《อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!》全部章節：第 121 章 - 第 130 章

บรรยากาศภายในห้องมืดสนิท ธีรเนติไม่สามารถมองเห็นอะไรได้จากด้านในตู้ ได้ยินเพียงเสียงครางหวานของชลิตาผสมผสานกับเสียงของอาทิตย์เท่านั้น"ซวยแล้ว! มองไม่เห็นอะไรเลย ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น พระเจ้า ขอให้ผมออกไปจากที่นี่ได้สักที จะได้ไปหาเมียรักสายชล! สองคนนั้นทำเอาไอ้เจ้าน้องชายของผมตื่นเลย เสียงก็อย่างดัง โอ๊ย แบบนี้ผมต้องบ้าแน่ ๆ!" ธีรเนติบ่นอย่างทรมานก็ไม่แปลกหรอกที่จะเป็นแบบนั้น เพราะเขานั่งยอง ๆ อยู่ในพื้นที่แคบ แถมของลับยังแข็งตัวอีก ยิ่งทำให้ทั้งอึดอัด ทั้งร้อน ๆ หนาว ๆ อยากจะพุ่งออกไปหาภรรยาตัวเองเต็มทีอีกด้านหนึ่ง คนสองคนในห้องก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ดูเหมือนอาทิตย์จะตกอยู่ในห้วงเสน่ห์ยั่วยวนของชลิตาเต็ม ๆ จนปลุกสัญชาตญาณที่หลับใหลขึ้นมาอาทิตย์ที่นอนอยู่ด้านล่าง กำลังเคลิ้มไปกับสิ่งที่ชลิตาทำให้ ใช่แล้ว หญิงสาวปลดกางเกงวอร์มของเขาออกอย่างกล้าหาญจนหลุดออกหมดอาทิตย์ยังแอบหันไปมองทางตู้ เพื่อให้แน่ใจว่าธีรเนติยังเงียบและมองไม่เห็นพวกเขา เพราะไฟในห้องถูกปิดไว้แล้ว"ชลิตา เธอจะทำอะไร..." เสียงของอาทิตย์แหบพร่า เมื่อมือเรียวของชลิตาลูบไล้ความเป็นชายของเขาขึ้นลงอย่างนุ่มนวลชลิตาไม่

ในขณะที่ธีรเนติกำลังหมดสติ อาทิตย์กับชลิตาก็ยิ่งเร่าร้อนขึ้นมากกว่าเดิม ทั้งคู่จมดิ่งอยู่ในกระแสความรักที่ลุกโชน จนในที่สุดก็มาถึงจุดปลดปล่อยพร้อมกัน อาทิตย์รีบดึงของตัวเองออก แล้วปล่อยไว้ด้านนอกบนหน้าท้องของชลิตาทั้งสองกอดและจูบกันต่อเนื่องตามแรงอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น หลังจากนั้นชลิตาก็รีบใส่กางเกงกลับ เช่นเดียวกับอาทิตย์ หญิงสาวต้องรีบออกไปก่อนที่สายชลจะสงสัยเมื่อชลิตาจัดระเบียบเสื้อผ้าตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอก็เปิดไฟในห้องอีกครั้ง ห้องสว่างขึ้น เธอหันไปมองอาทิตย์ และเห็นสภาพของเขาที่ยังเอนหลังพิงเตียงไม้ หอบหายใจแรง ใบหน้ามีรอยยิ้มพอใจขาเรียวยาวของชลิตาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เตียง แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบที่ข้างหูของอาทิตย์"ฉันต้องไปแล้ว ไม่งั้นสายชลต้องสงสัยแน่ อย่างที่ฉันบอก พาลูก ๆ ของนายมาที่บ้านนี้นะ ฉันจะดูแลพวกเขาอย่างดีเหมือนเป็นลูกของฉันเอง!" ชลิตาพูด ก่อนจะจากไปยังจูบริมฝีปากของอาทิตย์เบา ๆอาทิตย์เพียงแค่พยักหน้า จากนั้นชลิตาก็รีบออกจากห้องของเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข ก่อนจะปิดประตูห้อง เธอหันเหลือบมองอาทิตย์อย่างยั่วยวนเป็นการทิ้งท้ายอาทิตย์ยิ้มบาง ๆ แวว

ชลิตายิ้ม แน่นอนว่าหญิงสาวไม่รู้เลยว่าธีรเนติเพิ่งเห็นตอนที่เธอกับอาทิตย์มีอะไรกัน"ดีแล้วที่ฟื้นแล้ว แล้วนี่ทำไมถึงเป็นลมได้ล่ะ ธีรเนติ? นายไม่สบายเหรอ?" ชลิตาถาม ธีรเนติโดนถามกะทันหันจึงพยักหน้าเร็ว ๆ"ครับ เอ๊ะ ไม่ใช่ เอ๊ะ ใช่ โอ๊ย! คือเมื่อกี้จู่ ๆ ผมก็เวียนหัวครับพี่ ตามันพร่าไปหมด โลกเหมือนหมุนติ้ว ๆ ในตู้รอบข้างมันอึดอัดมืดไปหมด หายใจไม่ออก แล้วสุดท้ายก็สลบไปเลย!"คำตอบที่ตะกุกตะกักของธีรเนติทำให้ชลิตาขมวดคิ้วทันที รวมถึงสายชลที่งงกับคำว่า "ในตู้" ส่วนอาทิตย์แค่ยิ้มบาง ๆ พลางลูบกรามตัวเอง"ในตู้เหรอ? นายไปทำอะไรในนั้น แล้วเป็นตู้ของใคร?" ชลิตาถามตาโต"นั่นสิพี่ แปลกนะ! ทำไมนายไปอยู่ในตู้ได้ล่ะ? เมื่อกี้อาทิตย์บอกว่านายเป็นลมอยู่หน้าห้องน้ำ แล้วอันไหนมันเรื่องจริงกันแน่?" สายชลเสริม ธีรเนติที่เผลอหลุดปากพูดออกไปรีบแก้ตัวทันที"ไม่ใช่อย่างนั้นนะที่รัก คือผมหมายถึงมันหายใจไม่ออก อึดอัดเหมือนอยู่ในตู้ต่างหาก คุณก็นึกภาพออกใช่ไหมว่าอยู่ในตู้แคบ ๆ มืด ๆ อึดอัด มันเป็นยังไง?" ธีรเนติพูดพร้อมตีหน้าซื่อ แต่ในหัวเขายังนึกภาพชลิตากับอาทิตย์บนเตียงอยู่"อ๋อ แล้วทำไมนายถึงหายใจไม่ออกล

"อ๊าย หัวฉัน!" อิสราร้องลั่น พลางกุมศีรษะที่เริ่มมีเลือดไหล ผู้คนรอบข้างแตกตื่น ต่างพากันมองหาว่าใครเป็นคนปาหินใส่เธอทางด้านอาทิตย์ก็พยายามแย่งหินที่เหลืออยู่จากมือของชลิตา เพราะกลัวว่าเธอจะทำอะไรหุนหันอีก"พอแล้ว ชลิตา! เอาหินมานี่!" อาทิตย์รีบดึงหินออกจากมือเธอ"ฉันน่าจะปาใส่หัวพี่ชาตรีด้วย จะได้ตายไปพร้อมกันทั้งคู่!" ชลิตาพูดอย่างไม่ไว้หน้าขณะเดียวกัน ชาตรีก็มองไปรอบ ๆ เพื่อหาคนที่ทำร้ายอิสราจนหัวแตก"เธอไม่เป็นไรนะ ที่รัก!" เขาพยายามปลอบอิสรา"จะไม่เป็นไรได้ยังไง หัวฉันแตกนะ!" อิสราพูดพลางจับหัวตัวเอง ชาตรีจึงลุกขึ้น มองหาต้นตอของหินก้อนนั้นแล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับชลิตาที่จ้องเขาเขม็ง"ชลิตา!" เสียงของชาตรีแผ่วลงทันที เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของภรรยา เขาเริ่มหวั่นใจ เพราะถ้าชลิตารู้ความสัมพันธ์ของเขากับอิสราอย่างชัดเจน โอกาสที่จะได้มรดกจากท่านเชษฐ์คงแทบเป็นศูนย์"ซวยแล้ว ชลิตามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!" เขาคิดในใจอย่างตื่นตระหนกแต่แล้วสายตาของเขาก็ไปเห็นอาทิตย์ที่กำลังถืออะไรบางอย่างอยู่"ไอ้เวร! ที่แท้ก็แกนี่เอง อาทิตย์ ที่ปาหินใส่อิสรา กล้าดียังไง

อาทิตย์ยังคงแกล้งทำเป็นซื่อไม่รู้เรื่องอะไร "ผมไม่เข้าใจว่าคุณชาตรีหมายถึงอะไรครับ!" เขาพูดพร้อมทำหน้าตาเศร้าสร้อยเหมือนไม่ได้กินข้าวมาสามวัน"เลิกแกล้งโง่ได้แล้ว! ฉันรู้ว่าแกจงใจเป่าหูชลิตาให้ตีตัวออกห่างจากฉันใช่ไหม? แกต้องชอบเมียฉันแล้วก็พยายามทำให้เธอเกลียดฉันแน่ ๆ เลย จำไว้นะอาทิตย์ อย่าคิดว่าแค่พ่ออนุญาตให้แกอยู่บ้านหลังนี้แล้วแกจะทำอะไรก็ได้ ฉันไม่ปล่อยให้แกมายุ่งกับชลิตาแน่ เธอกล้าทำแบบนี้กับสามีก็เพราะแกคอยยุงยง!" ชาตรีตวาดเสียงกร้าว คราวนี้เขาไม่เชื่อความใสซื่อของอาทิตย์อีกต่อไป"ผมทำอะไรผิดเหรอครับ? ผมไม่เคยเป่าหูคุณชลิตาเลย ที่ผมกลับมาอยู่บ้านหลังนี้ก็เพราะคุณชาตรีกับคุณชลิตาขอมาเอง แล้วอยู่ ๆ คุณก็มากล่าวหาว่าผมจะแย่งคุณชลิตา มันจะเป็นไปได้ยังไงกันครับที่คุณชลิตาจะมาชอบคนใช้หน้าตาแบบผม!" อาทิตย์พูดเสียงอ้อน"หึ! พูดเก่งจริงนะ แต่อย่างน้อยฉันก็มั่นใจว่าแกคิดจะแย่งชลิตาไปจากฉันแน่ แต่จำใส่หัวไว้ แกไม่มีวันทำสำเร็จ!" ชาตรีพูด ก่อนจะเดินจากไปทั้งที่ศีรษะยังมีแผลอีกด้านหนึ่ง อิสราได้ช่วงหน้าไปโรงพยาบาลก่อนแล้ว แผลแตกที่ศีรษะต้องรีบรักษา เลือดยังไหลไม่หยุด ชาตรีรีบตามอิสรา