12

“ไป ๆ กลับกันได้แล้วไป บอมยกรถถีบน้องขึ้นหลังกระบะแล้วขับไปส่งน้องด้วย จิ๊บไม่ต้องถีบรถไปเองนะลูก ไปกับพี่นะ”

“ค่ะป้าดา ขอบคุณนะคะสำหรับมื้อค่ำ” ญานิศายังคงยิ้มหวานดังเก่า หัวอ่อนว่านอนสอนง่าย ป้าดาว่ายังไงยายจิ๊บก็ว่าอย่างนั้น ได้นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถไปกับผู้ชายในยามวิกาล

เข้าทาง!

กรี๊ด... แค่คิดก็เขินแทบบ้าจนปั้นหน้านิ่งแทบไม่อยู่แล้ว

กานดาไม่สามารถยืนส่งหนุ่มสาวขึ้นรถได้นานเพราะปวดท้องเข้าห้องน้ำ ได้แต่ตะโกนสั่งธนัชเสียงดังมาแต่ไกล...

“ส่งน้องให้ถึงบ้านนะไอ้บอม แล้วปากอะหุบบ้าง อย่าเที่ยวไปทะเลาะกับน้องมันอีกนะ!”

คล้อยหลังกานดาญานิศากะว่าจะใช้เวลาเต๊าะธนัชให้เต็มที่เสียหน่อย เพราะตอนลุงทศกับป้าดาอยู่เธอจำต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัวด้วยต้องวางตัวเป็นกุลสตรีเพื่อให้ป้าดาประทับใจ หากทว่าไม่ทันที่หญิงสาวจะได้อ้าปากพูดอะไรสักคำเธอแทบยกมือขึ้นทาบอกเพราะคำพูดของธนัช

“ยอดละห้าร้อย”

“ฮะ!” ไม่ใช่เสียงงง แต่เป็นเสียงร้องตกใจ ราคานี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าราคาค่าอะไร “โหดมาก!”

“ราคามาตรฐาน จ่ายมา” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มราบเรียบหากทว่าแววตาดุเข้มดูจริงจัง ธนัชยกแขนขึ้นกอดอกมองหญิงสาว

ญานิศากลืนน้ำลายดังอึก มุมนี้คือดี ดีมาก ธนัชขยับเข้ามาใกล้เธอกว่าเก่าอีกต่างหาก จากที่จะด่าเขาว่าขี้งก เขี้ยวลากดิน เค็ม สารพัดคำด่ากลืนหายเมื่อเห็นเส้นเอ็นเด่นชัดพาดเต็มท่อนแขน ดูกร้าวใจมากพ่อคุณเอ๊ย อีจิ๊บหัวใจเกือบวาย

ห้าร้อยเหรอ ให้พันเลยก็ได้แต่ไม่ใช่ค่าเสียหายเรื่องต้นยางพาราหรอกนะ คิกคิก ญานิศาคิดอยู่คนเดียวในใจ หากแววตาสุกสกาวซุกซนเกือบจะปกปิดเก็บไว้ไม่มิด

“ขี้งก!” ญานิศาพูดกลบเกลื่อนแววตาพราวระยับของเธอที่ก็ไม่แน่ใจว่าธนัชจะจับสังเกตเห็นหรือยัง

“วัวเธอกินไปตั้งยี่สิบกว่าต้น”

“แต่ลุงกับป้าบอกไม่เป็นไร” ญานิศายังเถียงฉอด ๆ

เออใช่ ไม่เป็นไรเพราะเสี่ยทศไม่ใช่คนออกเงินค่าซื้อกล้าพันธุ์มาซ่อมไง แต่เป็นเขานี่! ขายขี้ยางได้ไม่กี่พันก็ต้องออกเงินไปซื้อพันธุ์ยางมาอีก เซ็งชะมัด!

“งั้นก็กลับบ้านเองละกัน”

“พี่บอม! แต่จิ๊บใส่กระโปรงนะ” ญานิศาแทบหวีดร้องเสียงหลงกับผู้ชายตรงหน้า นอกจากเขาจะไม่ยอมยกจักรยานของเธอขึ้นหลังรถแล้วยังทำท่าว่าจะทิ้งเธอไว้อย่างปากว่าอีกต่างหาก

นี่ใจคอเขาจะปล่อยให้เธอปั่นกลับเองแบบนี้จริง ๆ เหรอ

“ตอนมายังมาเองได้” ธนัชคร้านจะต่อปากต่อคำต่อแล้ว เขาหมุนตัวขึ้นรถสตาร์ตเครื่องยนต์แล้วออกรถ

“กรี๊ด พี่บอม!” ญานิศาเลิ่กลั่กรีบวิ่งไปใต้ต้นชมพู่มะเหมี่ยวแล้วกระโดดขึ้นจักรยานเพื่อรีบปั่นให้ทันรถของธนัช เพราะหากเลี้ยวขวาเข้าซอยบ้านไปแล้วก็จะแทบไม่มีแสงไฟส่องสว่างอีก ต้องอาศัยไฟหน้ารถชายหนุ่มเท่านั้นเพื่อส่องนำทาง

“ไอ้พี่บอม! ไอ้คนใจร้ายใจดำ” ญานิศาด่าไปพลางปั่นไปพลางเล่นเอาหอบฮั่กจนลิ้นแทบห้อย “รอด้วยสิโว้ย!”

ธนัชมองกระจกข้างเห็นคนที่ปั่นจักรยานจนเท้าเป็นระวิงหัวยุ่งเหยิงแล้วตะโกนด่าเขาไปพลางก็หลุดขำ ชายหนุ่มขับรถด้วยมือเดียวแล้ววางศอกอีกข้างไว้กับขอบหน้าต่างรถที่ลดกระจกลงมาเพื่อรับลมและรับชมความบันเทิงจากเพื่อนร่วมทาง

ยอมชะลอความเร็วลงอีกหน่อยเพราะกลัวญานิศาจะหมดแรงปั่นเสียก่อน รถล้มหน้าคะมำไปก็คงไม่พ้นลำบากเขาอีก

เมื่อถึงเขตบ้านตัวเองหญิงสาวก็เลี้ยวเข้าไปจอดรถจักรยานไว้ที่โรงจอดรถข้างตัวบ้านแล้วรีบไขกุญแจเดินเข้าไป ในระหว่างที่ธนัชยังมีกะจิตกะใจจอดรถบนถนนหน้าบ้านเพื่อส่องไฟให้ความสว่างแก่หญิงสาว

“น้าเจี๊ยบนอนแล้วเหรอ” เห็นบ้านญานิศาปิดไฟมืดสนิททุกดวงเหมือนไม่มีคนอยู่บ้านธนัชก็ขมวดคิ้วสงสัย

เห็นญานิศาปิดประตูดังปัง กระแทกกระทั้นเหมือนกำลังโมโหอะไรสักอย่าง ธนัชก็ส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วเลิกสนใจเรื่องฟืนไฟในนั้นเพราะตอนนี้เจ้าหล่อนจัดการเปิดไฟทั่วบ้านแล้ว

ชายหนุ่มขับรถเลยไปอีกหน่อยเดียวเพื่อเลี้ยวเข้ารั้วบ้านสไตล์ทันสมัยที่อยู่เยื้องกับบ้านของหญิงสาว

บ้านหลังที่เขาเพิ่งขับออกมาหลังนั้นเดิมทีเป็นบ้านของปู่ย่าและเมื่อพวกท่านถึงแก่กรรมก็ตกเป็นของเสี่ยทศลูกชายคนเดียวไป ส่วนหลังนี้คือบ้านเดิมของกานดามารดาของชายหนุ่ม

เสี่ยทศกับกานดาเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน กานดาสมัยยังสาวเป็นผู้หญิงที่สวยหวานมีการศึกษาและมีดีกรีนางงาม ในอดีตเคยมีตำแหน่งเป็นถึงนางสาวสมิหลา ที่หนุ่ม ๆ มารุมขายขนมจีบกันจนหัวกระไดบ้านไม่แห้ง หากก็พ่ายแพ้ให้เสี่ยทศราบคาบ

หลังแต่งงานกานดาก็ย้ายไปอยู่บ้านสามี เธอเป็นลูกคนเดียวเช่นกันกับเสี่ยทศ บ้านหลังนี้จึงไม่มีใครรับช่วงต่อหลังจากตากับยายของธนัชสิ้นบุญไป หากกระนั้นกานดาก็ยังไม่ยอมขายให้ใครเพราะไม่เคยเดือดร้อนเรื่องเงิน เก็บไว้เป็นมรดกให้ลูกชาย

กานดาและเสี่ยทศหมั่นให้คนมาทำความสะอาดบ้านหลังนี้สม่ำเสมอแม้จะไม่มีใครอยู่ ทุกครั้งที่ธนัชกลับบ้านก็มักมาพักที่นี่เพราะเป็นส่วนตัวดี จะชวนเพื่อนมาดื่มหรือปาร์ตี้เมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ต้องรบกวนความเป็นส่วนตัวของพวกท่าน ส่วนเรื่องอาหารการกิน หากหิวเมื่อไหร่ก็ไปกินข้าวบ้านพ่อหรือสั่งให้ลูกน้องหิ้วปิ่นโตมาให้

เมื่อปีก่อนเสี่ยทศสั่งให้มีการรีโนเวทบ้านหลังนี้ใหม่หมดด้วยโครงสร้างเดิมเริ่มผุพังตามกาลเวลา หลังตัดสินใจย้ายกลับมาบ้านก็พร้อมอยู่พอดิบพอดีเหมือนถูกเสี่ยทศจับวาง