Episode-08 ทนเจ็บไม่ได้หรือไง

เช้าวันใหม่

ตื่นมาก็ไม่เห็นคนข้าง ๆ แล้ว ก้มมองสำรวจตัวเองฉันยังคงใส่ชุดชั้นในอยู่เหมือนเดิมแต่ว่าบริเวณเนินอกกลับมีรอยคริสมาร์กถึงสองรอย จำได้ว่าก่อนหน้านี้มันไม่มีนี่

“เฮ้อ... ช่างมันเถอะ!” สะบัดหัวไล่ความคิดก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวพาตัวเองเข้ามาอาบน้ำ 

ใช้เวลาทำธุระส่วนตัวแค่ไม่นานก็เสร็จแล้วค่ะ

แกรก!

เปิดประตูออกไปเป็นจังหวะเดียวกันกับที่พี่เลย์ออกจากห้องของเขาพอดี แต่ว่าข้างหลังเขามีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาด้วย

“ใครเหรอคะพี่เลย์” น้ำเสียงใสเอ่ยถามก่อนจะช้อนสายตามองฉันพร้อมรอยยิ้ม

“ลูกหนี้”

“เหรอคะ ลูกหนี้แบบไหนถึงได้ขึ้นมาอยู่บนนี้ได้”

“เชื่อใจพี่เถอะ” พี่เลย์ตอบกลับพลางยื่นมือไปลูบศีรษะของเธออย่างแผ่วเบาพร้อมรอยยิ้ม เขาดูอ่อนโยนมากแตกต่างกับพี่เลย์ที่ฉันรู้จักโดยสิ้นเชิง

ฉันเลือกที่จะไม่พูดอะไรแล้วเดินนำเขาสองคนลงมายังด้านล่างแทน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นสายตานับสิบคู่ที่กำลังจ้องมองฉันอยู่

“ชื่ออะไรครับพี่ชื่อบอลนะ” หนึ่งในนั้นเอ่ยทักทายเมื่อเห็นฉันเงียบทำตัวไม่ถูก

“เอ่อ…”

“ไม่ต้องเสือก” เป็นพี่เลย์ค่ะที่เดินตามมา

“อะไรของมึงวะกูแค่ถามชื่อเอง”

“ไม่ต้องอยากรู้จักหรอก” พี่เลย์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจก่อนจะหันมาพูดกับฉัน “มีอะไรก็ไปทำจะยืนอีกนานไหม”

“พี่ก็หลีกไปสิ”

“ฉันไม่อยู่สามวัน หวังว่าเธอจะไม่เกเรอีกนะ”

“ค่ะ!” พูดอย่างกับฉันเป็นเด็กไม่รู้ความไปได้ แล้วอีกอย่างนะฉันยังไม่ได้เกเรเลยมีแต่เขาที่โวยวายไม่มีเหตุผลอยู่ฝ่ายเดียว

“ไม่ชวนไปด้วยกันวะ” พี่บอลยังคงพยายามชวนคุยต่อ

“ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น” ได้ยินแบบนั้นฉันจึงเดินเลี่ยงออกมาที่ศาลาริมน้ำทันที ไม่อยากได้ยินประโยคแย่ ๆ จากปากผู้ชายคนนี้อีกแล้ว เขาจะไปไหน จะทำอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับฉันสักนิด

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงก็ได้ยินเสียงรถขับเคลื่อนออกไปจากบริเวณตัวบ้าน พวกเขาคงไปกันหมดแล้ว คิดได้แบบนั้นฉันจึงกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้งตั้งใจว่าจะมาเอาหนังสือมาอ่านเผื่อว่าจะขอพี่เลย์เรียนต่อได้

หมับ!

“กรี๊ด!” ถึงกับตกใจเมื่ออยู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนรั้งแขนโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้ฉันเซถลาและล้มขมำไม่เป็นท่า

“ขวัญอ่อนเหลือเกินนะ เป็นอะไรมากไหมเนี่ย”

พี่เลย์ยืนเท้าสะเอวมองหน้าฉันอย่างเอือมระอา ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขายังอยู่ฉันก็คิดว่าไม่มีใครแล้วซะอีก

“ลุกขึ้น” ออกคำสั่งก่อนจะมองหน้าฉันนิ่ง ๆ แล้วรั้งฉันให้ลุกจากพื้น แต่ทว่าความรู้สึกบางอย่างมันกลับทำให้ฉันเจ็บขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

เหลือบมองที่ฝ่ามือตัวเองพบเศษแก้วบาดคาอยู่เป็นแนวยาว สงสัยคงจะบาดตอนที่ฉันล้มลงไปเมื่อครู่แน่เลย

“ไหนขอดูหน่อย”

“เจ็บ” ฉันร้องบอกก่อนจะพยายามชักมือตัวเองกลับ

 ตอนแรกมันไม่ค่อยรู้สึกเจ็บเท่าไหร่ แต่ผ่านไปไม่กี่นาทีความเจ็บปวดก็เล่นงานซะแล้ว

พี่เลย์ก้มดูบาดแผลฉันก่อนจะทำสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด 

“ไปหาหมอ” พูดจบก็พาฉันขึ้นรถทันที

“ไม่ไปโรงพยาบาลไม่ได้เหรอคะ หนูไม่เป็นไรแผลมันแค่…”

“แหกตาดูก่อนจะพูดน่ะ” ถึงกับเงียบปากแทบไม่ทัน ตอนนี้มันปวดจนอธิบายไม่ถูกเชียวล่ะ แถมเลือดยังออกเยอะมากจนมันเลอะเสื้อฉันไปแล้ว เห็นแบบนั้นพี่เลย์จึงเอื้อมไปหยิบเสื้อยืดของเขาที่มีอยู่ในรถมาพันบาดแผลฉันไว้ก่อน

มาถึงโรงพยาบาลฉันก็ถูกพามาที่ห้องฉุกเฉินทันที กลิ่นยาที่คละคลุ้งมันทำให้ฉันรู้สึกกลัวและอยากร้องไห้ขึ้นมา ฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ไม่ชอบกลิ่นนี้ด้วย

“ขอโทษนะคะรบกวนช่วยตามพี่ชายให้หนูหน่อยได้ไหม” ฉันบอกพี่พยาบาลที่กำลังจะทำแผลให้

“กลัวเหรอ”

“ค่ะ”

แค่เห็นอุปกรณ์ทำแผลน้ำตาก็จะร่วงแล้วค่ะ ฉันแพ้ยาชาไม่สามารถใช้มันได้ ซึ่งก็หมายความว่าต้องเย็บสดและมันต้องเจ็บมากแน่ สิ่งเดียวที่คิดได้ในตอนนี้คือฉันอยากให้พี่เลย์อยู่ข้าง ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

“เชิญทางนี้ค่ะ” แค่เพียงไม่นานร่างสูงที่คุ้นเคยก็หยุดยืนอยู่ข้างฉัน 

ตอนแรกคิดว่าพี่เลย์ต้องดุแน่นอนแต่เปล่าเลยเขาไม่ได้ว่าอะไร แถมสายตาที่มองมายังแตกต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัด

“แผลไม่ใหญ่มาก น่าจะประมาณห้าเข็ม ทนไม่ไหวบอกนะคะ ถ้าจำเป็นต้องใช้ก็ต้องใช้นะคะคนไข้” ห้าเข็มเลยเหรอ ฉันจะทนไหวไหมนะ 

“ไม่ใช้ยาชาเหรอครับ” พี่เลย์ถามขึ้นเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่เตรียมจะทำแผลให้ฉัน

“คนไข้แพ้ยาชานะคุณเป็นพี่ชายไม่ทราบเหรอ”

มองหน้าสบตากับพี่เลย์นิ่ง ๆ ถ้าบอกผ่านสายตาว่ากลัวเจ็บ คนอย่างเขาจะเข้าใจหรือเปล่า

“อื้อ! เจ็บ... ฮึก!” แหกปากร้องไห้เสียงดังไม่อายใคร กว่าจะผ่านไปแต่ละเข็มมันไม่ง่ายเลย

“ใกล้เสร็จแล้ว” พี่เลย์จับใบหน้าฉันเข้าหาตัวเขาเพื่อไม่ให้ฉันมองมัน มือหนาลูบศีรษะฉันแผ่วเบาเพื่อเป็นการปลอบประโลมจนกระทั่งทำแผลเสร็จ

“จ่ายเงินรอรับยาแล้วกลับบ้านได้เลยนะคะ”

“ครับ”

หลังจากจ่ายเงินและรับยาเสร็จก็กลับบ้านทันที ฉันยังคงสะอึกสะอื้นอยู่แบบนั้นเนื่องจากความเจ็บปวดมันไม่คลายทุเลาลงบ้างเลย

ครืด...ครืด...

“เมื่อคืนกูบอกมึงว่าไง!”

 (...) 

“เป็นเรื่องจนได้ โตเป็นควายละยังกัดกันอีก”

 (...) 

“แม่ง!”

พี่เลย์สบทออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะวางสายไป ไม่รู้ว่าปลายสายเป็นใครแต่มันทำให้เขาอารมณ์เสียพอสมควร สีหน้าท่าทางของเขาตอนนี้มันบ่งบอกให้รู้ว่าฉันควรหยุดคร่ำครวญได้แล้ว

กลับมาถึงบ้านก็เห็นป้าสายใจกำลังเก็บกวาดบริเวณที่ฉันล้มอยู่ เพิ่งสังเกตว่ามันมีแต่เศษแก้วแตกทั้งนั้นเลย

“เพื่อนคุณเมาทีไรเป็นแบบนี้ทุกทีเลยนะคะ” เป็นครั้งแรกที่เห็นป้าสายใจดุพี่เลย์ก็ว่าได้ ฟังจากลักษณะการพูดแล้วแปลว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกสินะ

“ขอโทษครับ ผมจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”

“ไม่เห็นเลือดคิดไม่ได้สินะ คุณควรจะตักเตือนเพื่อนให้มากกว่านี้”

“ครับ”

ฉันเห็นท่าไม่ดีจึงแยกตัวกลับขึ้นไปบนห้องก่อน กินยาแก้ปวดที่คุณหมอให้มาแล้วผล็อยหลับไปในที่สุด

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่สะดุ้งตื่นมาอีกทีก็เกือบเย็นแล้วค่ะ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นใครบางคนอยู่ในห้องด้วย

“พี่เข้ามาทำไมคะ”

“นี่มันบ้านฉัน

“ใช่ค่ะบ้านพี่แต่นี่ห้องหนู”

“ยังปวดแผลอยู่หรือเปล่า”

“ปวดค่ะ แต่ไม่ค่อยเจ็บแล้ว”

“ร้องไห้เหมือนเด็ก แค่นี้ทนเจ็บไม่ได้หรือไง”

“ไม่ได้ค่ะ เจ็บก็คือเจ็บ ใครเขาโกหกความรู้สึกตัวเองกัน”

“ปากเก่งเหมือนกันนี่” พี่เลย์มองฉันอย่างคาดโทษก่อนจะพูดต่อ “ไปอาบน้ำ เสียเวลามามากแล้วคืนนี้ต้องเดินทางต่อ”

“ไปไหนเหรอคะ”

“ไปเที่ยว”

ฉันมองเขาด้วยความแปลกใจ วันนี้มาอารมณ์ไหนอีกนะ 

“หนูต้องไปด้วยเหรอ”

“ไม่กลัวผีก็อยู่บ้านคนเดียวไป” เห็นไหมคะ คนอย่างเขาพูดดีได้ไม่กี่คำหรอก