บททั้งหมดของ ถักทอรักไว้ที่ปลายฟ้า (P.S. I miss you very much ): บทที่ 11 - บทที่ 20

40

ตอนที่ 11 ฉันอยากอยู่กับเธอ

หลายปีที่ผ่านมา คำพูดของถิงถิงที่เธอพูดกับคนอื่นในตระกูลเฟ่ยยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งที่พูดกับเฟ่ยหลิงเหอเลย อาจจะเป็นเพราะว่าถิงถิงรู้สึกว่าเฟ่ยหลิงเหอกับเธอเป็นภาระของตระกูลเฟ่ยเหมือนกัน ถึงแม้การได้รับการปฏิบัติจะแตกต่างกันมากก็ตาม ห้องนอนของพวกเขาหากเปิดประตู พวกเขาก็สามารถมองเห็นห้องของกันและกันที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ห้องได้ชัดเจน ถิงถิงและเฟ่ยหลิงอันจึงมักจะมองเห็นแผ่นหลังของกันและกันได้เสมอเวลาเดินออกจากห้องนอน ความในใจของถิงถิงคือเฟ่ยหลิงเหอเป็นเหมือนญาติของเธอมากกว่าเฟ่ยหลินผู้เป็นแม่แท้ ๆ ของเธอเสียอีก เฟ่ยหลิงเหอหัดขับรถเมื่ออายุสิบเจ็ดปี เฟ่ยหมิงซื้อรถยนต์ให้เขาเพื่อเขาจะได้สะดวกเวลาออกไปเรียนหรือไปทำธุระข้างนอก ถึงแม้เฟ่ยหลิงเหอจะไม่ต้องการเพราะเขาบอกเฟ่ยหมิงว่าเขาชอบขี่จักรยานมากกว่า แต่เฟ่ยชิงชิงไม่ยอมเพราะเธอต้องการตามติดเฟ่ยหลิงเหอไปมหาวิทยาลัยและออกไปข้างนอกด้วยกัน หากเฟ่ยหลิงเหอขี่จักรยานเฟ่ยชิงชิงรู้ดีว่าจะมีแต่ถิงถิงเท่านั้นที่ได้ซ้อนท้ายจักรยานของเฟ่ยหลิงเหอ “ถิงถิง จะดีแค่ไหนถ้าเธอกับประธานเฟ่ยจะเป็นคู่รักกันจริง ๆ ปกติประธานเฟ่ยให้ค
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 12 ตู้เหล่ยผู้มองได้ทะลุปรุโปร่ง

วันครบรอบการเสียชีวิตของคุณยายของถิงถิงทุกปี เฟ่ยหลิงเหอมักจะเห็นถิงถิงนั่งอยู่บนพรมพื้นห้องนอนในตอนกลางคืน ค่อย ๆ จิบนมและมองภาพของคุณยาย และเปิดเพลงในโทรศัพท์มือถือซึ่งเฟ่ยหลิงเหอไม่รู้ความหมาย ถิงถิงบอกเขาว่ามันเป็นเพลงไทยที่คุณยายมักจะร้องให้เธอฟังตอนเธอเป็นเด็ก ถิงถิงเรียนรู้ที่จะร้องเพลงนี้ให้ได้ และเธอมีเสียงดีมากร้องตามทำนองได้อย่างไพเราะ คุณยายมาและคุณตาเจียงมักจะชอบให้เธอร้องเพลงให้ฟังเสมอตอนอยู่บ้านตระกูลเจียง เฟ่ยหลิงเหอเคยได้ยินถิงถิงร้องเพลงนี้เบา ๆ ในบางคืนปกติเฟ่ยหลิงเหอไม่ชอบฟังเพลง สำหรับเขาแล้วเพลงก็เหมือนกันหมดเสียเวลาที่จะฟัง สู้เอาเวลาไปฟังภาษาอังกฤษและฝึกพูดดีกว่า แต่เมื่อเขาได้ยินเพลงนี้ที่ถิงถิงร้อง ถึงแม้ว่าเขาจะฟังไม่รู้เรื่องแต่เขารู้สึกว่ามันไพเราะมาก “เธอคิดถึงคุณยายใช่ไหม?” เฟ่ยหลิงเหอมักจะนั่งลงข้างถิงถิงบนพรมที่พื้นเช่นกัน เพื่ออยู่เป็นเพื่อนคุยกับถิงถิงในวันที่เศร้าสำหรับเธอเช่นวันนี้ ทั้งสองมองหน้ากันในความมืด แล้วถิงถิงก็จะเริ่มร้องเพลงนั้นเบา ๆ อีกครั้ง เฟ่ยหลิงเหอชอบพาถิงถิงออกไปข้างนอกด้วย เพราะเขา
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 13 ระเบิดเวลา

ปรากฏว่าเจียงอวี่เซิงไม่ได้กลับบ้าน เขาพักในหอพักใกล้มหาวิทยาลัย เขาเดินมาพร้อมกับเพื่อนผู้ชายของเขาอีกสองคน เจียงอวี่เซิงยิ้มกว้างเมื่อเห็นถิงถิงเดินตามหลังเฟ่ยหลิงเหอออกมาจากที่จอดรถจักรยาน ที่อยู่ด้านข้างซุ้มร้านขายชานมร้อน เจียงอวี่เซิงต้องการไปหาถิงถิงตลอดเวลาหากเขาไม่มีเรียน แต่เพื่อน ๆ ของเขาหลายคนต่างพยายามหากิจกรรมมาดึงรั้งเจียงอวี่เซิงเอาไว้ และมักจะเตือนเขาว่าถิงถิงกับประธานเฟ่ยมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก พวกเขามักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ดังนั้นเจียงอวี่เซิงควรจะอยู่ห่าง ๆ จากถิงถิง เจียงอวี่เซิงไม่คิดมากและไม่ได้กังวลจากคำพูดของเพื่อน ๆ ที่เตือนเขา แต่เขาก็พร้อมจะทำกิจกรรมและช่วยเพื่อน ๆ ของเขาทำรายงาน ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ไปหาถิงถิงทุกวัน “ทำไมเธอออกมาตอนกลางคืน” ถิงถิงถามเจียงอวี่เซิง ทุกครั้งที่ถิงถิงเผชิญหน้ากับเจียงอวี่เซิง เธอมักรู้สึกว่าเธอต้องดูแลใส่ใจเจียงอวี่เซิงที่ปกติถูกตระกูลเจียงและคุณยายของเธอประคบประหงมเป็นอย่างมากให้ดี ความคิดนี้หยั่งรากลึก ดังนั้นเมื่อถิงถิงได้พบกับเจียงอวี่เซิง บางครั้งเธอรู้สึกว่าเธอเป็นผู้อาวุโสของเขา
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 14 จุดเปลี่ยน

ความคิดของถิงถิงที่เสมือนถูกมารร้ายครอบงำไปชั่วขณะนั้น ถูกกำจัดไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่เธอกลับมาจากสุสาน เพราะถิงถิงได้พบกับเจียงฮวาที่สุสานของคุณยาย และได้พูดคุยกับเธอเป็นเวลานานหน้าหลุมศพของคุณยายเจียงฮวาเป็นป้าของเจียงอวี่เซิง เป็นคนที่ใจดีกับคุณยายและถิงถิงมาก เธอแต่งงานกับนักธุรกิจชาวอังกฤษ ต่อมาจึงย้ายตามสามีไปอยู่ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เธอมักจะกลับมาตระกูลเจียงเพียงปีละครั้ง ถิงถิงประหลาดใจมากที่ได้พบเจียงฮวาเพราะวันนี้ไม่ใช่วันครบรอบวันตายของคุณตาเจียง อาจจะเป็นเพราะโชคชะตา เจียงฮวายังคงดูเหมือนเดิม สายตาที่มองมาที่ถิงถิงยังคงเต็มไปด้วยความเมตตา มันทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของถิงถิงรู้สึกอบอุ่นได้เหมือนในอดีต แต่ตัวถิงถิงเองนั้นเหมือนจะแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเจียงฮวาถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับคุณยายมาและถิงถิงในปีนั้น ถิงถิงยินดีเล่าทุกอย่างให้เจียงฮวาฟัง ยกเว้นเรื่องที่เธอต้องการแก้แค้นตระกูลเจียง ถิงถิงรู้ดีว่าคุณยายของเธอไม่ต้องการให้เธอเป็นคนที่จมอยู่กับความเกลียดชัง คุณยายอยากให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมีความสุขเมื่อได้ฟังเรื่องราวชีวิตของถิงถิงและคุณย
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 15 ข่าวลือที่หนาหูขึ้นทุกวัน

ถิงถิงมีเรียนตลอดช่วงบ่าย จนกระทั่งในที่สุดก็หมดเวลาของวิชาสุดท้ายในวันนี้ โดยมีจ้าวเซียวนั่งข้าง ๆ และคอยมองถิงถิงอยู่เป็นระยะ ๆ ด้วยความเป็นห่วงว่าถิงถิงอาจจะมีอาการอ่อนเพลียเนื่องจากยังไม่หายป่วยดี “เธอเพิ่งจะหายป่วย หน้าเธอยังซีดอยู่เลย ไหวใช่ไหม?” จ้าวเซียวมองหน้าถิงถิง “ฉันแค่ยังเวียนหัวอยู่เล็กน้อย” ถิงถิงตอบเสียงเบา จากนั้นเลื่อนสายตาออกไปมองนอกหน้าต่าง ในที่สุดข้างนอกหิมะหยุดตกแล้ว แสงแดดส่องผ่านมายังมือของถิงถิงและตกกระทบกับหนังสือ ถิงถิงจ้องมองดูรัศมีของแสงแดดที่สะท้อนบนมือของเธอและบนหนังสือ ราวกับว่าเธอกำลังเห็นสิ่งที่สวยงามและน่าสนใจที่สุด จากนั้นเธอก็ยกมุมริมฝีปากขึ้นและยิ้มเล็กน้อย อาจเป็นเพราะเธอป่วย รอยยิ้มของเธอจึงมองดูแล้วสวยงามแบบคนป่วยไข้ ...รอยยิ้มแบบป่วย ๆ ของถิงถิงในตอนนี้...ทำให้เจียงอวี่เซิงที่มองผ่านหน้าต่างห้องเรียนของถิงถิงเข้ามาถึงกับตกตะลึง จนกระทั่งเพื่อนที่อยู่รอบตัวเขาตบไหล่เจียงอวี่เซิง “เฮ้ นายมองอะไรอยู่ ตาแทบจะหลุดออกมาแล้ว!” มุกตลกที่พูดออกมาด้วยเสียงอันดังของเพื่อนคนหนึ่งของเจียงอวี่เซิงทำใ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 16 หนามแหลมคมที่คอยแทงใจคน

ถิงถิงหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กออกมาจากรถ และวางหนังสือหลายเล่มไว้ในอ้อมแขนของเธอแล้วเดินตามเฟ่ยหลิงเหอเข้าบ้าน จู่ ๆ ถิงถิงก็รู้สึกว่าเฟ่ยหลิงเหอเดินช้าลงเพื่อรอเธอ“เธอยังจำสิ่งที่ฉันบอกในวันแรกที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลเฟ่ยได้ไหม?” เฟ่ยหลิงเหอถามเสียงเบา“พี่บอกให้ฉันอย่าก่อปัญหา” ถิงถิงเหลือบมองเฟ่ยหลิงเหอ “พี่คิดว่าฉันมาอยู่ในบ้านตระกูลเฟ่ยเพราะอะไร ...เพื่อเงินหรือเพื่อมาอยู่กับแม่?...พ่อฉันตายจากไปและคุณยายของฉันก็ตายจากไปแล้วพี่คิดว่าฉันจะทำอะไรได้?” ถิงถิงดูเหมือนจะพูดถึงความตายได้อย่างง่ายดายแล้วในตอนนี้“ฉันรู้ว่าคุณลุงไม่ชอบเธอ แต่ในตอนนี้ชิงชิงก็ไม่ชอบเธอ มีคนที่นี่อย่างน้อยสองคนที่เธอกลายเป็นหนามแหลมคอยทิ่มแทงพวกเขา ฉันเกรงว่าต่อไปไม่ว่าเธอจะทำดีแค่ไหน พวกเขาก็คงยังเห็นเธอเป็นศัตรูอยู่ดี เธอต้องระวังตัวมากขึ้น” เฟ่ยหลิงเหอกระซิบเสียงเบาแต่น้ำเสียงจริงจัง“พี่หลิงเหอ ฉันรู้เรื่องนี้ดี ขอบคุณที่เตือนนะคะ” ถิงถิงยิ้มเล็กน้อยเดิมทีถิงถิงคิดว่าเฟ่ยชิงชิงจะต้องฟ้องเฟ่ยหลินหรือสร้างดราม่าเรื่องเธอกับเจียงอวี่เซิง ทำให้บรรยากาศในบ้านตึงเครียด แต่ถิงถิงและเฟ่ยหลิงเห
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 17 คนประเภทเดียวกัน

เจียงอวี่เซิงจับมือของถิงถิงแล้วยิ้ม “เธอกำลังไปเรียนใช่ไหม ฉันว่างไม่มีเรียนตอนบ่าย ให้ฉันไปนั่งเรียนเป็นเพื่อนเธอนะ” เขาออกแรงบีบมือของถิงถิงเบา ๆ ถิงถิงสงบสติอารมณ์แล้ว ถึงแม้เจียงอวี่เซิงจะไม่ได้ออกแรงดึงหรือบีบมือเธอแค่เบา ๆ แต่ถิงถิงก็รู้ดีว่าเธอไม่สามารถหลบหนีไปได้ ถิงถิงถอนหายใจยาว “ฉันต้องรีบกลับไปเรียนแล้ว อาจารย์บอกฉันไว้แล้วว่า ถ้าเอาแฟนเข้าไปเรียนด้วย อาจารย์จะให้ฉันทำรายงานเพิ่ม ดังนั้นเธออย่ามาเข้าเรียนกับฉันเลย ฉันขี้เกียจต้องทำรายงานเพิ่มเป็นสองเท่า!” “อ่อ ก็ได้” เจียงอวี่เซิงรับคำเสียงเบาอย่างท้อแท้ ถิงถิงตั้งใจเรียนและมีสมาธิเสมอในระหว่างเรียน เมื่อถึงช่วงพักเบรค เธอก็ย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์ในโรงอาหารเมื่อตอนเที่ยง สิ่งที่เธอกับเฟ่ยชิงชิงพูดกัน เจียงอวี่เซิงได้ยินหมด เขาคงแอบฟังอยู่จากมุมใดมุมหนึ่งจริง ๆ ถิงถิงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “นี่เธอกินอะไรมาเป็นอาหารกลางวัน ฉันเห็นเธอทำหน้าบึ้งตึงแบบนี้ตั้งแต่ตอนกลับมา” จ้าวเซียวถาม ถิงถิงเหลือบมองหน้าจ้าวเซียวอย่างอ่อนแรง และไม่ได้พูดอะไรออกมา ถิงถิงเงี
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 18 เสียงของหัวใจไม่เคยโกหก

ฤดูหนาวดูเหมือนจะยาวนานสำหรับถิงถิง หลังจากทะเลาะกับเฟ่ยหลินและเฟ่ยชิงชิงเมื่อคืนก่อนแล้ว เธอก็ไม่ได้พูดอะไรกับเฟ่ยหลินและเฟ่ยชิงชิงเป็นการส่วนตัวเลย อย่างไรก็ตามเพื่อรักษาภาพลักษณ์ลูกสาวที่น่ารักแสนดีต่อหน้าเฟ่ยหลินและเฟ่ยหมิง เฟ่ยชิงชิงยังคงรอยยิ้มปลอม ๆ ให้เธออย่างเรียบร้อยอ่อนหวานที่โต๊ะอาหารและเรียกเธอว่า พี่สาว ตลอดเวลา นี่จะเป็นความสงบก่อนพายุใหญ่จะมาหรือไม่ ถิงถิงเองก็ไม่รู้ได้ แต่สิ่งที่เธอต้องทำคือตั้งใจเรียนเสมอ “ถิงถิง? เธอคือถิงถิงใช่ไหม? หน้าตาเธอเป็นแบบนี้นี่เอง เธอเป็นพี่สาวของเฟ่ยชิงชิง?” เสียงของนักศึกษาหญิงคนหนึ่งถามขึ้น ถิงถิงแน่ใจว่าไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ เธอหยุดเดินและหันมองผู้หญิงคนนั้น ถิงถิงแทบไม่เคยทะเลาะกับคนอื่นในมหาวิทยาลัยเลยตั้งแต่เข้าเรียนมา เธอรู้ว่ามีคนจำนวนมากที่ไม่ชอบเธอเพราะความใกล้ชิดระหว่างเธอกับเฟ่ยหลิงเหอและเจียงอวี่เซิง “ฉันแค่อยากบอกเธอว่าอย่าเข้าใกล้เจียงอวี่เซิง เธอควรจะต้องเจียมตัว จะพยายามทำตัวเทียบกับเฟ่ยชิงชิงได้อย่างไร? เอาอะไรมาเทียบ!” นักศึกษาหญิงอีกคนในกลุ่มพูดเสียงเย้ยหยัน
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 19 งานพิเศษของคุณชายเจียง

เมื่อถิงถิงเห็นว่าเฟ่ยหลิงเหอเพิกเฉยต่อเธอ ทำให้เธอรู้สึกเบื่อเล็กน้อย ได้แต่หันหน้ากลับมาทำแบบฝึกหัดต่อไป ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเธอที่วางอยู่ข้าง ๆ เฟ่ยหลิงเหอก็ดังขึ้น ถิงถิงงุนงงเพราะไม่ค่อยมีใครรู้เบอร์โทรศัพท์มือถือของเธอ และโดยปกติมันก็เงียบสนิท เธอเอื้อมมือไปหยิบและกดรับสาย “ถิงถิง ฉันเจียงอวี่เซิง พ่อแม่มาตามฉันกลับบ้านแต่ฉันหนีพวกเขามา ตอนนี้อยู่แถวหน้าบ้านเธอ เธอช่วยออกมาพบฉันหน่อยได้ไหม?” เสียงของเจียงอวี่เซิงร้อนรน ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ถิงถิงไม่เคยรู้สึกวิตกกังวลเลย เธอสามารถรับมือกับทุก ๆ เรื่องได้อย่างใจเย็น แต่เมื่อเธอได้รับสายจากเจียงอวี่เซิงที่กำลังมีปัญหา เธอรู้สึกตื่นตระหนกและลุกพรวดขึ้นจนเกือบทำให้ชาที่เฟ่ยหลิงเหอเพิ่งชงเสร็จคว่ำ “อยู่ตรงนั้นรอฉัน!” ถิงถิงรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที โดยที่ไม่แม้แต่จะบอกเฟ่ยหลิงเหอซักคำ วันนี้เป็นวันที่ถิงถิงรู้สึกว่าตัวเองวิ่งเร็วมาก เธอวิ่งมาใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็สามารถวิ่งมาถึงประตูรั้วบ้านตระกูลเฟ่ย แต่เพราะยามปกติถิงถิงไม่ได้ออกกำลังกายมากนัก ถิงถิงจึงเกาะประตูรั้วครู่หนึ่งก่อน
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 20 เธอต้องการจะทำอะไร?

“ถิงถิง ฉันอยากไปไหว้สุสานคุณย่า” เจียงอวี่เซิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มจริงจัง และจ้องมองใบหน้าของถิงถิงด้วยสายตาจริงใจ ดังนั้นหลังจากหมดชั่วเรียนในช่วงบ่าย ถิงถิงพาเจียงอวี่เซิงไปยังสุสานของคุณยาย ทั้งคู่แวะซื้อดอกไม้จากนั้นก็ตรงไปยังสุสานทันทีสุสานแห่งนี้รกร้างว่างเปล่า แทบจะไม่มีผู้คนมาบริเวณนี้เลยมีเพียงอีกาดำหลายตัวเกาะกิ่งไม้แห้งอยู่รอบ ๆ บริเวณ พร้อมทั้งร้อง กา! กา! ออกมาเป็นบางครั้ง หลุมศพบริเวณนี้ก็มีไม่กี่หลุมเท่านั้น ถิงถิงวางดอกเบญจมาศไว้หน้าหลุมศพของคุณยายมา จากนั้นนั่งยอง ๆ แล้วถอนหายใจอยู่หน้าหลุมศพ“คุณยาย มีคนอยากมาไหว้คุณยาย”ในความทรงจำของถิงถิง คุณยายของเธอมักจะพูดถึงเจียงอวี่เซิง เด็กชายคนนี้น่ารักมากและมักทำให้คุณยายมาหัวเราะได้เสมอ นอกจากคุณตาเจียงแล้วคงมีเจียงอวี่เซิงที่อาจเป็นคนเดียวในตระกูลเจียงที่ปฏิบัติดีต่อคุณยายมาอย่างจริงใจ ถิงถิงเงยหน้ามองเจียงอวี่เซิงที่วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว สวมเสื้อคลุมกันหนาวสีดำ เขาค่อย ๆ นั่งลงแล้วมองรูปถ่ายบนหลุมศพอย่างเงียบ ๆ เป็นเวลานานถิงถิงเองก็ไม่รู้เลยว่าเจียงอวี่เซิงจะจดจำเรื่องราวต่าง ๆ ระหว่างเข
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status