บทที่ 7 - พี่คิน

รถซูเปอร์คาร์สีดำเปิดประทุนคันหรูขับเคลื่อนออกจากโรงงานด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่ถนนสายหลัก พลขับสวมแว่นกันแดดแบรนด์เนมสีดำขลับหันหน้ามาทางตุ๊กตาหน้ารถคนสวยที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการรวบเรือนผมยาวสีน้ำตาลเข้มอย่างทุลักทุเล

ริมฝีปากหยักยกยิ้มเล็กน้อยก่อนเอื้อมมือไปกดปุ่มบนแผงควบคุม จากนั้นเพียงไม่กี่วินาทีหลังคาด้านบนก็เลื่อนขึ้นมาปิดสนิททำให้ไม่มีลมเล็ดลอดเข้ามาแม้แต่นิดเดียว

“ขอบคุณค่ะ” เฌอริตากล่าวขอบคุณก่อนที่จะลอบถอนหายใจออกมา และยกมือขึ้นสางผมที่พันกันยุ่งเหยิงให้คลายออกจากกัน

“ไม่เจอกันตั้งนาน โตขึ้นเยอะจนจำไม่ได้เลยนะ” จู่ ๆ คามินก็เอ่ยขึ้น ซึ่งก็ไม่แปลกที่เขาจะจำเธอไม่ได้ เพราะเมื่อสิบปีก่อนเธอเป็นเพียงเด็กมัธยมต้นที่มีสิวอักเสบขึ้นเต็มหน้า ไว้ผมสั้นเต่อเสมอติ่งหูตามระเบียบของโรงเรียนรัฐบาล ต่างจากตอนนี้ลิบลับ

“ค่ะ คุณก็เปลี่ยนไปมากเหมือนนะ”

“ว่าจะถามตั้งแต่ที่โรงงานแล้ว ทำไมถึงเรียกไอ้เกริกว่าพี่เหมือนเดิม แต่เรียกผมว่าคุณ ทั้งที่เมื่อก่อนเราออกจะสนิทกัน”

“คือ...เฌอร์...” หญิงสาวอึกอักไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร

“หรือว่าสองมาตรฐาน” คามินหันมาย้อนถามพร้อมหน้าตายียวน

“ไม่ใช่นะคะ” เฌอริตาปฏิเสธเสียงแข็ง

ริมฝีปากเล็กพยายามเอ่ยเรียกคามินดังเช่นในอดีต ทว่าทุกครั้งที่ตัดสินใจจะกล่าวออกไป ใจดวงน้อยกลับเต้นระส่ำอย่างที่ไม่เคยเป็น

“ไม่ใช่ งั้นก็เรียกพี่เหมือนเมื่อก่อน”

เฌอริตารู้สึกเหมือนโดนบังคับขู่เข็ญ เธออาศัยจังหวะที่เขาเผลอหันไปส่งค้อนให้เขาเสียหนึ่ง ก่อนหันกลับมาตั้งหลัก และกลั้นใจเอ่ยเรียกชายหนุ่มตามที่เขาต้องการ

“พี่คิน”

“ครับเฌอร์ ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ” คามินว่าพลางหันไปมองคนตัวเล็กอีกครั้ง ก็เห็นว่าเธอกำลังนั่งเอามือประสานกันวางบนตัก จ้องมองไปข้างหน้าตัวแข็งทื่อ “ไม่ต้องเกร็งหรอก ทำตัวตามสบาย พี่ไม่ทำอะไรหรอกน่า”

“เฌอร์ไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ เพียงแต่ว่าเฌอร์กลัวจะทำรถเปื้อนอีก แค่เมื่อวานเฌอร์ก็รู้สึกผิดจะแย่ รถพี่คินน่าจะแพงน่าดู”

“เมื่อวานรถพี่ไม่ได้เปื้อนนะ มีแค่เสื้อกับรองเท้า”

“อ้าว ก็พี่เกริกบอกว่า...” เฌอริตาหันมากล่าวพร้อมทำหน้าเหลอหลา ทำเอาคามินหลุดขำออกมาดังลั่น

“ฮ่า ฮ่า เฌอร์น่าจะโดนมันหลอกแล้วล่ะ”

“อ้าว พี่เกริกนะพี่เกริก” เฌอริตาบ่นพร้อมนั่งมองพลขับหนุ่มหัวร่องอหายจนต้องถอดแว่นกันแดดออกมาเพื่อซับคราบน้ำตาบริเวณหางตา

เมื่อคามินหยุดขำและหันมาทางเฌอริตาอีกครั้ง ก็พบว่าเธอกำลังจ้องมองเขาตาแป๋ว

“ครับ เฌอร์มีอะไรจะพูดหรือเปล่า”

“จมูกเป็นยังไงบ้างคะ ยังเจ็บอยู่ไหม”

“ไม่เจ็บแล้วครับ หายเป็นปลิดทิ้ง แต่ก็มือหนักไม่ใช่เล่นนะเราน่ะ” คามินว่าพลางทำหน้าล้อ เล่นเอาคนตัวเล็กนั่งตัวงอด้วยความรู้สึกผิด

“เฌอร์ขอโทษนะคะสำหรับเรื่องเมื่อวาน แล้วก็ขอบคุณที่พี่คินช่วยเฌอร์ไว้ ตอนนั้นเฌอร์ดื่มมากไปจนเมาเฌอร์ก็เลยทำอะไรแย่ ๆ โดยไม่รู้ตัว”

“ช่างมันเถอะ เรื่องเล็กน้อย พี่ไม่ได้ติดใจอะไรหรอก แต่คราวหน้าคราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้าจะดื่มจะอะไรก็ต้องมีเพื่อนที่ไว้ใจได้รู้ไหม ถ้าเป็นน้องสาวพี่ทำแบบนี้นะจะโดนไม่ใช่น้อยเลย”

“ค่ะ ต่อไปนี้เฌอร์จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” เฌอริตายิ้มออกมาทั้งตาและปาก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถจอดนิ่งสนิทกลางสี่แยกไฟแดงเพื่อรอสัญญาณไฟ ทำเอาชายหนุ่มเผลอมองรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นอย่างลืมตัว แม้กระทั่งเธอผินหน้าไปมองข้างทางทำให้เห็นเพียงเสี้ยวหน้า ทว่าก็ยังติดตรึงจนเขาไม่อาจละสายตา ใครจะไปคิดว่าเด็กกะโปโลที่ชอบเดินตามเขาต้อย ๆ ในวันนั้น เมื่อเติบโตขึ้นมาจะน่ารักน่ามองถึงเพียงนี้

“อุ๊ย พี่คินไฟเขียวแล้วค่ะ”

คามินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันมาเหยียบคันเร่งขับเคลื่อนซูเปอร์คาร์มุ่งไปข้างหน้า

คราวนี้เฌอริตากลับเป็นฝ่ายแอบมองบ้าง เสี้ยวหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่ไม่ได้พบกันนานร่วมสิบปี แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะเปลี่ยนแปลงไปมาก ทว่าเธอยังคงสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขาที่ยังคงเป็นคนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

คามินเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา แม้ในบางครั้งอาจพูดจาฟังไม่เข้าหูไปบ้าง แต่นั่นกลับทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจไม่เสแสร้ง

เขายังคงเป็นพี่ชายคนนั้นที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นซึ่งเธอก็ไม่อาจตอบได้ว่ามันคืออะไร

เพียงแค่คิดดังนั้นใจดวงน้อยก็พลันเต้นโครมครามจนไม่อาจควบคุม

เฌอริตาต้องรีบดึงสายตากลับมามองไปยังถนนหนทางข้างหน้า และด้วยความอ่อนเพลียจากการนอนดึกและตื่นแต่เช้าตรู่ทำให้เธอเริ่มรู้สึกง่วงนอน ยิ่งอุณหภูมิภายในรถหรูเย็นสบาย ก็ยิ่งทำให้เปลือกตาของเธอหนักอึ้ง

และเพียงไม่นานตุ๊กตาหน้ารถคนสวยก็เข้าสู่ห้วงนิทรา