ตอนที่5(50%)

สองสาวใช้มองตามสตรีบำเรอทั้งสามจนลับสายตาจึงหันมามองหน้ากันแล้วถอนหายใจพร้อมกันราวกับนัดเพราะคิดว่าถึงขนาดไม่ยำเกรงโหวฮูหยินเช่นนี้หากท่านโหวผู้มีความชิงชังผู้เป็นภรรยาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วกลับมาแล้วสตรีทั้งสามไป'ฟ้อง'เรื่องวุ่นวายอาจตามมาอีกเป็นแน่จากอดีตตลอดมาหลายเดือนที่ผ่านมาพวกนางพบเห็นหากแต่ในครั้งนี้คงร้ายแรงกว่าในเมื่อขณะนี้ท่านหญิงห้านั้นคลอดบุตรแล้วท่านโหวคงไม่ยั้งมือที่จะลงโทษฮูหยินแสนชิงชังของตนเองเป็นแน่

“อาหารมื้อนี้เจ้าปรุงต่อเองไปก่อนก็แล้วกันข้าคงเข้าไปทำต่อมิได้แล้วอาหมิงกับอาเมี่ยวตื่นเสียแล้ว”

เพราะสองพี่น้องน้องอาหมิงและอาเมี่ยวดวงตาใสแจ๋วเช่นนี้คงอีกครู่ใหญ่กว่าจะหลับ นางจึงยกหน้าที่ปรุงอาหารมื้อเย็นให้กับฉู่หรั่นจีไปทำต่อ ตัวของนางและจางจื่อเว่ยนั้นจะแยกไปยังระเบียงห้องนอนที่มีร่มเงาของต้นซิ่งให้ความร่มรื่นแทน

“ท่านหญิงเช่นนี้จะดีแน่หรือเจ้าค่ะ หากท่านโหวกลับมาจะไม่เกิดปัญหาใหญ่ขึ้นหรือเจ้าคะ?”

เป็นฉู่หรั่นจีที่คุ้นเคยกับความใจดำและไร้เหตุผลของเยี่ยเฉิงโหวมานานจึงอดจะกังวลใจแทนท่านหญิงห้าเสียมิได้เพราะสตรีบำเรอทั้งสามนั้นจะเหิมเกริมจนถึงขึ้นบังอาจบุกมาสร้างความวุ่นวายเช่นนี้มิได้เลยหากว่าเยี่ยเฉิงโหวจะไม่ให้ท้ายและส่งเสริมอยู่เบื้องหลังวันนี้ก็คาดว่าพวกนางคงเตรียมการมาหาความและใส่ร้ายป้ายสีท่านหญิงห้าคิดเอาความดีความชอบเช่นที่ผ่านอีกแล้วเป็นแน่ถึงตลอดสี่สิบห้าวันมานี้พวกนางจะไม่มาตามราวีก็มิใช่จะวางใจว่าท่านโหวนั้นจะหยุดรังแกผู้เป็นฮูหยินแสนชังแล้วเมื่อใด

“ผ่านความเป็นความตายในคืนนั้นมาได้ข้าก็ไม่เคยหวาดเกรงสิ่งใดอีกแล้วเขาอยากทำอันใดก็ให้ทำไปแต่คิดจะให้ข้ายินยอมไม่โต้ตอบปล่อยให้สตรีของเขารังแกอีกเห็นทีจะยากแล้วเช่นกัน ข้าก็คนมีความอดทนที่จำกัดวันใดหมดลงก็พร้อมพุ่งชนเช่นปุถุชนทั่วไป”

มีหรือที่เซี่ยผิงหลัวจะคาดเดาสิ่งที่สตรีบำเรอเหล่านั้นต้องการไม่ได้และไม่ทราบว่าทุกสิ่งนี้มีสามีของตนอยู่เบื้องหลัง เช่นนั้นนางจึงลงมือเพียงสาดน้ำล้างคาวปลาออกไปมิได้ทำอันใดมากไปกว่านั้น หรือถึงอู๋หลิงเซียวมาเอาผิดกับนางจริงก็มิได้หวั่นหวาด อย่างดีก็เพียงขอหนังสือปลดภรรยาจากเขาให้สิ้นเรื่องสิ้นราวกันไปมีอันใดน่ากลัวกัน เพราะเช่นไรนางก็คิดจะจากไปอยู่แล้วจากไปเร็วหน่อยก็มิได้เป็นอันใด

“เจ้าไปทำอาหารเถอะ คนเราท้องต้องอิ่มจะปัญหามากมายเท่าภูเขาหากท้องอิ่มก็เผชิญหน้าได้สบายมาก”

กล่าวจึงเดินแยกไปอีกทางทันที คราแรกนางคิดจะพาสองแฝดออกไปรับลมที่ระเบียงห้องนอน แต่คิดอีกทีนางสมควรไปตรวจนับสินเดิมว่ามีเท่าใดให้อุ่นใจคงดีกว่าเพราะการเตรียมตัวให้พร้อมเอาไว้ย่อมพ้นภัยที่จะมาถึงยิ่งฐานะของตนเองไม่มั่นคงใจจวนนี้เพราะสามี ไม่ใส่ใจจะเป็นหรือตายเขาล้วนไม่สนจนบัดนี้ขนาดสตรีบำเรอยังบังอาจร่วงเกินผู้เป็นถึงจิ้งหรานเสียนจู่ที่ฮ่องเต้ประทานยศนี้ให้ยิ่งคิดได้แต่เพียงว่าอู๋หลิงเซียวตั้งใจข่มเหงจิตใจกันจนนางทนไม่ไหวแล้วเป็นฝ่ายเปิดมากขอหนังสือหย่าด้วยตนเองเป็นแน่

'หึ! ดี!!!ข้าก็ต้องการไปจากขุมนรกแห่งนี้แทบตายแล้วอู๋หลิงเชียว'ในยามที่คิดมาถึงตรงนี้เรียวปากงามก็พลันมีรอยยิ้มอ่อนจางแต้มใบหน้างามอวบอิ่มขึ้นมาทันที

"จื่อเว่ยเจ้าพาอาเมี่ยวไปนอนในเปล แล้วมาช่วยข้าตรงนี้"

ดังนั้นตลอดช่วงบ่ายแก่จนยามค่ำมาเยือนนางและจางจื่อเว่ยจึงวุ่นวายกับการตรวจนับและบันทึกสินเดิมอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกนับจากแต่งเข้าสกุลอู๋มา แต่มันถึงเวลาแล้วจริงๆ ที่นางต้องเตรียมพร้อมจากไปได้แล้วหนึ่งหนาวมันนานเกินไปแล้วนางคิดว่าตนเองชดใช้แทนเจ้าของร่างนี้มานานเกินพอแล้วเวลาที่เหลือนางสมควรไปใช้ชีวิตเป็นตนเองสักครา

"ท่านหญิงเจ้าค่ะอาหารมื้อค่ำเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"

ปลายยามโหย่วฉู่หรั่นจีก็มาตามผู้เป็นนายหญิงของนางไปรับประทานมื้อค่ำที่ระเบียงเช่นทุกมื้อเพราะท่านหญิงห้าจะเคร่งรัดเรื่องการนำอาหารเข้ามาภายในห้องนอนอย่างยิ่งโดยเฉพาะในยามนี้มีเด็กอ่อนถึงสองคนยิ่งต้องระวังมดและแมลงให้มาก

"อีกครู่ข้าจะตามออกไป"

เพราะเมื่อครู่เจ้าสองแฝดแผดเสียงร้องไห้จ้าคราแรกนั้นคิดว่าหิวนม แต่กลับเป็นถ่ายหนัก กว่าจะจัดการเรียบร้อยก็วุ่นวายพอสมควรเพราะผู้หนึ่งถ่ายหนักอีกผู้ถ่ายเบายังดีที่มี จางจื่อเว่ยคอยช่วยเหลือบัดนี้อู๋เฟยเมี่ยวจึงอิ่มหนำจนหลับไปแล้ว ส่วนที่เหลือจึงเป็นเจ้าตัวกลมที่กินจุกว่าน้องสาวถึงสามส่วนเช่นอู๋เฟยหมิงเท่านั้น

"เจ้าหิวก็กินไปก่อนเลยหรั่นจี อีกครู่จะได้มาเปลี่ยนข้ากับจื่อเว่ยไปกินบ้าง"

ทุกวันนี้ต้องสลับกันเช่นนี้จึงพอได้กินข้าวอิ่ม ไม่มีคำว่า 'นาย'หรือ'บ่าว'มีเพียงร่วมแบ่งปันทั้งทุกข์และสุขไปด้วยกัน จึงผ่านทุกสิ่งมาด้วยกันจนถึงบัดนี้ได้ ผ่านไปครู่หนึ่งเจ้า'เครื่องสูบน้ำนม'ก็อิ่มหนำหลับสนิทตามน้องสาวไปอีกคน แต่เซี่ยผิงหลัวนั้นก็ยังคงโอบอุ้มเอาเขาพาดบ่าจนได้ยินเสียงเรอออกมาค่อยขยับเขาลงนอนในเปลด้วยกิริยาถนอมดังอีกฝ่ายคือแก้วบางหากวางแรงไปอีกฝ่ายจะแตกสลายอย่างไรอย่างนั้น ทว่ามิใช่เพียงแก้วธรรมดาทั่วไปเพราะเจ้าเด็กแฝดคู่นี้คือแก้วตาและดวงใจของนาง

"ไปกินข้าวกันเถิดจื่อเว่ย"

เมื่อฉู่หรั่นจีมาสับเปลี่ยนเวร นางจึงหันไปชวนสาวน้อยจางจื่อเว่ยออกไปกินข้าวพร้อมกันซึ่งเด็กสาวซาบซึ้งใจในความเมตตานี้ที่ท่านหญิงห้ามอบให้ยิ่งนัก อาหารมื้อนี้ถูกปากเซี่ยผิงหลัวจนนางต้องเติมข้าวถึงสองถ้วย จางจื่อเว่ยเห็นจึงคีบเนื้อปลาเอาใจด้วยใบหน้าเบิกบาน

"ท่านหญิงเติมข้าวอีกถ้วยนะเจ้าค่ะ"

กล่าวแล้วไม่รอให้ผู้เป็นนายหญิงตอบจางจื่อเว่ยก็หยิบถ้วยในมือของอีกฝ่ายไปเติมข้าวทันทีซึ่งหากเป็นในอดีตสมัยที่ยังเป็นเพียงอรุณให้หิวกว่านี้นางก็คงปฏิเสธไม่เติมข้าวอีกเป็นแน่ ทว่าในยามนี้จะอ้วนเพิ่มจากนี้นางก็ไม่กังวลขอเพียงมีน้ำนมให้เด็กแฝดทั้งสองได้ดื่มกินจะอ้วนจะไม่งาม นางก็มิใส่ใจอันใดทั้งสิ้น

"เซี่ยผิงหลัว! เจ้าไปมุดศีรษะอยู่ที่ใด เซี่ยผิงหลัว!"