่อ อยู่ ๆ ก็พาฉันมาหาใครไม่รู้
“เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณที่พ่อเลี้ยงลูกมา” น้ำเสียงจริงจังที่เอ่ยออกมาทำเอาฉันแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง บุญคุณพ่อแม่คือต้องตอบแทนแบบไหนก็ได้งั้นเหรอ
“...”
“ฟังนะเขียนฟ้า บ้านเราล้มละลาย พ่อไม่มีเงินไปใช้หนี้เขา พวกเราไม่เหลืออะไรอีกแล้ว พ่อไม่มีปัญญา ไม่มีกำลังทรัพย์ที่จะส่งเสียเลี้ยงดูลูกได้อีกต่อไป”
“ไม่เห็นเป็นอะไรนี่คะ อีกสองสามเดือนนี้หนูก็จบมัธยมปลายแล้ว หนูไม่เรียนต่อก็ได้ หนูจะหางานทำหาเงินให้พ่อใช้เอง”
“ไม่ได้...”
“มะ หมายความว่ายังไง ไม่ได้คืออะไร หนูต้องอยู่กับใครก็ไม่รู้อย่างนั้นเหรอ พ่อขายหนูให้เขาใช่ไหม” ฉันเลือกที่จะถามออกไปตามตรง
พ่อยังคงเงียบแล้วเอาแต่มองหน้าฉันอยู่แบบนั้น บ้านพัก ที่ดิน โรงแรมตั้งมากมายที่แม่สร้างมามันจะหายไปได้ยังไง ทรัพย์สินพวกนั้นมูลค่ามหาศาลเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่เหลืออะไรเลย
“พ่อกำลังทำอะไรกันแน่ เงินเก็บตั้งมากมายมันไม่เหลือเลยเหรอคะ”
“...”
“พ่อคะ”
“บอกว่าไม่เหลือก็คือไม่เหลือสิ!” พ่อตวาดใส่ฉันเสียงดังแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันได้แต่มองหน้าผู้มีพระคุณนิ่ง ๆ ความรู้สึกมันจุกอยู่ในอก ตั้งแต่แม่จากไปความสุขของฉันเริ่มถดถอยลงไปทุกทีจนมันแทบจะไม่เหลือแล้ว
“ที่พาหนูมาวันนี้...”
“ใช้หนี้ไง ลูกบอกพ่ออยู่ตลอดไม่ใช่เหรอว่าสามารถตอบแทนพ่อได้ทุกอย่าง พ่อคิดว่าตอนนี้มันถึงเวลาแล้ว”
“ไม่ใช่สิ มันไม่ควรเป็นแบบนี้”
“มันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”
“แต่พ่อคะ” ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบพ่อก็รีบออกจากตัวบ้านไปทันที
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่คิดมาก่อนเลยว่าคุณหนูอย่างฉันต้องมาทำอะไรเพื่อแลกกับความอยู่รอดของตัวเองแบบนี้
แม่ฉันเสียชีวิตด้วยโรคประจำตัว ตอนนั้นฉันในวัยสิบห้าปีเสียใจและคิดอยู่ตลอดว่าจะใช้ชีวิตยังไงโดยมีแค่พ่อคนเดียว แต่เหมือนตอนนี้จะมีแค่ตัวฉันคนเดียวมากกว่า
‘เขียนฟ้า ณภัสสรณ์’
เป็นชื่อของฉันเองมันควรจะส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้าไม่ใช่ล่วงลงมาไม่เป็นท่าเหมือนในตอนนี้ ทุกคนต่างทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวไม่เว้นแม้แต่พ่อบังเกิดเกล้าที่ไม่เคยมาให้ฉันเห็นหน้าเลยสักครั้งนับตั้งแต่จำความได้
เคยนึกดีใจที่อย่างน้อยฉันก็ยังมีพ่อเลี้ยงที่แสนดี ที่รักฉัน รักแม่ฉัน แต่วันนี้ฉันรู้แล้วว่าสิ่งที่ฉันคิดมันไม่เป็นความจริง แค่ภาพลวงตาลม ๆ แล้ง ๆ สำหรับฉันแล้วโลกใบนี้มันโหดร้ายมากเกินกว่าที่ฉันจะเรียนรู้ด้วยซ้ำ
“จะร้องไห้อีกนานไหม?” น้ำเสียงราบเรียบของใครบางคนดังขึ้นก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าฉัน สายตาที่เขามองมามันทำลายล้างมากจนฉันไม่สามารถละสายตาจากเขาได้เลย “จ้องหน้าฉันทำไม?” ได้ยินแบบนั้นฉันจึงก้มหน้าลง ทั้งกลัวและจิตตกในเวลาเดียวกัน “รู้ไหมว่าพ่อเธอติดหนี้ฉันเท่าไหร่?”
“ไม่รู้ค่ะ”
“แล้วรู้ไหมว่าเธอต้องทำอะไรบ้าง”
“...”
“ถอดเสื้อผ้าออกแล้วไปรอฉันบนเตียง”
“ไม่มีทาง” ปฏิเสธโดยอัตโนมัติ เขาคนนั้นมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดประโยคคลายความสงสัยออกมา
“งั้นก็เอาเงินร้อยล้านมาคืนฉัน”
“ระ ร้อยล้านเลยเหรอคะ” ถึงกับเบิกตากว้างเมื่อได้ยินจำนวนเงินก้อนนั้น “พ่อหนูเอาเงินพี่ไปเยอะขนาดนั้นจริงเหรอคะ”
“ถามแบบนี้นี่เธอไม่รู้จริง ๆ หรือกำลังแกล้งโง่”
“บ้านหนูมีเงิน มีบริษัท มีรีสอร์ตตั้งมากมาย เป็นไปไม่ได้ที่พ่อจะเอาเงินพี่ไปเยอะขนาดนี้” ฉันยังคงแหกปากเถียงเขาอยู่แบบนั้น มันจะเป็นไปได้ยังไงสมบัติที่แม่ทิ้งไว้ให้อยู่เฉย ๆ ยังสบายไปทั้งชาติ
“งั้นเหรอ... แหกตาดูนี่ก่อนดีกว่านะแล้วค่อยเถียงฉัน”
เอกสารฉบับหนึ่งถูกวางลงตรงหน้าฉัน ในนี้ระบุชัดเจนว่าพ่อฉันขายทุกสิ่งทุกอย่างจนหมดแล้วจริง ๆ หนำซ้ำยังมีเอกสารกู้ยืมที่มีลายเซ็นต์ของพ่อกำกับไว้อยู่ก่อนแล้วด้วย ในเมื่อไม่มีเงินไปถ่ายถอนทุกอย่างจึงเป็นไปตามข้อตกลง เท่ากับว่าสิ่งที่แม่ฉันสร้างมาสูญปล่าทั้งหมดนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
“เพราะฉะนั้นเธอไม่มีสิทธิ์ต่อรองฉัน และช่วยทำตัวน่ารักอยู่ในโอวาทของฉันด้วย”
หมับ!
“อ๊ะ!”
“เป็นเด็กดีและเธอต้องเชื่อฟังฉัน เข้าใจไหมเขียนฟ้า”
“...” พยักหน้ารับอย่างไม่มีทางเลือก เหมือนว่าตอนนี้ผู้ชายตรงหน้าจะกลายเป็นเจ้าของชีวิตฉันไปซะแล้ว
“และอย่าคิดหนี อย่าทำอะไรโง่ ๆ หากไม่อยากเจ็บตัว หรือถ้าเธออยากไปจากที่นี่ก็หาเงินร้อยล้านมาคืนฉันให้ครบทุกบาททุกสตางค์”
ตั้งร้อยล้านฉันจะหาจากไหนมาคืนเขาได้ ดูท่าทางแล้วคงต้องอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตล่ะมั้ง
แกรก!
ใครคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ
“ไอ้เลย์! ทำอะไรของมึงวะ” ได้ยินแบบนั้นเขาจึงละมือจากฉันแล้วหันไปพูดกับผู้ที่เข้ามาใหม่
“ไอ้กรณ์กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้มึงเคาะประตู”
“โทษทีว่ะ กูไม่รู้ว่ามึงมีเด็ก”
“ไปรอข้างนอกเดี๋ยวกูตามไป”
“เออ”
คล้อยหลังพี่คนนั้นเขาจึงหันกลับมาพูดกับฉันอีกครั้ง
“รออยู่นี่จนกว่าฉันจะกลับมา”
“ค่ะ” ไม่รู้จะพูดอะไรและไม่รู้ว่าควรถามอะไร ฉันทำได้เพียงขานรับอย่างเข้าใจแค่นั้น
ตัวคนเดียวมันเป็นแบบนี้นี่เอง เคว้งคว้างและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน ทำไมไม่เป็นฉันที่จากไป ทำไมทุกคนถึงให้ฉันเผชิญโลกแห่งความเลวร้ายอยู่แบบนี้
เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงเต็มที่ฉันหายใจทิ้งอยู่ภายในห้องนี้ กระทั่งบานประตูถูกเปิดเข้ามาอีกครั้งแต่ว่าคราวนี้เป็นป้าแม่บ้านค่ะ
“เชิญทางนี้ค่ะ” น้ำเสียงเป็นกันเองเอ่ยก่อนจะเดินนำฉันมายังอีกห้องหนึ่ง
“ป้าคะ คือหนู...”
“ไม่ต้องกลัวนะ ไม่มีใครทำร้ายหนูแน่นอน” ไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรคุณป้าก็พูดแทรกขึ้นก่อนแล้ว
“ทำไมจะไม่มีล่ะคะก็เขาคนนั้นไง” ฉันบ่นพึมพำคนเดียว แน่นอนว่าคุณป้าไม่ได้ยิน
“หนูอยู่ห้องนี้นะ เดี๋ยวป้าไปเอาของใช้ส่วนตัวมาให้” จบประโยขเขาก็ออกจากห้องไปเลยค่ะ
กวาดสายตามองไปรอบบริเวณห้องมันไม่ได้กว้างใหญ่อะไรเลย แต่กลับให้ความรู้สึกเคว้งคว้างจนน่าตกใจ มันต้องมีสักวิธีแหละที่ฉันจะออกไปจากที่นี่โดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าวันไหน ภาวนาให้ตัวเองใช้ชีวิตผ่านไปได้ทุกวันก็พอ
Dernier chapitre
กลรักคนเถื่อน (3p) บทส่งท้าย : เหมือนตายแล้วเกิดใหม่
หลังจากที่ปรับความเข้าใจกันแล้วฉันก็แยกตัวออกมาอ่านหนังสือมุมหนึ่ง พี่โรมอยู่มุมหนึ่ง ส่วนพี่เลย์นอนหลับอยู่ข้างฉันนี่แหละ“แม่ดุหรือเปล่า” พี่โรมถามเมื่อเห็นฉันละสายตาจากตัวหนังสือแล้ว“ไม่ดุค่ะ”“ไม่ได้ว่าอะไรใช่ไหม”“ไม่ค่ะ เขาชวนหนูให้ไปกินข้าวที่บ้านด้วยนะ”“ไว้วันหยุดนี้นะเราค่อยไปกัน”“แล้วพ่อพี่ล่ะคะเป็นยังไงบ้าง”“เขามีความสุขดี จะว่าไปก็ต่างคนต่างมีความสุขนั่นแหละ”“ก็จริง”หลายวันผ่านไปเป็นครั้งแรกที่ฉันมาบ้านแม่ของพี่แฝด จะบอกว่าใหญ่โตไม่ต่างไปจากบ้านพ่อเขาสักนิด มีการ์ดเฝ้าระวังและยังมีแม่บ้านที่เดินสวนกันไปมาจนวุ่นวายไปหมด“พี่เลย์สวัสดีค่ะ” ใครคนหนึ่งทักทายและยกมือไหว้อย่างมีมารยาท แต่ว่าคนที่เธอทักเป็นพี่โรมค่ะไม่ใช่พี่เลย์“พี่ชื่อโรมครับ”“อ๊ะ! ขอโทษค่ะครีมแยกไม่ออก” เธอว่ายิ้ม ๆ แล้วมองฉันเล็กน้อย “เอ่อ...แฟนพี่เหรอคะ น่ารักดีนะ”“ครับ” พี่โรมตอบพร้อมกับจูงมือพาฉันเข้าไปด้านใน ส่วนพี่เลย์เขาคุยโทรศัพท์กับลูกค้าอยู่ในรถค่ะ อีกเดี๋ยวคงเดินตามมาภายในบ้านไม่ได้มีแค่คุณแม่ ยังมีแขกคนอื่นด้วยดูท่าทางคุณหญิงคุณนายทุกคนเลยค่ะ ผู้ดีมากทั้งบุคลิกและการแต่งตัว ฉันเดาว่าคงเป็
กลรักคนเถื่อน (3p) ตอนพิเศษ : แด่ความวุ่นวายในอนาคต
ห้าปีผ่านไป“มองอะไร” พี่โรมถามเมื่อเห็นฉันเอาแต่มองเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายอย่างพิจารณา และใช่ค่ะห้าปีผ่านไปฉันกลายเป็นคุณแม่ลูกสองแล้ว“หนูกำลังคิดว่าทับทิมเหมือนใคร”“เหมือนพี่สิ”“ไม่น่าใช่นะ ถ้าวินเทอร์หนูจะไม่เถียงเลย” บอกไปตามความรู้สึกวินเทอร์กำลังจะห้าขวบแล้วค่ะ ส่วนทับทิมเพิ่งสามขวบเมื่อไม่กี่วันนี้เอง แม้ว่าพ่อของเขาจะหน้าตาเหมือนกันแต่เขาสองคนกลับต่างกันสิ้นเชิง ยิ่งนิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว“หนูไม่คิดว่าทับทิมจะเฉยชาขนาดนี้” ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกว่างเปล่ามันทำให้คนเป็นแม่อย่างฉันแปลกใจไม่น้อยเลย “ต่างกับวินเทอร์ที่ยิ้มเผื่อคนทั้งโลกแทบจะทั้งวัน”“ดูพูดเข้าสิ” พี่เลย์ค้านขึ้นมาบ้าง“หนูพูดจริงนะพี่เลย์ ลูกพี่เจ้าชู้เหมือนพี่นั่นแหละ”“พี่ไม่เคยเจ้าชู้เหอะ”“หึ!”“ไม่ต้องมาหึอะไรทั้งนั้น”“เสน่ห์แรงไม่เบา”“หึงก็บอกมาเถอะ”“หนูไม่หึงหรอกเพราะทุกบาททุกสตางค์ของพี่เป็นของหนูคนเดียวอยู่แล้ว”“หึงหน่อยสิ อยากให้หึง”“กินไหมทับทิม อันนี้อร่อย” วินเทอร์ยื่นขนมให้น้องสาวด้วยความเต็มใจแม้ว่าขนมชิ้นนั้นจะเป็นของโปรดของตัวเองก็เถอะ“กินค่ะ” เสียงเล็กตอบกลับก่อนจะรับขน
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-35 ต่างคนต่างอยู่
หลังจากที่แม่ของเขากลับไปแล้ว ฉันยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมกระทั่งได้ยินเสียงรถขับเคลื่อนเข้ามากลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยบวกกับความเงียบทำให้ฉันมั่นใจว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาหาฉันคือพี่เลย์แน่นอน“...” ฉันไม่ได้พูดอะไรนอกจากปรายตามองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า พี่เลย์ก็เช่นกัน เขาเงียบเหมือนไม่รู้จะเริ่มพูดอะไรกับฉันเป็นประโยคแรกความเงียบเข้าปกคลุมจนรู้สึกอึดอัด พี่เลย์เดินผ่านหน้าฉันขึ้นชั้นบนไป ไม่กี่นาทีต่อมาพี่โรมก็มาค่ะ“วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ” เขาถามอย่างไม่รู้จะถามอะไร เขารู้ตารางเรียนของฉันทุกชั่วโมง รู้มานานแล้วด้วย“ค่ะ พี่มาเหนื่อย ๆ ขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ”พี่โรมไม่ได้พูดอะไร เขาเดินมากอดฉันแล้วหอมแก้มอย่างที่ชอบทำ จากนั้นเดินขึ้นชั้นบนไปนานนับชั่วโมงที่ฉันนั่งอยู่ที่เดิม ในหัวมีอะไรให้คิดอยู่ตลอด“ไม่นอนพักเหรอคะ” ฉันถามพี่เลย์ที่เพิ่งลงมาจากชั้นบน“ไปนอนด้วยกันนะอยากกอด” ไม่พูดเปล่าเขายังออกแรงดึงให้ฉันเดินตามไปอีกด้วยเข้ามาในห้องเสื้อผ้ากระจัดกระจายจากการถูกเทออกจากกระเป๋าทั้งของเขาและของพี่โรม เห็นแบบนั้นฉันจึงเอาตะกร้ามาใส่“นอนก่อนเดี๋ยวค่อยทำ” มือหนารั้งเอวฉันให้นอนราบไปกับที่
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-34 ต้องรู้สึกยังไง
สามวันเต็ม ๆ ที่พี่เลย์หายหน้าไป กับฉันเขาขาดการติดต่อไปเลย แต่แอบได้ยินพี่โรมคุยโทรศัพท์อยู่บ่อย ๆ คิดว่าคงจะเป็นพี่เลย์นั่นแหละ“วันนี้น่าจะไม่ได้กลับบ้านนะคะ ทำโครงงานที่บ้านแซน” พี่โรมมองฉันด้วยสีหน้าแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ค้านอะไร “พี่ไปต่างจังหวัดพรุ่งนี้ใช่ไหม”“วันนี้แหละพอดีงานมีปัญหานิดหน่อย” เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยื่นข้อเสนอให้ฉัน “ย้ายจากบ้านแซนมาทำที่บ้านเราได้ไหม ให้ค่าจ้างเฝ้าบ้านสองหมื่น”“ข้อเสนอดีนะเนี่ย” ฉันว่ายิ้ม ๆ พร้อมกับทำท่าคิดไปด้วย “อาร์ทต้องมาด้วยนะคะ พี่โอเคหรือเปล่า”“อืม”เขานี่แหละที่กระชากฉันออกจากอาร์ทครั้งนั้น ช่วงแรกก็มีหัวร้อนกันบ้างที่รู้ว่าอาร์ทเรียนที่เดียวกับฉัน แต่นานวันไปเขาคงตกตะกอนแล้วมั้งคะ“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ว่าแต่พี่จะเดินทางตอนไหน”“ค่ำ ๆ แหละ เช้านี้ต้องไปที่ร้านก่อน”“ขับรถกลางคืนอีกแล้ว”“แค่สองชั่วโมงเอง”“มีคำพูดมาแก้ต่างตลอดแหละ” ฉันว่าพลางเบะปากใส่เขาหลังจากมาส่งฉันที่มหาวิทยาลัยแล้วพี่โรมเขาก็เข้าร้านต่อค่ะ ได้ยินพี่กรณ์โทรมาบอกว่าร้านถูกงัด ไม่แน่ใจว่าอะไรเสียหายบ้าง“เธอมาก็ดี” แซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“อะไรของเธอสีหน้าไม่ค่อย
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-33 เชื่อในเซนส์ตัวเอง
หลายวันผ่านไป“พี่เลย์ไปไหนเหรอคะ” ฉันถามพี่โรมเมื่อกลับมาบ้านแล้วไม่เห็นใครอีกคนหนึ่ง “แล้วไหนว่าวันนี้พี่ไปต่างจังหวัดไง”“ไอ้เลย์ไปแทนแล้ว”“แล้วงานของพี่เลย์ล่ะ”“พี่ไปทำแทนไง”“เยี่ยมไปเลย นี่ถ้าลูกค้าแยกไม่ออกคงไม่คิดอะไร ส่วนคนที่แยกพี่สองคนออกเขาคงคิดว่าพี่เก่งมากแน่ ๆ สามารถทำแทนกันได้ทุกอย่าง”“แน่นอน” นอกจากจะไม่ปฏิเสธแล้วยังขานรับอย่างเต็มใจอีกด้วย “ไปตลาดนัดกันดีกว่า”“วันนี้มาแปลกแฮะ” ฉันว่าพลางมองคนตรงหน้านิ่ง ๆ รู้สึกว่าวันนี้เขามีพิรุธ“แค่ไปตลาดเองแปลกตรงไหนครับ”“แปลกตรงนี้แหละ แอบไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่าคะ”“เปล่าสักหน่อย”“แน่?”“แน่สิ” เขาว่ายิ้ม ๆ แล้วหอมแก้มฉันฟอดใหญ่ “ไปกันเถอะ”เลิกสนใจเขาแล้วกดโทรออกไปหาพี่เลย์ แต่ว่าเขาไม่รับสายฉันค่ะ ปกติฉันจะไม่เซ้าซี้ใคร ไม่รับฉันก็เลิกโทรแค่นั้น แต่วันนี้มันรู้สึกแปลก ๆ อยากให้เขารับสาย แต่ไม่ว่าฉันจะโทรเท่าไหร่เขาก็ไม่รับอยู่ดี“มันอาจจะกำลังยุ่งอยู่ก็ได้”“ไม่ใช่หรอก”“...”“พี่ก็แปลก พี่เลย์ก็แปลก มีอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันถามไปตามความรู้สึก และปฏิกิริยาของคนตรงหน้ามันทำให้ฉันมั่นใจว่าเซนส์ฉันไม่ผิดแน่นอน “ถือว่าหนูถามแล้ว
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-32 ความรักที่มีให้กัน
“พูดอะไรของมึง”“อะไร?”“ใจเย็น ๆ ก่อนอย่าเพิ่งต้อนให้จนมุม”“กูกับมึงต่างหากที่จนมุม รู้ทันไปหมด”เรื่องลูกผมพูดจริงนะว่าอยากมี ในส่วนที่เขียนฟ้าแพ้ยาชาผมคิดว่าคุณหมอเขาต้องมีวิธีทำคลอดแน่นอน สมัยนี้เทคโนโลยีมันพัฒนาไปไกลแล้วครับ ตรงนี้คงต้องปรึกษาคุณหมออย่างละเอียดอีกทีหนึ่ง“รีสอร์ตไปถึงไหนแล้ว” ถามไอ้โรมเพราะเมื่อไม่นานมานี้มันเข้าไปดูมา“เรียบร้อยดี”“อืม ... มึงได้ข่าวแม่บ้างไหม” ผมถามต่อ ช่วงหลังมานี้แม่หายเงียบไปเลย ปกติจะโทรหาเราสองคนอยู่บ่อย ๆ“ไปเที่ยวญี่ปุ่น”“ไปกับใคร”“แก๊งเพื่อนเขานั่นแหละ อาทิตย์หน้าคงกลับแล้ว”สามปีมานี้มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นกับพวกเรา เถียงกันบ้าง ความคิดไม่ตรงกันบ้างเป็นเรื่องปกติครับ ที่ยังเหมือนเดิมและดีขึ้นกว่าเดิมคือเขียนฟ้า เรียนเก่งปรับตัวเก่ง กล้าคิดกล้าตัดสินใจอีกด้วย แต่ก็ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมกับไอ้โรมยังไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่ นั่นก็คือแม่ที่ยังไม่ยอมรับเขียนฟ้า“พี่เลย์”“ครับ”“ถ้าพี่มีลูกชายพี่จะตั้งชื่อเขาว่าอะไร” เป็นคำถามที่ไม่คิดว่าเธอจะถามเลยด้วยซ้ำ“วินเทอร์”“ขอเหตุผลค่ะ”“พี่ชอบฤดูหนาว”“อืม ... แล้วพี่ล่ะคะ ถ้ามีลูกสาวพี่
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-31 พรหมลิขิต?
วันเวลาเดินไปตามหน้าที่ของมัน จากหนึ่งปีเป็นสองปี... จากเด็กน้อยร้องไห้อยากกลับบ้านตอนนี้กลายเป็นพี่บริหารปีสามแล้ว เวลามันเดินเร็วยิ่งกว่าอะไรเสียอีก“ไปดื่มไหมวันนี้?” อาร์ทเสนอขึ้น ฉันกลายเป็นยัยขี้เมาเพราะมันเลยนะ แถมยังโดนพี่เลย์ด่าประจำเวลาที่มันชวนออกไปดื่ม ส่วนพี่โรมรายนั้นเขาไม่ว่าค่ะ แต่ต
กลรักคนเถื่อน (3p) Episode-16 ผิดแผน
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันแทบไม่ได้นับเลยว่านี่มันผ่านมากี่เดือนแล้วหลังจากวันนั้นพวกเราสงบศึกกันมากขึ้น ไม่ใช่ว่าคุยกันเข้าใจหรืออะไรหรอกนะแต่ฉันเลิกตามหาคำตอบแล้วต่างหาก เป็นการใช้ชีวิตแบบล่องลอยมากชนิดที่ว่าหายใจทิ้งไปวัน ๆ ถึงจะถูก ที่สำคัญฉันแยกออกแล้วนะว่าคนไหนคือพี่เลย์ คนไหนคือพี่โรม แม
กลรักคนเถื่อน (3p) Epiode-11 เขียนฟ้าและผูชายทั้งสอง
ไม่รู้ว่าพี่เลย์คุยกับใครเพราะฉันไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูและไม่รู้ด้วยว่าเวลานี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว สัมผัสต่อมาคือริมฝีปากหนากดจูบที่ริมฝีปากฉัน ไล่ต้อนไปตามลำคอจนเกิดความรู้สึกแปลกใหม่“อื้อ…” ฉันดิ้นหนีเล็กน้อยเวลานี้ต้องการนอนมากกว่าแต่เขากลับไม่ยอมปล่อยฉันเหมือนกันภายในห้องมืดสนิทมีเพียงแสงไฟจากด้
กลรักคนเถื่อน (3p) Epiode-10 ใครอีกคน?
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีรถก็จอดสนิทที่จุดพักรถแล้ว“หนูไปเข้าห้องน้ำนะ” หันไปบอกพี่เลย์ก่อนจะลงจากรถ กวาดสายตามองรอบบริเวณคนเยอะพอสมควรค่ะ แต่ฉันไม่รู้จักใครสักคน“แล้วไอ้เลย์ล่ะ” พี่บอลเอ่ยถามขึ้น ตอนนี้คงมีแค่เขาที่รู้จักฉัน“คุยโทรศัพท์อยู่ในรถค่ะ”“แล้วเราจะไปไหนครับ”
Vous vous intéresseriez aussi à
วิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์80.3K Vuesยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก75.1K Vuesบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์317.9K Vuesสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา372.0K Vuesแม่ครัวขั้นเทพกับท่านอ๋องลิ้นทองคำ
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์71 Vuesท่านโหวข้าไม่หย่า
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์71 VuesLove Partner คู่ซ้อมรัก
ไข่ดาวเบคอน159 Vuesรักซ่อนลาย
แม่หมอซิน239 Vues
