บทที่ 6 - แทนคำขอโทษ

เช้าวันต่อมา โชคดีที่เป็นวันหยุดพักผ่อน เฌอริตาจึงตื่นแต่เช้าออกมานั่งรอที่ล็อบบี้โรงแรมพร้อมกับเสื้อแจ็กเกตราคาแพงที่เธอให้รูมเซอร์วิสช่วยซักอบรีดให้จนหอมกรุ่น

เธอแทบจะไม่ได้นอนทั้งคืน เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องของคามิน

สิบปีที่ไม่ได้เจอกัน เขาเปลี่ยนไปมากจนเธอแทบจำไม่ได้

สิบปีที่แล้วเกริกพลย้ายมาอยู่บ้านคุณยาย ซึ่งอยู่ในละแวกบ้านของเธอ เนื่องจากอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย จึงทำให้เธอได้พบกับคามินเป็นครั้งแรก

คามินชอบมาขลุกอยู่ที่บ้านริมน้ำกับเกริกพลเป็นประจำ และมักจะมีของฝากติดไม้ติดมือมาให้เธอเสมอ

ส่วนคุณนงเยาว์นั้นก็เอ็นดูสองหนุ่มอยู่ไม่น้อย เจอหน้ากันเป็นไม่ได้ ท่านจะต้องเรียกทั้งคู่เข้าบ้านมากินข้าวกินปลาเป็นประจำ

ในตอนนั้นคามินเปรียบเสมือนพี่ชายที่เธอไม่เคยมี และเธอก็ติดพี่ชายคนนี้มาก

แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็หายไปจากชีวิตของเธอโดยไม่บอกกล่าว เธอได้ข่าวคราวจากเกริกพลว่าพ่อแม่ของคามินประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต นั่นจึงทำให้เขามีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการ

เธอเคยคิดว่าสักวันหนึ่งคงได้พบพี่ชายคนนี้อีกครั้ง จนกระทั่งวันเวลาผ่านพ้นไป และเธอเองก็ค่อย ๆ ลืมเลือนไปจนหมดสิ้น

ใครจะไปคิดว่าจะได้พบกันอีกครั้ง...

คนตัวเล็กนั่งเหม่อมองไปทางลิฟต์โดยสารนานเกือบสองชั่วโมง ก็ยังไม่มีวี่แววว่าคามินจะลงมา

“เฮ้อ ทำไมยังไม่ลงมานะ เมื่อวานก็ลืมถามว่าอยู่ห้องไหนด้วย” เฌอริตาว่าพลางยกข้อมือขึ้นมาดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา

“อ้าว น้องเฌอร์” เสียงเรียกทำให้เธอหันไปก็เห็นเกริกพลกำลังเดินเข้ามา

“พี่เกริก สวัสดีค่ะ” หญิงสาวลุกขึ้นทักทายเกริกพลพร้อมยกมือไหว้

“หวัดดีครับ มานั่งทำอะไรตรงนี้”

“เฌอร์เอาเสื้อมาคืนค่ะ เมื่อวานต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้วุ่นวาย แล้วก็ลืมทักทายพี่เกริกไปเลย ไม่เจอกันตั้งนานสบายดีไหมคะ”

เฌอริตายิ้มจนตาหยีให้กับหลานชายคุณยายที่เคยอาศัยอยู่บ้านใกล้เรือนเคียง

หลังจากเกริกพลเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาก็ยังคงแวะเวียนมาเยี่ยมคุณยายอยู่เสมอ จนกระทั่งคุณยายของเขาเสียชีวิตด้วยโรคชรา มารดาของเกริกพลก็ขายบ้าน นับตั้งแต่นั้นเธอก็ไม่เคยเจอเกริกพลอีกเลย แต่ทว่าเกริกพลก็ยังคงมีข้อความส่งมาทักทายอยู่เนือง ๆ

“สบายดี แล้วเฌอร์ล่ะ”

“สบายดีค่ะ”

“วันก่อนพี่คุยกับมัท เห็นมัทบอกว่าเฌอร์มาทำงานที่เวียดนาม พี่ก็ว่าจะทักหาเฌอร์อยู่พอดี ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอกัน”

“ค่ะ โลกกลมจังเลยนะคะ ว่าแต่พี่เกริกมาทำอะไรคะ”

“พี่ตามไอ้คินมาทำงาน พอดีมันมาตั้งโรงงานใหม่ที่นี่ นี่ก็อยู่กันมาเกือบสองเดือนแล้ว อยากกลับบ้านจะแย่”

“เฌอร์มาแค่ไม่กี่วันก็อยากกลับแล้วค่ะ คิดถึงแม่” เฌอริตาว่าพลางทำหน้าเศร้า ก้มลงมองต่ำก็เหลือบไปเห็นเสื้อแจ็กเกตในมือ “อุ๊ย เฌอร์ลืม นี่ค่ะ เฌอร์เอาเสื้อมาคืน ซักเรียบร้อยนะคะ แล้วก็...” เสียงหวานขาดหายไป เธอมองผ่านเลยไปด้านหลังเกริกพลเหมือนมองหาอะไรบางอย่าง หนุ่มรุ่นพี่หรี่ตามองคนเป็นน้องด้วยความสงสัย “พี่เกริกมาคนเดียวเหรอคะ”

เพียงได้ยินเท่านั้น ชายหนุ่มก็ถึงบางอ้อ ก่อนยิ้มกริ่มออกมาราวกับคนมีแผนการ

“นี่เรามารอไอ้คินเหรอ”

“เปล่านะคะ” เฌอริตารีบปฏิเสธพร้อมส่ายหน้าระรัว “คือ...เฌอร์...ก็มารอนั่นแหละค่ะ แต่ว่าไม่ได้มีอะไรแอบแฝงนะ เฌอร์น่ะอยากจะมาขอโทษเพื่อนพี่เกริกเท่านั้นเอง”

“อ้าว พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ร้อนตัวนะเรา แต่เฌอร์คงต้องรอเก้อแล้วล่ะ ไอ้คินมันออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว”

“หา ก็เฌอร์นั่งรอตั้งแต่เช้าไม่เห็นจะเจอเพื่อนพี่เกริกเลย” คิ้วเรียวสวยขมวดย่นด้วยความข้องใจ เธอลงมารอตั้งแต่ห้องอาหารยังไม่เปิดเสียอีก เพราะคิดว่าชายหนุ่มจะต้องลงมารับประทานอาหารเช้า จึงมาดักรอเพื่อจะได้ไม่คลาดกัน

“เช้าของมันน่ะ คือเช้ามืด” เกริกพลกล่าวไขความกระจ่าง ทำเอาใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“อ้าว...”

“เอางี้มั้ยล่ะ ถ้าวันนี้เฌอร์ว่างก็ออกไปพร้อมพี่ เดี๋ยวพี่พาไปหาไอ้คิน ไปเลี้ยงข้าวขอโทษมันสักหน่อย” เกริกพลยื่นข้อเสนอ ทว่าเฌอริตามีสีหน้าลังเล

“แต่ว่าพวกพี่จะไปทำงานกันไม่ใช่เหรอคะ เฌอร์รอที่นี่ดีกว่า ไม่อยากไปรบกวน”

“แต่วันนี้ไอ้คินมันทำงานทั้งวันเลยนะ ไม่รู้ว่าจะกลับกี่โมง ถ้าเฌอร์ไม่ไปพี่ก็ไม่รับรองนะว่าจะมีโอกาสอีกเมื่อไหร่” เกริกพลพยายามหว่านล้อมให้รุ่นน้องคนสวยยอมไปด้วยกันทว่าเธอยังคงลังเล “พี่ขอแนะนำในฐานะพี่ชายที่หวังดีละกันนะ เมื่อคืนเฌอร์ก่อเรื่องไว้หนักมาก ไหนจะอ้วกเลอะเสื้อผ้ากับรถไอ้คิน ไหนจะต่อยหน้ามันซะดั้งเกือบหัก เฌอร์ควรแสดงความจริงใจโดยการรีบไปขอโทษมันซะ”

ทันทีที่เกริกพลกล่าวจบ เฌอริตาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม เธอแสดงสีหน้าท่าทางขึงขัง ไร้ความลังเลโดยสิ้นเชิง

“โอเคค่ะ เฌอร์จะไป”

“โอเค ตามพี่มา”

เกริกพลหมุนตัว ก่อนออกเดินนำเฌอริตาตรงไปยังประตูทางออก ร่างเล็กรีบก้าวตามไปติด ๆ เธอจึงไม่เห็นหน้าตากระหยิ่มยิ้มย่องของชายหนุ่ม

เกริกพลขับรถพารุ่นน้องคนสวยมุ่งหน้าสู่โรงงานอาหารทะเลแห่งใหม่ของบริษัทซีซีอินเตอร์ฟูดส์

เมื่อรถซีดานคันงามมาถึงโรงงาน เกริกพลก็พาเฌอริตาขึ้นไปยังอาคารสำนักงานซึ่งแยกจากอาคารผลิต

เธอเดินตามเขาขึ้นไปยังชั้นสองของอาคาร ก่อนที่ชายหนุ่มจะพาเธอมาหยุดที่หน้าประตูบานหนึ่ง ซึ่งไม่มีป้ายบอกว่าเป็นห้องอะไร ทว่าเมื่อเปิดเข้าไปก็พบว่าเป็นห้องทำงานขนาดใหญ่ ซึ่งมีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน ราวกับเป็นห้องของผู้บริหาร

“เฌอร์นั่งรอในนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา”

“เอ่อ เดี๋ยวค่ะพี่เกริก เพื่อนพี่เกริกทำงานตำแหน่งอะไรคะ”

“อ๋อ มันเป็นเจ้าของบริษัทน่ะ”

เกริกพลกล่าวจบก็เดินหายออกไปจากห้อง ปล่อยให้เฌอริตายืนเคว้งคว้างอยู่เพียงลำพัง ร่างบางยืนอยู่กลางห้อง พลางกวาดสายตาสำรวจความหรูหราภายในห้องทำงานแห่งนี้

หญิงสาวก้มลงสำรวจตัวเองที่มาในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนสีซีดขาดรุ่งริ่ง ไปจนถึงรองเท้าผ้าใบสุดเซอร์ไม่ต่างจากกางเกงเท่าไรนัก

“เซอร์ไปมั้ยเนี่ย” เสียงหวานบ่นพึมพำกับตัวเอง เนื่องจากวันนี้เธอแต่งตัวสบาย ๆ เพราะคิดว่าจะมาดักรอขอโทษคามิน จากนั้นจะไปรับประทานอาหารเช้าและขึ้นไปนอนต่อ ทว่ากลับโดนเกริกพลลากมาที่โรงงานแห่งนี้

ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออก คนตัวโตที่เธอกำลังนึกถึงก้าวเข้ามาภายในห้อง

“เฮ้ย!นี่คุณเข้ามาได้ไง” คามินอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนเอ่ยถามออกมา

“พี่เกริกพามาค่ะ”

“ไอ้นี่แม่ง ทำอะไรไม่บอกไม่กล่าว” คามินบ่นพร้อมโคลงศีรษะอย่างระอาในตัวเพื่อนรัก ทำเอาเฌอริตาหน้าเสีย เพราะคิดว่าชายหนุ่มไม่พอใจที่เธอเข้ามาโดยพลการ

“เอ่อ อย่าว่าพี่เกริกเลยนะคะ เป็นความผิดเฌอร์เอง เฌอร์ขอโทษค่ะ” คามินหันมาเห็นดวงหน้าสวยเศร้าสลดก็เกิดใจอ่อนขึ้นมา

“คุณไม่ต้องขอโทษหรอก ผมไม่ได้โกรธคุณหรือว่ามันเลย ผมกับไอ้เกริกด่ากันเป็นเรื่องปกติ คุณไม่ต้องคิดมากหรอก” คามินว่าพลางถอดเสื้อสูทสีดำพาดบนพนักโซฟา ก่อนหย่อนสะโพกลงบนโซฟาตัวยาว

“ค่ะ” เฌอริตาตอบรับทั้งที่ยังยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง

“อ้าว มานั่งสิคุณ จะยืนคุยกันให้ผมแหงนคอคุยกับคุณหรือไง”

เฌอริตารีบเดินมานั่งลงบนโซฟาตัวเดี่ยวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างว่าง่าย

หญิงสาวหายใจเข้ารวบรวมความกล้าเพื่อที่จะกล่าวขอโทษคามิน ทว่าสมาร์ตโฟนเครื่องหรูของชายหนุ่มเกิดแผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

คามินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดู ก็พบว่าไอ้เพื่อนตัวดีส่งข้อความมาหาเสียยาวเหยียด

KK-PHOL : มึง กูฝากดูแลน้องด้วย น้องตั้งใจมาขอโทษมึงเพราะรู้สึกผิดมาก กูหวังว่ามึงจะทำตัวดี ๆ ไม่เถื่อนสถุนเหมือนที่ผ่านมา มึงกรุณาอย่าไปกวนตีนน้อง มึงพาน้องไปกินข้าวให้เค้าเลี้ยงข้าวขอโทษด้วยนะ ส่วนงานทางนี้กูจัดการเอง เสร็จแล้วก็ไปส่งน้องที่โรงแรม

Kamin : เชี่ย!!!

คามินพิมพ์ตอบกลับไป พร้อมส่ายศีรษะด้วยความระอาใจ ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมาเห็นคนตัวเล็กกำลังจ้องมองด้วยความสงสัย เขาก็เกือบเผลอยิ้มออกมา

หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงโทรไปด่าเกริกพลจนยับเยิน และไล่ผู้หญิงที่เพื่อนรักพยายามยัดเยียดให้กลับไป ทว่าน่าแปลกตรงที่เขาไม่ได้มีความรู้สึกนั้นเลยกับเฌอริตา

“ไอ้เกริกมันบอกว่าคุณจะเลี้ยงข้าวผมเหรอ”

“เลี้ยงข้าว อ๋อ ใช่ค่ะ เฌอร์อยากขอโทษคุณสำหรับเรื่องเมื่อคืน”

สิ้นคำกล่าวของหญิงสาว คนตัวโตก็ลุกพรวดขึ้นก่อนหันไปคว้าเสื้อสูทที่พาดอยู่บนพนัก และสาวเท้าก้าวไปยังประตู

มือหนาหยุดชะงักที่ลูกบิดประตู ก่อนหันมาทางคนตัวเล็กที่นั่งมองด้วยความงุนงง

“ไปครับ”

“ไปไหนคะ”

“ไปกินข้าว”

ได้ยินแบบนั้นเฌอริตาก็ดีดตัวขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว และรีบเดินตามคามินไปติด ๆ หญิงสาวมองแผ่นหลังกว้างเรื่อยลงมาถึงสองขาแกร่งที่เดินจ้ำอ้าวราวกับจะรีบไปไหน ทำให้เธอยิ่งต้องเร่งฝีเท้าตามไปเพื่อให้ทันชายหนุ่ม