“จ้าวซือหง!” หยางจื่อถงคว้าตัวของนางไว้ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้น ช้อนตัวของนางก่อนจะพาเดินไปยังห้องนอนพร้อมกับคนสนิทของนางที่ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่ประการใดจากเหตุก่อนหน้านี้หยางจื่อถงวางภรรยาบนเตียง หวนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ด้วยความงุนงง “นางมิทราบหรือว่าตนตั้งครรภ์”“อาจจะไม่ทราบเจ้าค่ะ ความทรงจำช่วงนั้นอาจจะหลงลืมเหมือนก่อนหน้านี้”“นางตั้งครรภ์ได้กี่เดือนแล้ว”“สองเจ้าค่ะ สองเดือนแล้ว”ไม่ผิด...ช่วงนั้นไม่ผิดแน่“ดูแลนางให้ดี วันพรุ่งข้าจะมาใหม่”“เจ้าค่ะ”หยางจื่อถงเดินออกจากเรือน มองบริเวณโดยรอบที่มาการต่อสู้กันก่อนหน้า พลันสายตาไปต้องกับแปลงดอกไม้ที่เคยบานสะพรั่งก่อนหน้า บัดนี้ไม่เหลือซากความงามหลงเหลืออยู่เลย อาจเพราะการต่อสู้ที่เกิดขึ้นอย่างที่เขาคาดเดาเอาไว้เมื่อได้ยินฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ก็ละสายตา หันมองพ่อบ้านที่เดินเข้ามารายงานความเสียหายที่เกิดขึ้น หยางจื่อถงก็ได้แต่รับฟังไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเว้นเสียแต่เรื่องนี้...“พ่อบ้านเสิ่ง...ให้คนมาจัดการลงดอกไม้พวกนี้ใหม่ เอาให้เหมือนเดิม”“ขอรับ”ก้าวเท้าออกจากจวนของตนเองและมุ่งหน้าไปยังหอสุราลี่ตง เมื่อถึงร้านรวงของตนก็เดินมุ่งหน้าไป
Terakhir Diperbarui : 2026-01-30 Baca selengkapnya