บทที่ 6/2 ทางเบี่ยงของชีวิต

“ญาไม่สังหรณ์อะไรเลย จ๋าเจ็บหนักขนาดนี้จะหายหรือเปล่าคะ”

“แน่นอน โรงพยาบาลเราขึ้นชื่อการแพทย์ ยังไงก็ต้องหายแน่นอน แต่กระดูกยัยจ๋าหักค่อนข้างเยอะ กว่าจะหายขาดต้องใช้เวลารักษาค่อนข้างนาน ญาไม่ต้องร้องไห้ พี่แค่พามาดูให้รู้ว่าเหตุผลที่พี่ไม่ได้ไปหาญากับลูกคืออะไร พี่ไม่อยากรีบบอก กลัวลูกได้ยิน ลูกจะงอแงอยากมาหายัยจ๋า”

สุชาดากลับกรุงเทพฯ ทีไรมักจะแวะไปเล่นกับหนูวาทำให้สนิทกับญาตาวีและคบหากันเป็นเพื่อน หนูวารักอาจ๋ามาก หากรู้ว่าอาจ๋าเจ็บจะต้องอยากมาเยี่ยม เขาเลี่ยงไม่พูดถึง อยากให้ลูกสาวพักผ่อนเยอะๆ อาการหนูวาน่าห่วงไม่แพ้กัน อาเจียน ไอ มีไข้อ่อน ป่วยบ่อยจนเขากังวล

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องร้อง สมองยัยจ๋าไม่ถูกกระทบกระเทือน อย่างช้าพรุ่งนี้ก็ฟื้น” โอบและวางมือลงไหล่บอบบาง ให้เธอหยุดสะอึกสะอื้นร้องไห้ เธอสะเทือนใจที่มาเห็นภาพเพื่อนรักในระยะใกล้

“ฮือ... ถ้าไม่เจอพี่ปลื้ม ญาก็คงไม่รู้ว่าจ๋าเจ็บมากขนาดนี้ ญาเป็นแม่ที่แย่ เป็นเพื่อนที่แย่ ไม่มีอะไรดีเลย” แต่ละวันหมดไปกับการเลี้ยงลูก อาศัยอยู่ในบ้านสองคนแม่ลูก ไม่มีโอกาสออกไปเจอเพื่อนหรือไปเที่ยวเล่นข้างนอก จะรู้ข่าวสารคนรอบข้างได้ก็ต่อเมื่อมีใครมาเล่าให้ฟัง

ที่น่าเศร้ากว่านั้น ญาตาวีไม่มีเพื่อนสนิทคนอื่นอีกเลย คนที่โทรมาหาคนที่ส่งไลน์มาคุยด้วยมีแค่สุชาดาคนเดียว เพราะขาดการศึกษาในรั้วมัธยมปลาย มหาวิทยาลัย และไร้ญาติขาดมิตรทำให้สังคมของญาตาวีค่อนข้างแคบ เวลามีปัญหาแทบไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งพาใคร

“จะบั่นทอนความรู้สึกตัวเองให้มันแย่ลงทำไม มีพี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน พี่ไม่ยอมให้ใครเป็นอะไรไปแน่นอน จะลูกหรือยัยจ๋า พี่จะดูแลให้ดีที่สุด”

ร่างกายญาตาวีอ่อนล้าเป็นทุนเดิม กลับต้องมาเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจ ทำให้เธอเวียนศีรษะ พะอืดพะอม แขนขาสองข้างไร้เรี่ยวแรงทรุดล้มดื้อๆ น้ำเสียงห่วงใยจากปรเมศวร์เงียบหายไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ กว่าญาตาวีจะได้กลิ่นแอมโมเนียในระยะใกล้เสียจนต้องเอียงหน้าหลบ หญิงสาวฝืนลืมตาขึ้นมาพบก้อนสำลีม้วนติดกับก้านไม้ยาว

“ญา” เจ้าของมือที่แกว่งก้านสำลีร้องดีใจ เสียงเดินขลุกขลิกไปทางอื่นก่อนกลับมาพยุงขึ้นจิบน้ำ ยกศีรษะนานไม่ไหวเอนลงหนุนหมอน

แสงในห้องค่อนข้างแสบตา ดวงตาพร่ามัวมองไม่ชัดต้องเพ่งนานพิเศษกว่าจะมองเห็นใบหน้าปรเมศวร์ชัดเจน เขายิ้มทำไมไม่รู้ ดีใจที่เธอฟื้นอย่างนั้นเหรอ หรือมีเรื่องอื่น ลำพังเขาทำหน้านิ่ง หน้าบึ้ง ก็ตรงสเปคเธอจะแย่ มายิ้มให้กันแบบนี้ จะห้ามใจไม่ให้ชอบเขายังไงไหว

ในช่วงที่ร่างกายและจิตใจอ่อนแอพร้อมกัน ญาตาวีดีใจที่เขาอยู่ตรงนี้ ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ เคยต้องการมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่เขาไม่เคยมีให้เธอเลย จะเจ็บหรือป่วยก็ต้องดูแลตัวเองเรื่อยมา หรือนี่คือข้อดีของการหย่าร้าง เพราะไม่ได้ชื่อว่าภรรยาจึงได้รับความห่วงใยจากเขามากขึ้น อาจจะมองเห็นเธอเป็นน้องสาว หรือแม่ของลูก ที่ถึงจะไม่ได้รัก แต่ไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นอยากให้ตาย การมาของเขาทำให้ญาตาวีดีใจ แต่เมื่อถึงเวลาได้อยู่ใกล้ชิดเขาอย่างตอนนี้กลับทำให้เธอเสียใจมากกว่า ไม่อยากเจอเขาอีก เพื่อจะได้ลืมเขาให้หมดจากใจ

“เป็นยังไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า ไม่สบายทำไมไม่บอก”

“ญาไม่ได้เป็นอะไร แค่เหนื่อยนิดหน่อย เลยหน้ามืด”

ริมฝีปากกับใบหน้าอ่อนเยาว์ซีดจนน่ากลัว ขัดแย้งกับคำตอบ สองคนสบตากัน ไม่มีใครอ่านความในใจของกันและกันได้

ถึงอย่างนั้นญาตาวีก็พยายามฝืนส่งยิ้มตลอดเวลา ให้ปรเมศวร์รับรู้ ว่าถึงจะแยกทางกัน แต่เธอไม่เคยโกรธหรือเกลียดเขาเลย เธอยังรัก และปรารถนาดีต่อเขา อยากให้เขามีความสุข มีรอยยิ้มทุกวัน

“มือสั่น ปากสั่น เรียกว่านิดหน่อยเหรอ วันหลังห้ามทำอย่างวันนี้อีกนะ ไม่ไหว ไม่สบายต้องบอกพี่ ไม่ให้เก็บเงียบไว้คนเดียว ถ้าญาออกไปเป็นลมข้างนอกตอนที่พี่ไม่อยู่ จะแย่แค่ไหน จะเป็นอันตรายต่อตัวเองยังไงเคยคิดบ้างหรือเปล่า พี่อยู่ไกล ต่อให้ลูกโทรหาก็ใช่ว่าจะมาถึงทันใจ ถ้าเกิดขึ้นอีกครั้ง ลูกจะตกใจ จะเคว้งคว้างแค่ไหน รู้บ้างหรือเปล่า”

“ฮือ...”

“ร้องไห้ทำไม พี่แค่พูด ไม่ได้ดุ”

ทุกประโยคพูดด้วยเสียงนุ่มนวล ไม่ได้ทำให้เธอกลัว แต่ถึงอย่างนั้นในความคิดญาตาวีไม่ต่างจากการถูกตะคอก

เธอไม่เคยมีภาพจำแง่มุมดีว่าปรเมศวร์เคยพูดจาอ่อนโยน ไม่ว่าจะทำอะไร ดีหรือไม่ดี เขาคอยดุด่าเสมอ มองเห็นเธอเป็นแค่เด็กกะโปโลไม่รู้เรื่องรู้ราว ด้วยเหตุนี้น้ำตาแห่งความน้อยใจจึงไหลออกมา

“พี่รักแค่ลูก คิดถึงแค่ลูก แต่ไม่เคยสนใจเลยว่าญาจะเป็นยังไง จะรู้สึกยังไง ฮือ... ญาทำเพื่อลูกมากแค่ไหน พี่ไม่เคยมองว่าญาดีเลย คอยแต่จะดุด่า ญารู้... ว่าญาอ่อนแอ ออกไปไหนไกลๆ ไม่ได้ ญาถึงได้ขลุกอยู่ในบ้าน สองเดือนมานี้ญาไม่ได้ออกไปไหนเลย ทั้งที่อยากไปจะแย่...”

“ญาต้องเลี้ยงลูก เล่นกับลูก ไม่ให้ลูกเบื่อ งานตัวเองก็ต้องทำ ถ้าพี่ปลื้มคิดว่าญาเป็นแม่ที่แย่มากนัก ก็เอาลูกกลับไปเลี้ยงเองเลย ฮือ... พาลูกกลับกรุงเทพฯ จะได้รู้ว่าเลี้ยงลูกคนเดียวเหนื่อยแค่ไหน พี่ปลื้มไม่ต่างจากพ่อแม่พี่ คอยแต่จะด่า จะว่า ดีแต่ปาก แต่ไม่มีใครช่วยญาเลย ญาก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันนะ ต้องพูดยังไง ถึงจะเห็นใจกันบ้าง...”

“นึกว่าใคร หนุ่มเนื้อหอมของเรานั่นเอง กาแฟแต่เช้าเลยนะ”

นายแพทย์สายชลมาถึงโรงพยาบาลเอกชนเช้าตรู่ สังเกตเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีนั่งดื่มกาแฟกระป๋องจากตู้กดอัตโนมัติ คุ้นๆ หน้า เข้าไปดูใกล้ๆ ให้แน่ใจ ทักทายทันทีเมื่อชายหนุ่มรุ่นลูกเงยหน้าและยกมือไหว้

“แก้ง่วงครับอา มาแต่เช้า มาดูน้องเหรอครับ”

“กลัวพ่อปลื้มมาถึงก่อน ไม่เจออา โดนด่าหูชากันพอดี”

“ไม่โดนด่าหรอกครับ น่าจะยังไม่ตื่น”

“คงงั้น พี่เดชลงเครื่องห้าทุ่มกว่า กว่าจะได้พักน่าจะค่อนคืน แล้วนี่หนูวาเป็นยังไงบ้าง อาได้ยินว่าหลานอาเจียนเข้าโรงพยาบาล”

“อาเจียนหนัก มีไข้นิดหน่อยครับ ยังไม่ดีขึ้น”

“เดือนสองเดือนก่อนก็เพิ่งนอนโรงพยาบาลไปไม่ใช่เหรอ”

“ครับ ลูกอาเจียนบ่อยจนผมกังวล ให้หมอเฉพาะทางเก่งๆ มาตรวจหลายคนไม่เจอว่าป่วยเป็นโรคอะไร แต่ทุกครั้งที่มีเรื่องกระทบกระเทือนใจ ทุกครั้งที่ร้องไห้หนักๆ ลูกจะอาเจียนเสมอ”

“สภาพจิตใจเด็กอ่อนไหวอ่อนแอมากกว่าผู้ใหญ่หลายเท่า ถ้าตรวจทางร่างกายไม่เจอ อาว่าลองพาไปตรวจทางสภาพจิตใจดีไหม”

“จิตแพทย์ก็เคยพาไปพบแล้ว”

บอกเล่าเสียงเบาหวิว เอนศีรษะพิงกำแพงเหนือพนักเก้าอี้

นึกย้อนกลับไปถึงคำแนะนำจากจิตแพทย์เด็กอาวุโส ชี้ให้เห็นว่าปัญหาหนูวาเกิดจากความเครียดที่ผู้ใหญ่ทุกคนร่วมกันสร้าง ความสัมพันธ์ไม่ดีระหว่างเขากับพ่อ เขากับญาตาวี และพ่อกับแม่ที่ไม่ดีกับญาตาวี

หนูวามองเห็นภาพเหตุการ์ทั้งหมดด้วยสายตาตัวเอง ได้ยินทุกคำพูดจากหูตัวเอง นานวันเข้าเกิดเป็นความเครียดตกค้างภายในใจ

“มาเถอะครับ ผมพาไปเยี่ยมน้อง” ทิ้งกระป๋องกาแฟว่างเปล่าลงถังขยะ นำทางนายแพทย์สูงวัยมายังห้องพักฟื้นสุชาดา

“คุณหมอ! ร่างกายคุณจ๋ามีอาการเกร็งค่ะ”

เสียงนางพยาบาลทำให้คุณหมอทั้งสองคนที่เพิ่งเข้ามาตกใจ

สุชาดาไม่รับรู้โลกภายนอก ความเจ็บปวดทางร่างกายดึงเธอให้จมอยู่ในห้วงความทรงจำไม่สามารถฝืนลืมตาตื่น ใกล้หมดเวลาพักกินข้าวเพื่อนๆ เดินนำหน้าไปก่อน สุชาดาอยากตามไปรวมกลุ่มแต่จับสังเกตได้ว่าสายฝนเงียบผิดปกติ จึงจงใจเดินช้าเพื่อรอคุยเป็นการส่วนตัว

“ตอนที่ตามไป พี่ปลื้มพูดจาให้พี่ฝนไม่สบายใจหรือเปล่าคะ”

“เปล่าหรอกจ้ะ พี่แค่ถามปลื้มเรื่องงานแต่งกันต์ก็เท่านั้น”

“เรื่องงานแต่งพี่กันต์นั่นเอง จ๋าได้ยินคุณพ่อเล่าให้ฟังว่าพี่กันต์เตรียมจะแต่งงานเร็วๆ นี้ อย่างนี้ พี่ฝนก็ไปด้วยใช่ไหมคะ”

“แน่นอนจ้ะ จ๋าไปหรือเปล่า ไปพร้อมกันจะได้ไม่เขิน”

“จ๋าคงไม่ไปหรอกค่ะ ไม่ได้สนิทกับเพื่อนพี่ปลื้มถึงขั้นนั้น อย่าว่าแต่เพื่อนพี่ปลื้มเลย แม้แต่พี่ปลื้มเองจ๋ายังไม่กล้าชวนคุย”

“งานแต่งจัดที่เชียงใหม่ ไม่ได้ไปไกล จ๋าไป จะเป็นไรไป”

“พี่ฝนคนนอก ไม่เข้าใจความสัมพันธ์พวกเรา”

“ช่างเถอะ พี่ไปพร้อมปลื้มก็ได้ เมื่อกี้ปลื้มก็ชวน”

“จริงเหรอคะ น่าดีใจจังเลย เมื่อก่อนพี่ปลื้มกับพี่ฝนน่าจะสนิทกันน่าดูเลยนะคะ ไม่รู้ว่าจ๋าเคยเล่าให้ฟังหรือยัง แต่จ๋าไม่เคยกินข้าวนอกบ้านกับพี่ปลื้มมาก่อน ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้”

“แต่พี่ว่าปลื้มเขาไม่ได้รังเกียจจ๋าเลยนะ สายตา ท่าทางปกติ ถ้าหากปลื้มไม่ชอบ เขาคงจะพูดจาไม่ดีแล้วก็ปฏิเสธเรา”

“พี่ฝนคิดอย่างนั้นจริงๆ ใช่ไหมคะ คุณพ่อเคยบอกจ๋าเหมือนกัน ว่าพี่ปลื้มพูดจาดีกับจ๋ามากกว่าพี่ๆ สองคน คุณพ่อบอกว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะจ๋าเหมือนคุณพ่อ แต่พี่ธีกับพี่จินเหมือนคุณแม่”