11

หลังจากที่ไปจัดการปาล์มขึ้นรถบรรทุกเพื่อส่งขายและแวบไปดูอีกสวนที่กำลังลงกล้าปาล์มสวนใหม่กว่าห้าสิบไร่ แล้วเลยไปยังสวนยางเพื่อจัดการให้ลูกน้องขนขี้ยางหนึ่งคันรถกระบะไปขาย ถึงเวลามื้อค่ำธนัชก็กลับมาถึงบ้านด้วยสภาพเหงื่อท่วมกาย

เงินส่วนนี้เป็นของเขาเพราะเสี่ยทศอนุมัติแล้ว ได้มาหลายพัน คุ้มกว่าที่ไปขอเสี่ยทศเสียอีก

ชายหนุ่มสะบัดขาถอดรองเท้าบูทวางสะเปะสะปะไว้ส่ง ๆ ตั้งใจจะเข้ามากินข้าวแล้วรีบกลับไปนอนที่บ้านอีกหลัง หากทว่ายังไม่ทันที่ขายาว ๆ จะเหยียบย่างเข้าตัวบ้านก็ได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงคุยจ้อดังสนั่น และหนึ่งในเสียงนั้นเขาจำได้แม่นเชียวว่าเป็นเสียงใคร

“ยังอยู่อีก” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมอีกครั้งเมื่อเห็นว่าญานิศายังนั่งอยู่ในบ้านเขา นั่งรับประทานอาหารมื้อค่ำกับพ่อแม่ของเขา คุยกันสนุกสนาน

“บ้านช่องไม่รู้จักกลับ”

“ไอ้บอม!”

“ครับ!” กานดาขึ้นเสียงใส่ลูกชายแต่มันก็ยังมีหน้ามาขานรับอีก ไม้เรียวอยู่ไหน!

“เสียมารยาทมาก!” คนเป็นแม่ที่นาน ๆ ครั้งจะต่อว่าหรืออารมณ์เสียใส่ลูกนึกหงุดหงิดติดหมัดขึ้นมา

“ก็แค่ถาม...” ธนัชลากเสียงยานคาง หากทว่าแววตาคมดุกลับไม่ใส่ใจ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเสี่ยทศ ซึ่งมันเป็นที่เดียวที่ว่างและติดกันกับที่นั่งของญานิศา

ธนัชตักข้าวใส่จานแล้วตักกับข้าวราดจนพูน จ้วงกินเอาง่าย ๆ และรวดเร็วเนื่องจากเสียพลังงานมาทั้งวันด้วยทำงานหนัก เขากวาดหมูหวานในจานตรงหน้าหญิงสาวลงจานตัวเองจนวาววับ

เพียะ!

“อะไรอีกล่ะแม่!” นั่งกินข้าวเงียบ ๆ ยังโดนฟาด ยายเด็กนี่เหมือนตัวซวยของเขาอย่างไรอย่างนั้น

“หมูหวานนั่นของน้อง”

“กินไม่ได้?” เขาเบนหน้าเอียงคอไปทางหญิงสาวแล้วเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังจากดาวอังคารก็รู้ว่ากำลังยียวนชวนหมั่นไส้ ดวงตาคู่คมดูเกเรดุจอันธพาล

“กินได้ค่ะ” ญานิศายังคงทำหน้าใสซื่อแล้วประเคนกับข้าวที่เหลือขยับเข้ามาใกล้เขา

ชายหนุ่มคงทำงานมาเหนื่อย ๆ และคงกำลังหิวมาก ฉะนั้นหญิงสาวจึงไม่อยากขัด ลุงทศกับป้าดาอิ่มแล้ว ส่วนเธอกินเท่านี้ก็ได้ ผู้ชายต้องอิ่ม ตัวเองจะอดบ้างก็ไม่เป็นไร

“แต่น้องกินเผ็ดไม่ได้ไอ้บอม” กานดาต่อว่า

วันนี้เธอทำเมนูอาหารที่มีรสจัดแทบทุกอย่าง พอรู้ว่าญานิศามาก็เลยไปทำหมูหวานมาเพิ่ม เป็นเมนูเดียวเท่านั้นที่ญานิศาถูกปากมากที่สุด และเด็กสาวเพิ่งได้กินไปหน่อยเดียว ข้าวยังไม่พร่องถึงครึ่งชามด้วยซ้ำ

“น้องอิ่มแล้วค่ะป้า ช่วงนี้ไดเอ็ต” ญานิศาแก้ต่างให้

“อืม ลดความอ้วนบ้างก็ดี” ว่าจบธนัชก็ตักข้าวเข้าปากต่อ ไม่สนใจเสียงด่าของคนเป็นพ่อ กับการมองค้อนของคนเป็นแม่ แต่หญิงสาวข้างตัวกลับยังนั่งทำตาปริบ ๆ ส่งยิ้มจาง ๆ มาให้

หน้าซื่อตาใส แต่เขารู้ดีว่ายายเด็กนี่แอบร้าย

ขนาดเจ้าตัวที่โดนเขาว่าตรง ๆ ยังไม่รู้สึกรู้สาแล้วคนอื่นจะมาเดือดร้อนไปทำไม ญานิศานั่งกินผลไม้สบายใจเฉิบ

หลังจบมื้ออาหารธนัชนั่งย่อยไม่นานก็ลุกขึ้นเตรียมตัวเดินออกไปจากบ้าน ในขณะที่ญานิศากำลังช่วยกานดาล้างจาน หากสองเท้าของชายหนุ่มต้องชะงักเมื่อโดนเสี่ยทศร้องเรียกไว้

“ไอ้บอม! อย่าเพิ่งกลับ รอไอ้จิ๊บก่อน”

ธนัชเอี้ยวหน้ากลับไปมองแล้วถาม “รอทำไม?”

“น้องขี่รถถีบ[1]มา”

เกี่ยวไรกับเขาล่ะ

“พาหลบไปกันถิ้!”

นั่นปะไร!

“ภาระ!” รู้ว่าปั่นจักรยานมาแล้วก็ยังจะกลับบ้านมืดค่ำอีก ธนัชต่อว่าในใจ ทว่าร่างสูงก็ยอมนั่งลงบนเก้าอี้รากไม้สักขัดมันหน้าบ้าน ความเหนียวตัวเพราะอาบเหงื่อมาทั้งวันทำให้ธนัชถอดเสื้อเพื่อรับลมที่พัดผ่านให้คลายร้อนเหนอะหนะ

ไม่นานญานิศาก็เดินเร็ว ๆ ออกมาพร้อมกับกานดา

“พรุ่งนี้มากินข้าวพร้อมป้าอีกไหม” กานดาถาม

“ยังไม่แน่ใจเลยค่ะป้า น้องดูเวลาอีกทีนะคะว่าจะได้มากี่โมง” ตอนนี้ญานิศาคิดอะไรไม่ออก ปากคอสั่นพอ ๆ กับอกข้างซ้าย ก็เล่นเดินออกมาแล้วเจอธนัชในลุคเปลือยท่อนบน ถอดเสื้ออวดผิวสีน้ำผึ้งหุ่นลีน ๆ กล้ามท้องแน่นกับกล้ามแขนใหญ่แข็งแรง

ถึงจะไม่ได้ขาวออร่าแต่เซ็กซ์แอพพีลของเขาก็ทำเธอตาพร่าขาสั่นใจหวั่นไหวได้ไม่น้อยเลย อกอีจิ๊บจะแตกแล้วให้ตาย!

“โอเคจ้ะ ถ้าว่างก็มานะลูกนะ จะได้ไม่ต้องทำกับข้าว มาอยู่กับป้าดีกว่าอยู่คนเดียวเหงา ๆ”

ธนัชฟังแล้วร้องเหอะในคอ อยู่คนเดียวเหงา ๆ อะไรกัน น้าเจี๊ยบก็นั่งอยู่บ้าน แต่ยายนี่ดันถ่อมาออเซาะอยู่กับพ่อแม่เขา

“บ้านตัวเองก็มี” แม้เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นไม่ดังนัก หากกานดาและญานิศาก็ได้ยินชัดถนัดหู

“เอ๊ะ บอมนี่ยังไงนะ ฮึ!” กานดาบ่นลูกชายอีกครั้งก่อนจะเอ่ยปากไล่ทั้งคู่ให้กลับบ้านไว ๆ

[1] แปลว่า ปั่นจักรยาน