บททั้งหมดของ ถักทอรักไว้ที่ปลายฟ้า (P.S. I miss you very much ): บทที่ 31 - บทที่ 40

ถิงถิงลงมาชั้นล่างก็พบกับสายตาของเฟยหมิง เฟยหลินและเฟยชิงชิงที่กำลังจ้องมองมาที่เธอ ถิงถิงรู้สึกว่าวันนี้ทุกคนล้วนเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยสำหรับเธอ เวลาหลายปีที่อยู่ร่วมกันกับพวกเขาในบ้านหลังนี้ไม่ช่วยอะไรเลย เธอหยุดเดินและก้าวถอยหลังเล็กน้อย แต่ถูกเฟยหลิงเหอคว้าตัวไว้ เฟยหลิงเหอจับมือของถิงถิงไว้ตลอดเวลา เฟยหมิงกับเฟยชิงชิงตกตะลึงและไม่พอใจอยู่เป็นเวลานาน “นี่เธอ...” เฟยชิงชิงชี้ไปที่มือที่จับกันแน่นของทั้งสองคน เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย เฟยหมิงจ้องไปที่มือที่จับกันแน่นของทั้งคู่ด้วยสีหน้าสงบ ถิงถิงสังเกตเห็นและพยายามที่จะดึงมือออกจากการจับของเฟยหลิงเหอ แต่เฟยหลิงเหอกลับจับมือเธอแน่นขึ้น ดังนั้นเธอจึงยอมแพ้ เฟยหลิงเหอดึงถิงถิงให้ไปนั่งโซฟาด้านตรงข้ามเฟยหมิง เขาบ่อยมือเธอเมื่อนั่งลงแล้ว ถิงถิงอดไม่ได้ที่กำมือตัวเองไว้ ณ ขณะนี้ทุกคนต่างเงียบกันหมด “เป็นเธอใช่ไหม ถิงถิง ที่ให้ข่าวนั้นกับทางหนังสือพิมพ์และภรรยาของเจียงอวี้?” เสียงของเฟยหมิงแหบเล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังสะกดกลั้นอารมณ์หงุดหงิดเอาไว้อยู่

ถิงถิงสามารถไปทำงานที่สหภาพนักศึกษาได้เฉพาะเมื่อเธอมีเวลาว่างจากชั้นเรียนเท่านั้น เธอได้รับมอบหมายให้ทำงานในแผนกวางแผน ส่วนจ้าวเซียวได้ขอเข้าไปทำงานในแผนกกิจกรรมตามแฟนของเธออย่างมีความสุข จ้าวเซียวคงลืมไปว่าถิงถิงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในแผนกวางแผน เมื่อคนเรามีความรักพฤติกรรมย่อมเปลี่ยนไป วันนี้ถิงถิงมานั่งที่สำนักงานสหภาพนักศึกษามองดูนักศึกษาที่มากรอกแบบฟอร์มที่แผนกวางแผน เธอรู้สึกง่วงนอนเล็กน้อย เธอจึงใช้มือพยุงคางของตัวเองไว้และมองดูผู้คนที่พลุกพล่านตรงหน้าเธอ “น้องถิงถิง อย่าลืมงานงานเลี้ยงคืนนี้นะ เธอมีขึ้นแสดงบนเวทีด้วย ฉันคุยกับท่านประธานเฟย เขาบอกว่าจะเตรียมชุดให้เธอ ส่วนเธอแค่เตรียมการแสดง” ฮุ่ยเฟินหัวหน้าแผนกวางแผน เดินตรงมาหาถิงถิงและวางโปสเตอร์งานงานเลี้ยงของสหภาพนักศึกษาไว้บนโต๊ะตรงหน้าของถิงถิง ฮุ่ยเฟินเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและมีนักศึกษาสาวมาจีบเขามากมาย แต่เขาเป็นคนเรื่องมากและไม่ชอบใครเลย ดังนั้นจนกระทั่งตอนนี้ ตลอดสามปีที่ผ่านมาในมหาวิทยาลัยเขาไม่ได้มีแฟนเลย “ฉันขึ้นไปแสดงอะไรบนเวที?” ถิงถิงถามด้วยความงุนงงเป็นอย่างมาก เฟ

ถิงถิงยังคงจดจำวันนั้นได้ วันที่เจียงอวี่เซิงมาไหว้คุณยายของเธอที่สุสาน แม้วันเวลาจะผ่านไปหนึ่งปีครึ่งแล้ว แต่ภาพนั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำของเธอ ไม่รู้นานเท่าใดแล้วที่ถิงถิงยืนอยู่หน้าสุสานของคุณยายมา พื้นที่รอบ ๆ บริเวณว่างเปล่าและเงียบมากจนดูเหมือนว่าเข็มที่ตกลงพื้นก็จะสามารถได้ยินเสียงสะท้อนของมันได้ จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของถิงถิง เธอต้องการไปคฤหาสน์บ้านตระกูลเจียง เธออยากกลับไปดูห้องที่คุณตาคุณยายเคยอาศัยอยู่ และห้องของเธอเอง...ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเป็นอย่างไรบ้าง หลังจากตัดสินใจแล้วถิงถิงจึงโทรบอกเฟยหลิงเหอ และเดินออกมาเรียกแท็กซี่ที่ประตูด้านหน้าของสุสาน ถิงถิงกดกริ๊งที่หน้าประตูรั้วคฤหาสน์ตระกูลเจียง รออยู่ประมาณห้านาทีลุงเป่ยคนรับใช้เก่าแก่ของตระกูลเจียงก็เดินออกมาเปิดประตูให้ แน่นอนว่าลุงเป่ยจำถิงถิงได้ เขายิ้มให้ถิงถิง หลังจากทั้งคู่ทักทายกันเล็กน้อยแล้ว ถิงถิงก็บอกลุงเป่ยว่า “ฉันมาขอพบคุณลู่เสียน รบกวนลุงช่วยแจ้งให้ด้วยนะคะ” “ได้ ซักครู่นะให้ลุงโทรถามคุณนายก่อน” ลุงเป่ยตอบรับอย่า

เรื่องการเรียนและการทำงานในสหภาพนักศึกษาของมหาวิทยาลัยของถิงถิงว่ายุ่งแล้ว การเรียนรู้งานในต้าเฟยกรุ๊ปของเฟยหลิงเหอยิ่งยุ่งมากกว่า เฟยหมิงให้คำชี้แนะเฟยหลิงเหอด้วยตัวเอง และยังพาเฟยหลิงเหอไปร่วมงานเลี้ยงทางธุรกิจด้วยทุกงาน รวมถึงการเดินทางไปดูงานและตกลงการค้ากับลูกค้าในต่างประเทศ ทั้งคู่ไปต่างประเทศบ่อยมาก และทุกครั้งคนที่บ้านก็ไม่เคยต้องไปส่งพวกเขาที่สนามบินเลย ในความเป็นจริง ไม่นานหลังจากเจียงอวี่เซิงจากไป และเฟยหลิงเหอสอบโครงการจบเสร็จสิ้นไปแล้วและไม่ได้มามหาวิทยาลัยอีกในช่วงนี้ นักศึกษาในมหาวิทยาลัยที่มีสายตาที่เฉียบแหลมก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าความสัมพันธ์ของ ถิงถิงกับเจียงอวี่เซิงไม่ใช่ของจริงเพราะมันเต็มไปด้วยความสภาพและห่างเหิน และความสัมพันธ์ของถิงถิงกับเฟยหลิงเหอก็ไม่ใช่ของจริงเพราะถึงแม้พวกเขาจะอยู่บ้านเดียวกันแต่ทั้งคู่ก็ยังดูมีระยะห่างอยู่ ต่างจากคู่ที่เป็นแฟนกันอย่างแท้จริงอย่างจ้าวเซียวและแฟนของเธอ ซึ่งหวานหยดและใกล้ชิดกันตลอด อย่างไรก็ตามไม่มีนักศึกษาชายคนใดเข้ามาจีบถิงถิงเลย ไม่ใช่เพราะถิงถิงไม่สวย แต่เป็นเพราะถิงถิงไม่ชอบเข้าสังคม แต่ละวันในมหาวิทยาลัย

“ฉันคิดถึงเธอมาก”เจียงอวี่เซิงสะดุ้งตื่นกลางดึกเมื่อได้ยินเสียงของถิงถิง เขารู้สึกมึน ๆ งง ๆ เล็กน้อย รอให้ดวงตาเริ่มชินกับความมืดของห้องแล้วจึงเอื้อมมือไปกดเปิดโคมไฟ เขาใช้เวลาเพียงเล็กน้อยก็เข้าใจได้ว่าถิงถิงนอนละเมออย่างไรก็ตามมันแปลกจริง ๆ ทั้งที่เขาและถิงถิงแต่งงานกันแล้ว แต่ถิงถิงยังคงนอนละเมอแบบนี้ มันอาจจะสามารถอธิบายได้ทางวิทยาศาสตร์ว่า ถิงถิงได้บันทึกและเก็บรักษาอารมณ์และความรู้สึกในตอนนั้นไว้ในหน่วยความจำส่วนลึกในสมองของเธอ ความคิดถึงที่ฝังแน่นและทำให้ถิงถิงสะเทือนใจเป็นพิเศษเจียงอวี่เซิงถอนหายใจอย่างโล่งอกและเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อสี่ปีก่อนหลังจากที่เขาและถิงถิงพูดคุยทางโทรศัพท์ในวันนั้น เขาซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อกลับไปพบกับถิงถิง ภาพความทรงจำยังคงชัดเจนเสมอหลังจากลงเครื่องที่สนามบินแล้ว เขานั่งแท็กซี่ตรงไปยังบ้านตระกูลเฟยทันที ถิงถิงร้องไห้อย่างหนักเมื่อพบเขาและพูดซ้ำ ๆ ว่า “ฉันคิดถึงเธอมาก คิดถึงเธอมากที่สุด ฉัน..ฉันได้ทุนการศึกษาไปต่างประเทศ ฉันสอบได้...ได้ทุนการศึกษา...ฉันจะได้ไปหาเธอแล้ว...ฮือ ฮือ” ถิงถิงโชว์หน้าเว็บไซด์ประกาศผลสอบชิงทุนการศึกษาให้เจียง