13

หลังจากเดินกระแทกเท้าปึงปังเข้าบ้านญานิศารีบล็อกประตู ลงกลอนอีกชั้นแล้วเดินไปสำรวจหน้าต่างทุกบานรวมถึงประตูหลังบ้านจนมั่นใจว่าปิดสนิทดีแล้วเธอถึงอาบน้ำแล้วเข้าห้องนอนทันที

“ไอ้พี่บอม ไอ้คนบ้า ใจร้ายมากเลยอะ ฮือ…” ญานิศาแทบกรี๊ดแล้วกระทืบเท้าเร่า ๆ รู้อยู่บ้างว่าเขาก็ทนงและหลงตัวเองอยู่พอตัว ทั้งรูปหล่อ ฐานะดี เป็นผู้ชายที่มีทุกอย่างมากพอให้ผู้หญิงวิ่งเข้าหาไม่ขาดสาย เขาจึงเป็นพวกที่ไม่เคยเทกแคร์หรือสนใจจะรักษามารยาทกับใครสักเท่าไหร่โดยเฉพาะผู้หญิงที่แสดงออกชัดว่าสนใจเขา

หากก็ไม่คิดว่าจะใจร้ายใจดำและแสบสันกับเธอได้ถึงเพียงนี้เลยจริง ๆ พับผ่า ทั้งที่ป้ากานดากับลุงทศฝากฝังเธอเอาไว้แล้วแท้ ๆ

ญานิศาโทรหาเพื่อนสนิทเพื่อระบายความขุ่นเคืองใจให้ฟัง แต่อีกฝ่ายกลับขำปนเอ็นดู ไม่รู้จะหัวเราะหรือปลอบก่อนดี

“เซ็ง นอยด์ เบื่อ เครียดดดด!”

[หูย เป็นบุญของอีวี่มากเลยค่า เพิ่งเคยเห็นนุ้งจิ๊บตัวจี๊ดดาวคณะเครียดเรื่องผู้ชายเป็นครั้งแรกในชีวิต ฮ่า ๆ ๆ] ไอวี่รู้ว่าเพื่อนรักแค่กำลังรู้สึกเสียหน้า เสียความมั่นใจ

“กูจะบ้า ปากหมามากมึง คนบ้าไรวะ แถมยังปล่อยให้กูปั่นจักรยานแบบติดเทอร์โบอยู่คนเดียว ผีก็กลัว ไหนจะหมาแถวปากซอยอีก”

[แล้วเอาไงอะ เลิกจีบเลยไหม?]

“หึ แกก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่าย ๆ”

เขาว่ากันว่าสัตว์เพศผู้มักอยู่เหนือห่วงโซ่อาหาร เป็นผู้ล่า อะไรที่ยาก ๆ ท้าทายล้วนแล้วอยากจะได้มาทั้งนั้น ผู้ชายมันถึงได้ชอบอะไรยาก ๆ แต่หารู้ไม่ว่าสัตว์เพศเมียก็ไม่ต่างกัน แต่ด้วยสังคมวัฒนธรรมและจารีตอะไรหลายต่อหลายอย่างทำให้ผู้หญิงไม่อาจแสดงความต้องการอยากเอาชนะของตัวเองได้

แต่นี่ยุค 2024 แล้ว และญานิศาก็ใช่จะคร่ำครึ เธอมันผู้หญิงยุคใหม่!

“เอาไงดีอะมึง มีอะไรจะเสนอแนะเพื่อนไหม” เธอถามเพื่อนรักที่มักจะเจนสนามเรื่องความรักยิ่งกว่าเธอและไอวี่ก็แนะนำบางอย่างที่ญานิศาคิดว่าพอจะเข้าท่าและน่าจะทำได้

[ทฤษฎี21วัน] ว่ากันว่าการทำพฤติกรรมซ้ำ ๆ เป็นเวลาติดต่อกันจะทำให้เกิดการเปลี่ยนนิสัยไปได้โดยปริยาย

กับความรักก็เช่นกัน ก็แค่ต้องยัดเยียดตัวเองเข้าไปให้เขาเห็นหน้าเหมือนเดิมซ้ำ ๆ ให้ชายหนุ่มเคยชินกับการมีญานิศาอยู่ในสายตา อยู่ใกล้ ๆ 

“แล้วถ้า 21 วันมันไม่ได้ผลล่ะมึง น้อยไปป้ะ”

[ถ้างั้นมึงเพิ่ม]

“เอาสักเดือนนึง”

[เออได้]

“แต่ถ้ายังไม่พออีกอะมึง”

[งั้นก็ต่อโปรสักสามเดือนไหมมึง ลองดูก่อน เดี๋ยวค่อยดูตอนหน้างานกันอีกที] สองสาวปรึกษากันจริงจังราวกับวางแผนกู้โลกก็ไม่ปาน

“แต่ถ้าคนมันไม่ใช่...”

[มึงก็ทำยังไงก็ได้ให้มันใช่]

“ถูก!” เธอจะสู้! เธอจะง้อ เธอจะเต๊าะ เธอจะจีบ จะบน เธอจะหาทุกแผนการให้ใช่ให้ได้!

“พรุ่งนี้เริ่มเลย นับหนึ่งใหม่!” ญานิศาเอ่ยจริงจังแล้วเรียกพลังแรงฮึดของตัวเอง ทำเอาสองสาวหัวเราะไปพร้อม ๆ กันกับความศีลเสมอกันนี้ ตบมุกโบ๊ะบ๊ะ รู้ใจกันเสมอ จากที่เธอกำลังโมโหหงุดหงิดชายหนุ่มตอนนี้ก็ลืมสิ้น กลับกลายเป็นรู้สึกดีเมื่อได้คุยกับเพื่อนสนิท

สองสาวคุยกันต่ออีกหน่อยก็วางสาย ญานิศาปิดไฟในห้องเหลือเพียงโคมไฟหัวเตียง เธอนอนไถนิ้วขึ้นลงดูโซเชียลไปเรื่อยอย่างสบายอารมณ์ หากทว่าฉับพลันก็ได้ยินเสียงที่ทำให้เธอต้องสะดุ้งด้วยความตกใจ

อีกแล้วสินะ...

ใบหน้าสวยที่เจือรอยยิ้มเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย หากแววตากำลังเจือแววหวาดระแวงเหงื่อผุดพรายทั่วกรอบหน้า แต่ญานิศาก็ทำเพียงเอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียงแล้วนอนเงียบ ๆ ท่ามกลางความมืด

เสียงเคาะหน้าต่างห้อง ตามด้วยเสียงร้องเรียกชื่อตนที่ได้ยินอยู่บ่อยครั้ง

มันยังแว่วดังอยู่ต่อเนื่อง หญิงสาวก็รีบหยิบหูฟังไร้สายมายัดใส่หูทั้งสองข้าง เปิดเพลงให้เสียงดังกลบเสียงจากภายนอกแล้วนอนข่มตาหลับไปแม้ไม่อาจข่มใจเข้าสู่ห้วงนิทรา