บททั้งหมดของ ถักทอรักไว้ที่ปลายฟ้า (P.S. I miss you very much ): บทที่ 21 - บทที่ 30

เฟ่ยหลิงเหอกลับถึงบ้านประมาณหนึ่งทุ่ม เขาทักทายเฟ่ยหลินและเฟ่ยชิงชิงที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น เฟ่ยหลินถามเขาด้วยความห่วงใยว่า “ทานข้าวเย็นมาหรือยัง?” เขาตอบกลับไปว่า “เรียบร้อยแล้ว” หลังจากนั่งลงทักทายและพูดคุยกับเฟ่ยหลินและเฟ่ยชิงชิงสักพัก เขาก็ขึ้นชั้นบน หยุดยืนอยู่หน้าห้องของถิงถิง แต่เขาไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในห้องของถิงถิงเลยเป็นเวลานาน ดังนั้นเขาจึงค่อย ๆ ผลักประตูห้องของถิงถิงให้เปิดออก เขาพบว่าถิงถิงนั่งกอดเข่าขดตัวอยู่บนพรมที่พื้น ตรงหน้าเธอมีหนังสือวางกระจัดกระจายและมีโทรศัพท์มือถือวางอยู่ข้างตัว ถิงถิงเหลือบมองเฟ่ยหลิงเหอด้วยหางตาแล้วพูดว่า “พี่หลิงเหอ เข้ามานั่งซิ” ถิงถิงเอามือตบลงบนพรมข้าง ๆ เธอ แต่เฟ่ยหลิงเหอยังคงยืนนิ่งอยู่และยิ้มนิด ๆ ทันใดนั้นเขาก็หันหลังแล้วเดินออกไป ถิงถิงไม่ได้ตกใจเธอยังคงนั่งนิ่ง ๆ ผ่านไปไม่กี่นาทีเฟ่ยหลิงเหอเดินกลับมา ปรากฏว่าเขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดอยู่บ้านสบาย ๆ แล้วเดินเข้ามานั่งบนพรมที่พื้นใกล้ ๆ ถิงถิง “วันนี้ฉันได้รับโทรศัพท์...” ถิงถิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เธออยากจะพ

เฟ่ยหลินเข้ามาหาถิงถิงในห้องตอนกลางคืนเพื่อมาถามเธอว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า เฟ่ยหลินขอให้เธอเล่าให้ฟัง อย่าได้เก็บปัญหาไว้คนเดียวและอย่าจัดการกับปัญหาเพียงลำพัง ถิงถิงมองแม่ผู้ให้กำเนิดเธอแล้วยิ้มบาง ๆ ตอบว่า “ไม่มีอะไรค่ะ” เมื่อถิงถิงไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้ เฟ่ยหลินก็หมดปัญญาที่จะรับรู้เรื่องของลูกสาวคนนี้ได้ เธอจึงบอกให้ถิงถิงเข้านอนเร็ว ๆ จะได้สดชื่นในวันรุ่งขึ้น จากนั้นก็ออกไปจากห้องของถิงถิงถิงถิงลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินมายืนอยู่ข้างหน้าหน้าต่าง เธอยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำบนหน้าต่าง เพื่อมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยอารมณ์หมกมุ่น สายตาของถิงถิงอ่อนโยน เหม่อลอยเจียงอวี่เซิงเปรียบเสมือนแสงสว่างของดวงอาทิตย์ที่แรงกล้า เขาต้องการเข้าใกล้ถิงถิงเพื่อทำให้ถิงถิงอบอุ่น แต่บางครั้งก็อาจจะทำให้ร้อนจนสามารถเผาเธอได้ ส่วนเฟ่ยหลิงเหอเปรียบเสมือนแสงสว่างของดวงอาทิตย์ยามเย็น เขาคอยชี้แนะถิงถิงเสมอ โดยหวังว่าเธอจะเดินได้อย่างมั่นคงไม่หกล้มถิงถิงเป็นคนมีปฏิกิริยาตอบสนองช้า และเธอจะอ่อนไหวมากขึ้นเมื่อเฟ่ยหลิงเหอและเจียงอวี่เซิงเข้ามาหาเธอ...คืนนี้ถิงถิงตัดสินใจว่าเธอจะพยายามอย่างห

ถิงถิงรู้สึกเจ็บลึกกว่าที่คิด นี่ไม่ใช่เรื่องของความอ่อนแอ แต่เป็นเรื่องของระบบประมวลผลทางอารมณ์ เธอเลือกที่จะกลับเข้าไปในบ้านตระกูลเฟ่ยหลังเที่ยงคืนแล้ว ชั้นล่างยังคงมีโคมไฟดวงเล็ก ๆ เปิดอยู่ ถิงถิงคาดเดาว่าน่าจะเป็นเฟ่ยหลินหรือไม่ก็เฟ่ยหลิงเหอเป็นคนเปิดทิ้งเอาไว้ให้ มันทำให้เธอไม่ต้องคลำทางเข้าในบ้านท่ามกลางความมืด หลังจากเปลี่ยนรองเท้าบริเวณทางเข้าประตูบ้านแล้วเธอค่อย ๆ ล้มตัวลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น จากนั้นเอื้อมมือขึ้นไปไขว่คว้าอากาศเบื้องหน้าเธอ เหมือนเธอมองเห็นหน้าของเจียงอวี่เซิงลอยอยู่ตรงหน้าเธอ เขาเหมือนอยู่ใกล้ ๆ เธอ แต่เธอไม่สามารถสัมผัสเขาได้ ...หากรู้ว่าวันนี้จะมาถึง เธอควรจะรักษาระยะห่างจากเจียงอวี่เซิงไว้มากกว่านี้ และจะไม่ยอมให้เขาเข้ามาในหัวใจของเธอ ในความมืดมิด เสียงฝีเท้าของเฟ่ยหลิงเหอใกล้เข้ามา “พี่หลิงเหอ ฉันเสียใจจังเลย” “ฉันจะไปอุ่นนมให้ ดื่มแล้วขึ้นไปนอนซะ” ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ถิงถิงไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยสามวัน เธอใช้เวลาอยู่ในห้องอ่านหนังสือนิยายรักโรแมนติกและการรักษาหัวใจจากอาการอกหัก ทั้

ถิงถิงถอนหายใจ ดวงตาหม่นเศร้าลง เธอได้ขับไล่เจียงอวี่เซิงออกไปจากชีวิตของเธอ เธอขับไล่สีสันในชีวิตของเธอออกไปแล้ว เจียงอวี่เซิงคืออนาคตที่เธออยากจะมองเห็นแต่ดูเหมือนว่าในความเป็นจริงดูเลือนลางมาก “มีคนกล่าวไว้ว่า ทำดีย่อมได้รับผลตอบแทนด้วยความดี ทำชั่วร้ายย่อมได้รับผลตอบแทนเป็นความชั่วร้าย ปล่อยวางให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติของโลกเถอะ แต่คนส่วนใหญ่เมื่อเผชิญกับปัญหาก็มักจะเลือกที่จะหลบหนีก่อน” เฟ่ยหลิงเหอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ตัวเขาเองคิดว่าเป็นไปได้ที่ในบางครั้งถิงถิงอาจจะคิดว่าเขาเป็นพระโพธิสัตว์หรือบาทหลวง เฟ่ยหลิงเหอเดินเข้าไปคว้าข้อมือของถิงถิงแล้วดึงให้เดินไปใส่รองเท้า ในขณะที่ถิงถิงกำลังใส่รองเท้าส้นสูงของเธออยู่อย่างเลื่อนลอยเล็กน้อย “อุ๊บ” เฟ่ยหลิงเหอดีดนิ้วใส่หน้าผากของเธอ ถิงถิงรู้สึกโกรธเล็กน้อยและจ้องมองเฟ่ยหลิงเหอ แต่พบว่าเขาทำท่าทางเหมือนไม่แยแส มองทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วอยู่ ๆ เขาก็ยิ้มกว้างออกมาให้ถิงถิง ท่าทางเช่นนี้ของเขามันช่างน่ากลัวจริง ๆ ถิงถิงกระแอมไอสองสามครั้ง เพื่อตั้งสติ “ทำไมพี่ถึงชอบดีดหน้าผากฉันตลอด

ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของถิงถิงกับเจียงอวี่เซิงในมหาวิทยาลัยจางหายไปตามกาลเวลา ถิงถิงทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการอ่านหนังสือและตั้งใจเรียน มันเป็นสิ่งที่ช่วยให้เธอไม่ต้องคิดถึงเจียงอวี่เซิง แต่หากมีเวลาในตอนกลางคืนก็มีบ้างที่เธอจะเปิดดูรูปภาพของเจียงอวี่เซิงยิ้ม...ให้กับผู้หญิงคนนั้น จะทำอย่างใรได้มันเป็นภาพเดียวที่เขายิ้มอย่างมีความสุข ปกติแล้วเธอจะใช้วีแซทติดต่อกับคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้น เธอไม่เคยโพสในวีแชทโมเมนต์เลย และไม่ค่อยได้เปิดดูว่าคนที่อยู่รายการรายชื่อบนวีแซทของเธอ พวกเขาโพสอะไรกันบ้าง แต่ตอนนี้เธอมักจะเปิดดูเพราะอย่างน้อยในแต่ละวัน เจียงอวี่เซิง จะโพสภาพอย่างน้อยหนึ่งภาพขึ้นไปบนวีแซทโมเมนต์ บางวันเป็นรูปอาหาร บางวันเป็นรูปสถานที่ที่เขาไป บางวันเป็นรูปต้นไม้... ถิงถิงไม่ได้เขียนข้อความคอมเมนต์ใด ๆ ใต้ภาพเหล่านั้นเลย เธอเป็นเหมือนไอ้โม่งที่คอยส่องดูความเคลื่อนไหวของเจียงอวี่เซิงทุกวัน อย่างน้อยมันทำให้เธอสบายใจขึ้นเล็กน้อยและถึงกับบางครั้งเธอก็คิดเข้าข้างตัวเองว่า เจียงอวี่เซิง โพสภาพเหล่านั้นเพื่อเธอ...ถิงถิงวางโทรศัพท์มือถือลงข้างเตียง