บทที่ 6/1 ทางเบี่ยงของชีวิต

ดึกมากแล้ว กอปรกับได้อยู่ภายใต้อ้อมแขนอบอุ่นจากทั้งพ่อและแม่ เด็กหญิงผล็อยหลับไปด้วยใบหน้าแสนสุข แขนเล็กๆ คู่นั้นยังคงกอดพ่อกับแม่ตลอดเวลา รักทั้งสองคน แต่เพราะพ่อแม่แยกทางกันเด็กหญิงจำเป็นต้องเลือก ทั้งที่การเลือกนั้นนำมาซึ่งความทุกข์กลายเป็นปมในใจ

ญาตาวีเช็ดตัวให้ลูกสาวและคอยอยู่เคียงข้างจนลูกสาวหลับสนิท หน้าเธอไม่เหลือที่ให้ดู ร้องไห้จนดวงตาสองข้างแดงช้ำและปูดโปนน่าเกลียด โกรธปรเมศวร์ที่ไม่มาหาลูกตามสัญญา แต่ถ้าหากไม่บังเอิญเจอเขาที่นี่ก็อาจไม่โอกาสเข้าใกล้ลูก ในใจเธอสับสน แต่นอกเหนือจากความรู้สึกนั้น ญาตาวีพยายามสุดฤทธิ์เพื่อปฏิเสธหัวใจตัวเองว่าเธอคิดถึงเขามากแค่ไหน อยู่กรุงเทพฯ ไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวัน แต่อย่างน้อยก็ได้เจอเขาสัปดาห์ละสองสามครั้งเวลาที่เขามาเล่นกับลูกหรือมารับลูกไปเที่ยวเล่นข้างนอก ไม่ใช่ตัดขาดกันไปอย่างนี้

ขาดเขา ทำให้ญาตาวีต้องอยู่โดดเดี่ยวและเหงามากขึ้น แล้วหยดน้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง ญาตาวีต้องหลบหน้าเขาเข้าไปจัดการอารมณ์ตัวเองในห้องน้ำ วักน้ำเย็นมาล้างหน้าให้ร่างกายสดชื่น ตอนนั้นเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเสื้อคลุมตัวนอกมีคราบอาเจียนลูกแห้งติด มันส่งกลิ่นเหม็น เธอมวลท้องอยากจะพะอืดพะอมอาเจียนออกมา มีแค่เสียงขณะโก่งคอ แต่ญาตาวีปิดปากไว้ทันวักน้ำมาล้างปากให้สะอาด

ก๊อก ก๊อก! ไม่มีผ้า ออกไปเปิดประตูด้วยสภาพใบหน้าเปียกๆ ไม่กล้าชวนคุย แค่เบี่ยงตัวหลบ เผื่อเขาจะอยากเข้าไปใช้ห้องน้ำ แต่เขาพูดขัดขึ้นมา “เข้าไปอาบน้ำซะสิ พี่มีเสื้อผ้าอยู่ในรถจะลงไปหยิบมาให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ ญาอาบน้ำจากบ้านมาแล้ว พี่ปลื้มกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยแวะมาใหม่ ลูกน่าจะหลับสนิทไม่ตื่นจนถึงเช้า”

“พี่ไม่ได้จองโรงแรมไว้ ตั้งใจว่าระหว่างที่อยู่ที่นี่จะขอค้างบ้านญา อยากได้ยาไหม ไม่สบายหรือเปล่า สีหน้าญาตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดี”

“ญาไม่ได้เป็นอะไร” เอียงตัวหลบไม่ให้เขาเอื้อมมือมาแตะต้อง ปรเมศวร์ดูเหมือนจะชะงักไปชั่วคราว เขาเม้มปากเงียบมองเธอนิ่งๆ ญาตาวีไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไป เธอโกรธ และไม่อยากไม่คุยกับเขา

“พี่ขอโทษ... ที่ไม่ได้ไปหาญากับลูกตามสัญญา”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ปลื้มพูดกับลูกคนเดียวก็พอแล้ว”

ดูเหมือนคำว่า ไม่เป็นไร จะกลายเป็นคำพูดติดปากญาตาวี เธอยังยืนชิดขอบประตูห้องน้ำ ออกไปไม่ได้ ถูกร่างกายสูงใหญ่ขวางทาง

“มีแค่ลูกคนเดียวเหรอที่รอให้พี่ไปหา...” เธอไม่ได้รอเขาเหรอ?

“มีอีกคนค่ะ” คำตอบสั้นๆ ทำให้ปรเมศวร์กลับมามีรอยยิ้ม เขาไม่เคยยิ้มให้เธอกว้างเท่านี้มาก่อน ใจพองโตที่เธอยังคงรักและรอเขา

“พี่กลแวะมา แต่ไม่เห็นพี่ปลื้ม พี่กลก็เลยกลับไปก่อน”

หมายถึงกลวัชรเองหรอกเหรอ ปรเมศวร์นอยด์ไม่น้อยที่ยิ้มเก้อ

“ถอยออกไปอีกนิดได้ไหมคะ ญาเหนื่อย อยากจะนอนพัก”

ญาตาวีไม่ได้โกหก เธอทำงานและเลี้ยงลูกคนเดียวทั้งวัน ตกเย็นลูกป่วย มาถึงโรงพยาบาลยังต้องออกสนามรบสู้กับบิดาปรเมศวร์ ถ้าใจเธอไม่แข็งมากพอป่านนี้คงจะเข่าอ่อนทรุดล้มลงไปกองบนพื้นและหลับไปทั้งอย่างนี้ แต่เธอไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าเขา อยากทำให้เขาเห็นว่าเธออยู่ได้

“อาบน้ำล้างตัวสักหน่อยเถอะนะ เผื่อจะช่วยให้หลับสบายมากขึ้น พี่จะลงไปเอาเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวมาให้ จะแวะซื้อยาแล้วก็หาอะไรอุ่นๆ มาให้รองท้อง...” อ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

“อาบน้ำเสร็จแล้วค่อยคุยกัน” เขาสรุป ดึงมือปิดประตู

‘มารับแม่แกที่สนามบิน ไฟล์ท 23.40’

ลงไปเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า และเดินไปซื้ออาหารร้อนจากร้านสะดวกซื้อกลับมานั่งเล่นโทรศัพท์ ไม่ได้จับเกือบสิบชั่วโมงเพราะลืมไว้ในรถ เขากลอกตาใส่การแจ้งเตือนแรกที่เด้งเข้ามา

บ้าอำนาจไม่เลิก เขาปัดข้อความทิ้งไม่สนใจจะตอบกลับ

‘ไม่ตอบข้อความกูเกิน 24 ชั่วโมง กูแจ้งตำรวจนะโว้ย!’

เลื่อนอ่านข้อความอื่นๆ คนไข้ที่เขาดูแลประจำรู้ข่าวการลาออกส่งข้อความมาถาม ต่อมา มีข้อความดรามาปนติดตลกจากเพื่อนเขาถึงอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง เขาเป็นมนุษย์โลกส่วนตัวสูง เก็บตัว เพื่อนน้อย ทั้งชีวิตมีเพื่อนสนิทที่คุยกันได้ทุกเรื่องแค่ตรีวิทย์กับกันต์ดนัยสองคน นอกนั้นเรียกว่าเพื่อนร่วมงาน เพื่อนร่วมโลก เขาหายไปเกือบหนึ่งวัน นอกจากมารดา ป้านวล ก็มีเจ้าสองคนนี้ที่คอยเป็นห่วง เสียงในห้องน้ำเงียบหายไปนานเพิ่งนึกได้ว่าต้องเอาเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวส่งให้หญิงสาว เขารีบควานหาก่อนเคาะประตูเรียก เธอยื่นมือข้างเดียวออกมารับเสื้อผ้าจากเขาทีละชิ้น หายกลับเข้าไปข้างในไม่ถึงห้านาทีก้าวออกมาในสภาพเสื้อผ้าผู้ชายตัวใหญ่หลวมโคร่ง ดวงตาคู่มีเสน่ห์บนกรอบหน้าอ่อนเยาว์จ้องมาที่เขา สบตาไม่เท่าไหร่ก็ผินใบหน้าไปทางอื่น เดินขาแข็งตัวแข็งไปนั่งหลบมุมห้องไม่พูดจากับเขา

“มีน้ำเต้าหู้ไม่ใส่น้ำตาล สลัดผัก กราโนล่า ไข่ต้ม”

“ไม่หิวค่ะ พี่ปลื้มกินตามสบาย” ตัดบท ทั้งที่ยังนั่งหันหลังให้เขาตามเดิม ปรเมศวร์แอบถอนหายใจ เขาคิดในใจว่าไม่กินก็ไม่ต้องกินทั้งคู่นี่แหละ เก็บอาหารทั้งหมดใส่ในตู้เย็นก่อนมาคว้าท่อนแขนให้ลุกขึ้น

“ถ้ารู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้วก็ลงไปข้างล่างกับพี่” ญาตาวีค้อนขวับ พยายามจะดึงแขนตัวเองกลับคืน เธอดื้อ สายตามุ่งมั่นว่าจะไม่ไป

“ญาไม่อยากไป ดึกมากแล้ว จะปล่อยลูกไว้คนเดียวได้ยังไงคะ”

“พยาบาลหน้าห้องมี ฝากให้ช่วยดูลูกแค่สิบนาทีไม่เป็นไร มากับพี่เถอะน่า ไม่ไว้ใจหรือยังไง ถึงกลัวว่าพี่จะพาไปทำเรื่องไม่ดี”

เธอลังเล แต่ยอมยืนขึ้น พร้อมกับดึงแขนกลับไป

ปรเมศวร์อารมณ์ดีผิดหูผิดตา ชอบให้เธอดื้อมากกว่าอะไรๆ ก็แล้วแต่พี่ปลื้ม เขากดลิฟต์ลงชั้นสอง นำทางหญิงสาวไปยังห้องพักฟื้นกึ่งห้องไอซียู ที่กว้างขวางและพิเศษตรงที่เชื่อมต่อกับห้องพักแพทย์ หมอฝีมือดีแนวหน้าในโรงพยาบาลชุดเดียวกับทีมผ่าตัดยังคงอยู่ในนั้น เฝ้าติดตามอาการลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลอย่างใกล้ชิด ปรเมศวร์จับไหล่อดีตภรรยาสาวให้หยุดหน้าประตูไม่ให้เข้าไปใกล้คนเจ็บ ด้านญาตาวีหญิงสาวแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ว่าผู้หญิงที่นอนหลับไม่ได้สติบนเตียงคนป่วย มีสายและอุปกรณ์ช่วยชีวิตระโยงระยางจะใช่เพื่อนสนิทคนเดียวในชีวิต

“จ๋าเหรอคะ”

ดวงตาเคล้าคลอน้ำใสเบิกออกกว้างเมื่อเขาตอบ ใช่

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมจ๋าถึงเป็นแบบนี้”

“ยัยจ๋าถูกมอเตอร์ไซค์พุ่งชนตอนข้ามถนนกลับโรงพยาบาล เราบังเอิญเจอกันในห้างฯ ตอนพี่เข้าไปซื้อกุ้งเทมปุระให้ลูก เพื่อนยัยจ๋าใช้เครื่องยัยจ๋าโทรตาม ตอนนั้นเพิ่งแยกทางกันยังขับรถไปไม่ถึงบ้านญา พี่ต้องรีบวนกลับมาดูน้อง แล้วสถานการณ์ก็ยุ่งวุ่นวายจนพี่ลืมญากับลูกไปเลย”

“ญาไม่สังหรณ์อะไรเลย จ๋าเจ็บหนักขนาดนี้จะหายหรือเปล่าคะ”