บทที่ 5 - ซวยซ้ำซวยซ้อน

บนลานจอดรถหน้าโรงแรมหรูระดับห้าดาว ผู้คนที่เดินสัญจรผ่านไปมาต่างหันมามองรถซูเปอร์คาร์เปิดประทุนสีดำที่มีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ทว่าท่อนบนเปลือยเปล่ากำลังนั่งมองหญิงสาวที่นั่งข้างกันนอนหลับใหลไม่ได้สติ

คามินทนสายตาของชาวบ้านไม่ไหว และกลัวว่าใครต่อใครจะเข้าใจผิด เขาจึงรีบเอื้อมมือไปกดปุ่มปิดหลังคา จากนั้นก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบสมาร์ตโฟนออกมากดต่อสายหาใครบางคน

“เฮ้ย มึงเอาเสื้อกับรองเท้าลงมาให้กูหน่อย กูอยู่ในรถหน้าโรงแรม” กล่าวจบคามินก็กดตัดสายโดยไม่สนใจคนปลายสายที่ร้องโวยวาย

ทันทีที่สิ้นเสียงทุ้ม ร่างเล็กข้างกายก็เกิดการเคลื่อนไหว

“อือ เสียงดังอ่ะ ใครมาคะแม่”

คามินเอียงคอมองเฌอริตาที่เริ่มรู้สึกตัวขึ้นทีละน้อย ขนตางอนยาวกระพือถี่ เปลือกตาของเธอค่อย ๆ เผยอขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคู่สวยสุกสกาว

เขาเพิ่งได้มองหน้าเธอชัดถนัดตาครบองค์ประกอบ และวินาทีนั้นเองเขาเพิ่งรู้ว่าเธอนั้นงดงามมากเพียงใด และเมื่อยิ่งได้มองเขาก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหน้าเธอมาก ราวกับเคยเจอกันมาก่อน

นัยน์ตาคู่หวานจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความฉงน ทว่าเมื่อไล่สายตาลงมาพบกายกำยำท่อนบนล่อนจ้อน ดวงตาของเธอก็พลันเบิกโพลง

ร่างเล็กผุดลุกขึ้นมานั่งตัวตรง ก่อนหันมองไปรอบกาย และก้มลงสำรวจร่างกายตนเองพร้อมยกมือเล็กทั้งสองข้างขึ้นบดบังร่องอกอวบอิ่ม

และเมื่อเฌอริตาเงยหน้าขึ้นมามองคนข้างกายอีกครั้ง เธอก็แผดเสียงร้องออกมา

“กรี๊ด!”

คามินตกใจทำอะไรไม่ถูก เขาจึงโถมกายเข้าไปใช้ฝ่ามือหนาปิดปากเธอเอาไว้ เพราะกลัวว่าใครที่เดินผ่านไปผ่านมาจะได้ยินเข้า จนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต

“เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะคุณ”

เฌอริตาหวาดกลัวจนตัวสั่น เธอจำต้องยอมตามน้ำแสร้งพยักหน้ารับ ชายหนุ่มจึงค่อย ๆ คลายฝ่ามือออกและปล่อยเธอเป็นอิสระ

ในเสี้ยววินาทีนั้นเองเธอตัดสินใจกำหมัดซัดเข้ากลางใบหน้าคมเข้มจนเต็มแรง

“โอ๊ย”

หญิงสาวอาศัยจังหวะนั้นหันมาทางประตูหมายจะเปิดหนีออกไปให้พ้นจากสถานการณ์อันตราย

“ทำคุณบูชาโทษแท้ ๆ เลยกู ไม่น่าเข้าไปเสือกเลย”

ร่างบางที่กำลังจะก้าวลงจากรถพลันชะงักงันก่อนหันกลับมา

“คุณว่าอะไรนะ”

“คุณไปเถอะ ผมไม่อยากซวยซ้ำซวยซ้อน” คามินก้มหน้ายกมือขึ้นกุมจมูกโด่ง ส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นโบกไล่ให้เธอออกไป

“เอ่อ” เฌอริตาได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งแปลกใจ เธอจึงลองนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทว่านึกอย่างไรก็นึกไม่ออก

กระทั่งดวงตาคู่งามเหลือบไปเห็นเสื้อเชิ้ตและรองเท้าราคาแพงที่วางกองอยู่บนพื้นคอนกรีตด้านนอกรถ ซึ่งเต็มไปด้วยคราบอาเจียนเปรอะเปื้อนจนน่าสะอิดสะเอียน เพียงเท่านั้น ภาพความทรงจำก็หลั่งไหลออกมาตอกย้ำความผิดที่เธอได้ก่อเอาไว้

ร่างเล็กนั่งห่อไหล่จนตัวลีบ ก่อนหันไปหาคามินช้า ๆ

“คุณคะ ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้วค่ะ”

ใบหน้าหล่อเหลาค่อย ๆ เงยขึ้น ก็ยิ่งทำให้เฌอริตาตกใจจนหน้าถอดสีเมื่อเห็นของเหลวสีแดงไหลออกมาจากจมูกโด่งเป็นสัน

“ตายแล้ว เลือดไหลเต็มเลย” เธอโน้มตัวเข้าไปเอื้อมมือซับเลือดที่ไหลออกมาอย่างลืมตัว “ฉันขอโทษนะคะ”

เสียงหวานกล่าวออกมาเจือสั่นเครือเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

คามินเห็นดวงหน้าสวยเศร้าสร้อยก็ใจอ่อน เขากำลังจะเอ่ยปากบอกเธอให้ใจเย็น เขาไม่ได้เป็นอะไรหนักหนา ทว่าประตูรถซูเปอร์คาร์กลับเปิดออก พร้อมกับใบหน้าหงุดหงิดของเกริกพลโผล่เข้ามา

วินาทีนั้นเกิดความเงียบขึ้นในบัดดล เกริกพลตกใจจนพูดอะไรไม่ออก เพราะภาพที่เห็นนั้นคือเพื่อนรักอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบนกำลังใกล้ชิดกับสาวสวยที่อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยเท่าไรนัก

“เชี่ยคิน นี่มึงเรียกให้กูมาดู...”

“เฮ้ย!ไม่ใช่ มึงเข้าใจผิดแล้ว พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย มึงเอาเสื้อกับรองเท้ามาให้กูก่อน”

เกริกพลยื่นเสื้อกับรองเท้าส่งให้เพื่อนรัก ก่อนหันไปมองสาวสวยที่นั่งข้าง ๆ ด้วยความข้องใจ แต่ก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากถาม และเธอเองก็ก้มหน้างุด ๆ ด้วยความเขินอาย

ทว่าเกริกพลรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาสาวสวยคนนี้เป็นอย่างมาก แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้าง

เขาเพ่งมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโพล่งออกมาด้วยนัยน์ตาเบิกโพลง

“น้องเฌอร์!”

เฌอริตาเงยหน้าขึ้นมองเกริกพลจนเต็มตา เพียงไม่นานก็ยิ้มกว้างออกมา

“พี่เกริก!”

“อ้าว รู้จักกันเหรอ” คามินเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“น้องเฌอร์ไงมึง มึงจำไม่ได้เหรอ เด็กแถวบ้านยายกูที่ชอบเดินตามมึงต้อย ๆ สมัยก่อนน่ะ” คำกล่าวของเกริกพลทำให้ทั้งคามินและเฌอริตาต่างหันมามองหน้ากัน สีหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “แล้วนี่เรื่องมันเป็นไงมาไง ทำไมถึงมาอยู่ในสภาพนี้กันได้”

“เรื่องมันยาวเดี๋ยวกูเล่าให้ฟังทีหลัง” คามินพูดกับเพื่อนรักจบก็หันมาทางคนตัวเล็กที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ “คุณกลับไปก่อนเถอะ”

“แต่ว่า...ฉัน...”

“คุณพักที่นี่ใช่ไหม” เฌอริตาพยักหน้ารับ “เอาไว้เราค่อยคุยกันโอเคไหม วันนี้มันดึกมากแล้วคุณไปพักผ่อนเถอะ” คามินกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จึงทำให้ใบหน้าสวยเริ่มผ่อนคลายลง

“ก็ได้ค่ะ”

เฌอริตาหันไปผลักประตูรถเปิดกว้างขึ้น ก่อนก้าวขาลงจากรถ

เมื่อได้ออกมาสัมผัสอากาศเย็นยะเยือกด้านนอก แขนเล็กทั้งสองข้างจึงรีบยกขึ้นโอบกอดตัวเองด้วยความหนาวเหน็บ

คามินเห็นแบบนั้นก็รีบก้าวลงจากรถตามลงมา

“เดี๋ยวคุณ” ว่าจบชายหนุ่มก็หันมาหาเกริกพล “ถอดเสื้อมึงมา”

เกริกพลก็ทำตามอย่างงง ๆ ถอดเสื้อแจ็กเกตที่สวมทับชุดนอนออกมายื่นให้คามิน

คามินรับเสื้อคลุมตัวโคล่งได้ก็เดินตรงไปหาคนตัวเล็ก ก่อนสะบัดเสื้อขึ้นคลุมร่างบาง

“ไม่เป็นไรค่ะ” เฌอริตายกมือขึ้นทำท่าจะถอดเสื้อคลุมออก

“ใส่เอาไว้ อากาศมันเย็น ชุดคุณมันก็บางด้วย” เฌอริตายิ้มแหยออกมาด้วยความกระดากอาย ทั้งที่ก่อเรื่องไว้มากมาย เขาก็ยังอุตส่าห์หวังดีต่อเธอ

“ขอบคุณค่ะ ฉันขอตัวนะคะ”

เฌอริตาโค้งศีรษะให้ชายหนุ่มก่อนหันหลังเดินกลับเข้าไปในโรงแรม โดยมีคามินมองตามจนกระทั่งร่างบางเดินหายเข้าไปในอาคาร

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนโคลงศีรษะเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก

“มึงยิ้มอะไร” เกริกพลเห็นเข้าก็รีบกล่าวดักคอ ทำเอาคามินต้องรีบดึงหน้ากลับมาดังเดิม

“ยิ้มเชี่ยไร”

“ก็เมื่อกี้มึงยิ้มชัด ๆ”

“กูบริหารกล้ามเนื้อใบหน้า ไม่ได้ยิ้ม กูจะไปนอนแล้ว ง่วงเว้ย”

คามินแสร้งทำหงุดหงิดกลบเกลื่อนเพื่อเป็นการตัดบทและรีบเดินหนีออกไปโดยมีเกริกพลมองตามอย่างรู้ทัน

“ไอ้คินนะไอ้คิน เสียอาการเชียวนะมึง”